VII Pa 15/24

Sygn. akt VII Pa 15/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego del. Marzena Stochel-Miryńska Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Dereniowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa P. P. , L. B. , A. R. przeciwko Zespołowi Opieki Zdrowotnej w S. SPZOZ o przywrócenie do pracy na skutek apelacji pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. SPZOZ od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 10 listopada 2023 r. sygn. akt IV P 824/22/N I. oddala apelację, II. zasądza od strony pozwanej Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. SPZOZ na rzecz każdej z powódek P. P. , L. B. , A. R. kwoty po 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się pkt. II wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt VII Pa 15/24 UZASADNIENIE wyroku z dnia 6 lutego 2025 roku Wyrokiem z dnia 10 listopada 2023 r., do sygn. akt IV P 824/22/N Sąd Rejonowy dla Krakowa- Nowej Huty w Krakowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń w sprawie z powództwa L. B. , P. P. i A. R. przeciwko Zespołowi Opieki Zdrowotnej w S. o przywrócenie do pracy przywrócił powódki do pracy u strony pozwanej na poprzednich warunkach pracy i płacy (punkt I wyroku); zasądził od strony pozwanej Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz każdej z powódek po 180 zł wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (punkt II wyroku) oraz nakazał ściągnąć od strony pozwanej Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie kwotę 288zł tytułem opłaty od pozwu, od ponoszenia której powódki były ustawowo zwolnione (punkt III wyroku). Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym: Zespół Opieki Zdrowotnej w S. jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej. P. P. jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszej pielęgniarki na Oddziale (...) . W dniu 6 lipca 2017 roku uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa. W dniu 27 października 2022 roku złożyła egzamin specjalizacyjny, uzyskując uprawnienia pielęgniarki specjalistki. L. B. jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszej położnej na Oddziale (...) W dniu 6 lipca 2016 roku uzyskała tytuł zawodowy magistra położnictwa. A. R. jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszej pielęgniarki na Bloku Operacyjnym. W dniu 20 czerwca 2011 roku uzyskała tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa. W dniu 8 listopada 2022 roku złożyła egzamin specjalizacyjny, uzyskując uprawnienia pielęgniarki specjalistki. Do dnia 30 czerwca 2022 roku pracownice otrzymywały wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4 190 złotych, przy uwzględnieniu współczynnika pracy na poziomie 0,81, przypisanego do pozycji 8 załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Do tej grupy zgodnie z obowiązującym wówczas brzmieniem załącznika do ustawy zaliczano pielęgniarki albo położne, które uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa. Wejście w życie ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, spowodowało zmianę załącznika, w którym określone zostały grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, które odbiegały od uprzednio zakreślonych dla danych grup ram, jak również zmieniona została wysokość współczynnika pracy przypisanego do danej grupy zawodowej. Powódki wezwały Zakład Opieki Zdrowotnej w S. do prawidłowego zaszeregowania. Pracodawca odmówił jednak uwzględnienia ich wniosku. W dniu 3 listopada 2022 r. i 16 listopada 2022 r. powódki otrzymały wypowiedzenia warunków umów o pracę w zakresie pracy i płacy z okresem wypowiedzenia wynoszącym trzy miesiące. Po upływie okresu wypowiedzenia powódkom zostały zaproponowane nowe warunki pracy i płacy, w szczególności – wprowadzono zapis o treści: „Pracownika jako zatrudnionego na stanowisku starsza pielęgniarka / połozna zaliczono do 6 grupy zawodowej zgodnie z kwalifikacjami wymaganymi na tym stanowisku” . Nowe wynagrodzenie zasadnicze ustalone zostało na kwotę 5.330 złotych brutto. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano obowiązek ustawowy określony w art. 5a ustawy z dnia 8.06.2017 roku, wynikający z nowelizacji z dnia 26 maja 2022 roku, w związku z przypisaniem do grupy zawodowej określonej w załączniku z uwzględnieniem kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. Zarządzeniem nr 32/G/22 Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. z dnia 19 lipca 2022 roku, wobec niewyrażenia zgody przez organizację związkowe na zawarcie porozumienia w przedmiocie ustalenia sposobu podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego na dzień 1 lipca 2022 roku, ustalone zostało m.in., iż od dnia 1 lipca 2022 roku najniższe wynagrodzenie zasadnicze pracowników wykonujących zawód medyczny ustalane będzie jako iloczyn współczynnika pracy określonego w tabeli stanowiącej załącznik numer 1 do zarządzenia i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2021 roku. Wskazano, iż ustalony sposób podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego stanowił realizacje postanowień zawartych w znowelizowanej ustawie z dnia z dnia 8 czerwca 2017 roku z uwzględnieniem kwalifikacji na zajmowanym stanowisku oraz rodzaju wykonywanej pracy. Tabela współczynników pracy stanowiła odzwierciedlenie tabeli zawartej w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku. Aneksem numer 1 z dnia 26 sierpnia 2022 roku do zarządzenia nr 32/G/22 wprowadzone zostały zmiany polegające na wyodrębnieniu grup zawodowych „według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku” - co polegało zasadniczo na zmodyfikowaniu zapisu widniejącego w przedmiotowym załączniku w zakresie rozbicia grupy oznaczonej jako 2, częściowej modyfikacji jej zapisów, w tym w szczególności zastąpienia zapisu załącznika „z wymaganym” zapisem „wymagającym” (także odnośnie pkt 5), jak również wprowadzeniu kolumny nr 3 określonej jako „Stanowisko pracy z wymaganymi kwalifikacjami … zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011r. …” oraz wskazania w kolejnej kolumnie współczynników. Do grupy zawodowej pod pozycją 5 uwzględniono stanowiska pracy pielęgniarki/położnej z wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim, z wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją lub ze średnim wykształceniem i specjalizacją – ze współczynnikiem 1,02. Do grupy zawodowej pod pozycją 2 zakwalifikowane zostały stanowiska farmaceuty, fizjoterapeuty, diagnosty laboratoryjnego, psychologa klinicznego, a także innych pracowników medycznych wymagających wyższego wykształcenia na poziomie magisterskim i specjalizacji. W tym przypadku pracodawca wskazał współczynnik 1,29. Wyodrębniono również grupę 2A ze współczynnikiem 1,10 – 1,29. W grupie 6 natomiast znalazły się m.in. stanowiska pielęgniarki i położnej z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie studiów I stopnia albo ze średnim wykształceniem bez specjalizacji – ze współczynnikiem wynoszącym 0,94. W dniu 29 listopada 2022 roku (a więc już po złożeniu wypowiedzeń) między Zespołem Opieki Zdrowotnej w S. a Zakładowymi Organizacjami Związkowymi działającymi przy stronie pozwanej zawarte zostało porozumienie, na mocy którego m.in. na okres od 1 grudnia 2022 roku do 30 czerwca 2023 roku wprowadzony został dodatek do wynagrodzenia za posiadany tytuł zawodowy mgr pielęgniarstwa lub położnictwa w wysokości 200 złotych brutto. Zmieniona został również tabela współczynników pracy i obowiązującego minimalnego wynagrodzenia zasadniczego, w ten sposób, że została dodana kolejna kolumna, w której określone zostało wynagrodzenie zasadnicze, dodane zostały także nowe grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. W dniu 2 grudnia 2022 roku zawarte zostało kolejne porozumienie w zakresie wprowadzenia zmian do Regulaminu Wynagradzania Zespołu Opieki Zdrowia w S. . Aneks nr 5 z dnia 1 grudnia 2022 roku do Regulaminu Wynagradzania Zespołu Opieki Zdrowia w S. powielał rozwiązania przyjęte w porozumieniu z dnia 29 listopada 2022 roku. Dwie organizacje związkowe odmówiły podpisania zaproponowanych zmian wynagrodzeń. Ponieważ okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały poza sporem – na zasadzie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. – Sąd Rejonowy pominął zgłoszone przez strony dowody. W takim stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że żądania powódek są zasadne i zasługują na uwzględnienie. Sąd I Instancji zważył, iż w dniu 29 czerwca 2022 roku weszła w życie ustawa z dnia 26 maja 2022 roku o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, która znowelizowała niektóre postanowienia ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Z tym dniem zmieniony został również załącznik, który wskazywał grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, jak również określał współczynnik pracy przyporządkowany do określonych grup zawodowych. Zaakcentował przy tym Sąd Rejonowy, iż powódki przed dniem 30 czerwca 2022 roku przypisane były do pozycji 8, przy uwzględnieniu współczynnika pracy na poziomie 0,81. Do tej grupy zaliczane były pielęgniarki albo położne, które uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarki z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położne z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa. Sąd Rejonowy podawał dalej, iż przepis art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku stanowi, iż do dnia 1 lipca 2022 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze (ust. 1). Od dnia 2 lipca 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca 2022 r (ust. 4). Z kolei art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 roku o działalności leczniczej przewiduje konieczność dokonania w drodze rozporządzenia określenia kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorą, kierując się bezpieczeństwem pacjentów oraz potrzebą zapewnienia efektywności zatrudnienia. Takie szczegółowe regulacje zawierało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 roku w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami . Dla pracownika zatrudnionego na stanowisku starsza pielęgniarka/starsza położna (L.p. 34/35) wymagany jest: - tytuł magistra na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo oraz 1 rok pracy w zawodzie; - tytuł zawodowy magistra w zawodzie, w którym może być uzyskiwany tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, i licencjat pielęgniarstwa albo położnictwa lub średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka albo położna oraz 1 rok pracy w zawodzie; - licencjat pielęgniarstwa lub położnictwa oraz 3 lata pracy w zawodzie; - średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka lub położna oraz 5 lat pracy w zawodzie. Jak zostało wcześniej wskazane, ustawodawca wprowadził również nowy załącznik dotyczący określania współczynnika pracy dla określonej grupy zawodowej. Do grupy 2 ze współczynnikiem pracy określonym na 1,29 zostały przypisane grupy zawodowe: farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, psycholog kliniczny, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Do grupy 2 ze współczynnikiem pracy określonym na 1,29 zostały przypisane grupy zawodowe: farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, psycholog kliniczny, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Do grupy 5 ze współczynnikiem pracy określonym na 1,02 zostały przypisane grupy zawodowe: farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, pielęgniarka, położna, technik elektroradiolog, psycholog, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1 - 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim; pielęgniarka, położna z wymaganym wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze średnim wykształceniem i specjalizacją. Do grupy 6 ze współczynnikiem pracy określonym na 0,94 zostały przypisane grupy zawodowe: fizjoterapeuta, pielęgniarka, położna, ratownik medyczny, technik elektroradiolog, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1-5 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie studiów I stopnia; fizjoterapeuta, ratownik medyczny, technik analityki medycznej, technik elektroradiolog z wymaganym średnim wykształceniem albo pielęgniarka albo położna z wymaganym średnim wykształceniem, która nie posiada tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Wskazywał ponadto Sąd I Instancji, iż jednocześnie zgodnie z art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku od dnia 1 lipca 2022 roku w umowie o pracę pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, pracodawca zobowiązany został do wskazania, do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. Zgodził się więc Sąd Rejonowy ze stroną pozwaną, iż przepis ten nakładał na nią obowiązek określenia do której grupy zawodowej zostały zaliczone zajmowane przez powódki stanowiska – starszej pielęgniarki i starszej położnej. Podkreślił jednakże przy tym Sąd Rejonowy, iż strona pozwana nie była uprawniona do dokonania tego określenia w sposób dowolny. Pismami z dnia 2 listopada 2022 r. strona pozwana wypowiedziała powódkom warunki umowy o pracę w zakresie pracy i płacy. Jak twierdziła wypowiedzenie to było konieczne z powodu objęcia powódek procedurą podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego, które wynikało z nowego brzmienia ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku. Wskazał przy tym Sąd I Instancji, iż kwestie wypowiedzenia zmieniającego reguluje art. 42 k.p. , w szczególności nakazuje on stosować odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę (§ 1). Uważa się je za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki (§ 2). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że do wypowiedzenia zmieniającego zastosowanie znajdzie art. 30 k.p. Wypowiedzenie warunków pracy i płacy powinno więc być dokonane na piśmie i winno zawierać przyczynę dokonanego wypowiedzenia, a przyczyna ta powinna być konkretna i rzeczywista ( art. 30 § 3 i § 4 k.p. ). Podawał także Sąd Rejonowy, iż niniejszej sprawie jako przyczynę wypowiedzenia warunków umowy o pracę, wskazano obowiązek ustawowy określony w art. 5a ustawy z dnia 08.06.2017 roku, wynikający z nowelizacji z dnia 26 maja 2022 roku, w związku z przypisaniem do grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z uwzględnieniem kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku pracy. Z formalnego punktu widzenia pracodawca uczynił więc zadość ustawowym wymogom. Przyczyna stanowiąca podstawę działania pracodawcy została bowiem określona – pracodawca wskazał, iż wypowiedzenie zmieniające następuję z powodu zmiany ustawy z dnia 08.06.2017 roku i konieczności ustalenia nowego wynagrodzenia zasadniczego. Akcentował przy tym Sad Rejonowy, iż pozwany jednak w żadnym miejscu owego wypowiedzenia nie wskazał jakie były powody zaszeregowania powódek akurat do takiej grupy, do jakiej zostały zaliczone (tj. do grupy zawodowej 6, a nie do grupy zawodowej z wyższym współczynnikiem pracy). Istotnie strona pozwana była zobowiązana do określenia grupy zawodowej, do której zaszeregowane zostało zajmowane przez pracownika stanowisko, ale w takiej sytuacji, kiedy realnie – sytuacja zawodowa pracownika się pogorszyła – strona pozwana powinna wskazać, jakimi przesłankami kierowała się przypisując stanowisko zajmowane przez powódki akurat do tej konkretnej kategorii. Po upływie okresu wypowiedzenia, powódki jako pielęgniarki i położna z tytułem zawodowym magistra zakwalifikowane były do 6 grupy zawodowej, z wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 5.330 złotych brutto. Dodatkowo otrzymały one dodatek za wyższe wykształcenie w wysokości 200 złotych brutto. W ocenie Sądu Rejonowego nie budzi wątpliwości fakt, że treść znowelizowanej ustawy z dnia 8.06.2017 roku może powodować trudności interpretacyjne. Zdaniem Sądu Rejonowego nie może jednak dochodzić na skutek tego do sytuacji, że pracodawca kształtuje wynagrodzenie opierając się na minimalnych wymaganiach na danym stanowisku. W ocenie Sądu Rejonowego, mając na uwadze zarówno wykładnie językową, jak i celowościową, ustawa ta przewiduje wypłacanie wynagrodzeń pracownikom według posiadanych przez nich kwalifikacji, a nie według kwalifikacji określonych przez pracodawcę na danym stanowisku. Takie rozumienie przepisu wypaczałoby sens wprowadzenia ustawy, skoro kształtowałoby sytuację pracowników gorzej niż przed wprowadzoną nowelizacją. Zdaniem Sądu Rejonowego, brak jest jakichkolwiek podstaw do zaaprobowania zachowania strony pozwanej, która w sposób dowolny ustaliła wynagrodzenie pracowników – wskazując – jak można by wnioskować, iż na zajmowanych przez nich stanowiskach wymagane są wyłącznie niższe kwalifikacje, niż posiadane przez powódki, bowiem wystarczające jest posiadanie studiów licencjackich. Każda z powódek posiada wyższe wykształcenie, a dwie z nich także konkretną specjalizację – spełniają więc one przesłanki do zaszeregowania ich zarówno w grupie zawodowej 5 (pielęgniarka, położna z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim; pielęgniarka, położna z wymaganym wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze średnim wykształceniem i specjalizacją). Przed nowelizacją powódki zakwalifikowane były do grupy zawodowej 8 (pielęgniarka albo położna, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa). Pracując na stanowiskach starszych pielęgniarek i starszej położnej posiadały tytuł zawodowy magistra, a zatem kwalifikacje, które zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 roku w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami , były również – między innymi – wymagane na tym właśnie stanowisku. Wobec więc powyższego, zdaniem Sądu I instancji działanie strony pozwanej było nieuprawnione. W sposób dowolny zakwalifikowała ona powódki do grupy zawodowej o niższym współczynniku pracy, nie wskazując na żadne realne powody które uzasadniałby takie działanie. Akcentował też Sąd I Instancji, iż powszechnie w doktrynie przyjmuje się, że wypowiedzenie zmieniające dotyczy tylko pogorszenia warunków umowy dla pracownika, w odniesieniu do ich polepszenia – nie jest konieczne dokonywanie wypowiedzenia warunków (np. podwyżki wynagrodzenia), przyjmuje się bowiem domniemaną zgodę pracownika. Wskazuje to wprost, że skoro strona pozwana wypowiedziała warunki pracy i płacy to sytuacja powódek pogorszyła się w stosunku do tej, w której znajdowały się one uprzednio. To zaś kłóci się z celem nowelizacji z dnia 08.06.2017 roku, która miała polepszać sytuację osób pracujących w zawodach medycznych, a nie ją pogarszać i powodować zaszeregowanie pracowników do niższych grup zawodowych. Powyższe uzasadnia twierdzenie, iż pracodawca nie może od dnia 1 lipca 2022 roku, dowolnie zmieniać wymaganych kwalifikacji tylko po to, by płacić pracownikom medycznym mniej. Mając zatem na uwadze treść art. 45 § 1 k.p. , a także fakt, że okres wypowiedzenia zmieniającego już upłynął, Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku przywrócił powódki do pracy u strony pozwanej – Zespole Opieki Zdrowotnej w S. na poprzednich warunkach pracy i płacy. W punkcie II wyroku orzekł Sąd I Instancji o kosztach procesu, zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd przyznał na rzecz obu powódek kwoty po 180 zł, stanowiące wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ustalone w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023, poz. 1935 – tekst jednolity). Od przyznanych należności zasądzono odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego w oparciu o art. 98 § 1 1 k.p.c. , zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Z kolei w punkcie III wyroku na zasadzie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2023, poz. 1144 – tekst jednolity, zwana dalej u.k.s.c.) w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie łącznie kwotę 2 888 zł tytułem opłat sądowych od których uiszczenia powódki były zwolnione z mocy ustawy (art. 96 ust. 1 pkt 4. Ich wysokość ustalono jako 5% wartości przedmiotu sporu (arg. z art. 13 ust. 2 u.k.s.c obliczonej od skumulowanej kwoty obu roszczeń wynoszącej 57 760 zł. Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana , zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) Naruszenie przepisów prawa procesowej mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 227 k.p.c. oraz 232 k.p.c. w zw. z art.162 k.p.c. oraz art., 235 ( 2) k.p.c. poprzez całkowite pominięcie przez Sąd dowodów zgłoszonych przez strony, zatem zarówno dowodów z dokumentów na okoliczność faktów z nich wynikających, jak również z zeznań świadków J. P. - Kierownika Działu (...) oraz E. N. (1) - Z-cy Dyrektora ds. Pielęgniarstwa w pozwanym zakładzie pracy na okoliczność tożsamości zakresu czynności powódek i innych pielęgniarek zatrudnionych na analogicznych stanowiskach pracy, a także kwalifikacji wymaganych na stanowiskach pracy zajmowanych przez powódki, w sytuacji gdy wnioski dowodowe dotyczyły okoliczności spornych oraz istotnych w sprawie - co ostatecznie skutkowało: nieprawidłowościami na etapie zebrania materiału dowodowego, brakiem jego wszechstronnego rozważenia przez Sąd oraz brakiem poczynienia prawidłowych i niezbędnych ustaleń faktycznych w sprawie, a w konsekwencji brakiem rozstrzygnięcia istoty sprawy, b) naruszenie art. 224 § 1 i § 3 k.p.c. oraz art 379 pkt 5) k.p.c. poprzez pominięcie przez Sąd postępowania dowodowego oraz uniemożliwienie stronom zabrania głosu na piśmie, co pozbawiło pozwanego możliwości obrony swych praw w toku postępowania, c) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. polegające na niedokonanie przez Sąd oceny całokształtu materiału dowodowego zgłoszonego w postępowaniu i jego wszechstronnego rozważenia, a w wyniku tego: - błąd w ustaleniach faktycznych w postaci przyjęcia, że pozwany w przebiegu procedury zmiany umowy o pracę powódek (porozumienie, wypowiedzenie zmieniające) nic wskazał jakie były powody zaszeregowania powódek do 6 grupy zawodowej wynikającej z załącznika do ustawy dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz bezzasadne uznanie za dowolne kwalifikowanie Powódek przez Pozwanego do 6 grupy zawodowej wynikającej z ww. załącznika do ustawy, - nieuprawnione przyjęcie, że pozwany nieprawidłowo przeprowadził kwalifikację powódek do 6 grupy zawodowej wynikającej z Załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po jej nowelizacji z dnia 26.05.2022 r., w tym błędne przyjęcie, że pozwany pracodawca w ramach szeregowania do grup zawodowych zgodnie z ustawą zobowiązany był wziąć pod uwagę kwalifikacje posiadane przez powódki oraz to, że nic mógł kształtować wynagrodzenia powódek w oparciu o minimalne wymagania na ich stanowiskach pracy, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż kwalifikacja Powódek do 6 grupy zawodowej (niższej niż powódki oczekują) odbyła się tylko po to by płacić im mniejsze wynagrodzenie, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwany pogorszył sytuację pracowniczą powódek; - brak istotnych ustaleń faktycznych w sprawie dotyczących kwalifikacji wymaganych od Powódek pod kątem zajmowanych przez nie stanowisk pracy (starsza pielęgniarka/położna) oraz tożsamości zakresu czynności powódek i innych pielęgniarek, w tym nic posiadających tytułu magistra pielęgniarstwa/położnictwa, zatrudnionych na analogicznych stanowiskach pracy w obrębie właściwych im oddziałów szpitalnych, d) naruszenie, art. 327 1 § 1 k.p.c. poprzez niewskazanie w pisemnym uzasadnieniu wyroku faktów i dowodów, które legły u podstaw przyjęcia przez Sąd okoliczności: - dla których - zdaniem Sądu - pracodawca, nic może kształtować wynagrodzenia według minimalnych wymagań na stanowisku pracy; - dla których - zdaniem Sądu - ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych przewiduje wypłacanie wynagrodzeń według kwalifikacji posiadanych przez pracowników, - dla których - zdaniem Sądu - kwalifikacja do 6 grupy zawodowej odbyła się dowolnie oraz tylko po to by Powódkom wypłacać niższe wynagrodzenie - jak również z uwagi na zupełny brak uzasadnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. 2) naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 45 § 1 Kodeksu pracy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie na skutek subsumpcji nieprawidłowych ustaleń faktycznych do ww. normy prawa materialnego, - art. 1 oraz 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz uznanie, że środkiem realizacji ustawy są kwalifikacje posiadane przez pracowników, a nie wymagane na stanowiskach pracy, a przez to bezpodstawne przyjęcie możliwości kształtowania najniższego wynagrodzenia z pominięciem rodzaju wykonywanej pracy przez pracowników, - art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 2022 roku o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 5 a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych poprzez pominięcie w ramach rozstrzygnięcia sprawy, - art. 18 3c Kodeksu pracy w zw. z art. 5 Kodeksu pracy poprzez ich niezastosowanie przy rozstrzygnięciu przedmiotowego stanu faktycznego, gdzie zgodnie z powyższym przepisem ( art. 18 3c k.p. ) pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości, podczas gdy na mocy art. 5 k.p. zasada równego traktowania pracowników pod względem wynagrodzenia podlegają zastosowaniu również na gruncie ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Na podstawie tych zarzutów strona pozwana wniosła o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództw w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z pozostawieniem temu Sądowi orzeczenia o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana wniosła o zasądzenie od powódek na rzecz strony pozwanej koszów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje wedle norm prawem przepisanych. Powódki wniosły o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej okazała się bezzasadna, zatem podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu I instancji było trafne i odpowiadało prawu. Apelacja strony pozwanej nie zawierała uzasadnionych podstaw i argumentów prawnych pozwalających podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały poza sporem, dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania adekwatnych przepisów. Niezależnie od powyższego Sąd Odwoławczy wskazuje, iż zapoznał się wszystkim dokumentami, których pominiecie zarzuca strona apelująca, a które pozostawały załączone do akt sprawy na etapie wyrokowania przez Sąd I Instancji, dochodząc do przekonania, iż opisują one zasadniczo niesporny stan faktyczny lub wynikające z nich okoliczności nie mogły mieć wpływu na wynik spawy i w tym kontekście pozostają one irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie bowiem to wykładnia przepisów regulujących sposób ustalania wynagrodzenia zasadniczego pracowników podmiotów leczniczych (tu pielęgniarek i położnej) w kontekście treści złożonych powódkom wypowiedzeń miała kluczowe znaczenie. Przedmiotem sporu było ustalenie, czy dokonane na piśmie wypowiedzenie warunków pracy i płacy zostało złożone zgodnie z wymogami kodeksu pracy , gdyż w razie niesprostania owym wymogom wypowiedzenie należało uznać za niezgodne z prawem – co aktualizowało roszczenia pracownic przewidziane w owym kodeksie. Ostateczne określenie do jakiej grupy zawodowej zaliczone winny być powódki nie stanowiło zasadniczej treści zgłoszonych roszczeń, choć niewyjaśnione w treści wypowiedzenia wątpliwości w tym zakresie niewątpliwie przesądzały o zasadności zgłoszonych żądań. Na wstępnie rozważań, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 327 1 k.p.c. podkreślić należy, że zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie poglądem, uzasadnienie wyroku wyjaśnia przyczyny, dla jakich orzeczenie zostało wydane, jest sporządzane już po wydaniu wyroku, a zatem wynik sprawy z nie zależy od tego, jak napisane zostało uzasadnienie i czy zawiera ono wszystkie wymagane elementy. Zaznaczyć również należy, iż zdarzają się przewidziane przez ustawodawcę przypadki, w których uzasadnienie nie będzie w ogóle sporządzane pomimo zaskarżalności orzeczenia, co samo w sobie nie przesądza o konieczności modyfikacji wyroku. Z tych przyczyn zarzut naruszenia powyższego przepisu może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu oraz analiza akt sprawy całkowicie uniemożliwia dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera dostatecznie szczegółowe ustalenia w zakresie bezspornych okoliczności i rozważania pozwalające odtworzyć tok rozumowania Sądu Rejonowego. Z jego lektury nie wynika bynajmniej, że Sąd Rejonowy dokonał pobieżnej, wyrywkowej, czy też wzajemnie się wykluczającej oceny prawnej poddanych pod osąd roszczeń. Z pola widzenia nie może przecież umknąć to, że istotna i kluczowa dla meritum sprawy argumentacja została zamieszczona we wskazanym uzasadnieniu. Nie jest zatem dotknięte tego rodzaju uchybieniami, które mogłyby skutkować wzruszeniem zakwestionowanego apelacją orzeczenia, a apelacja strony pozwanej nie przedstawia argumentacji, która mogłaby powyższą ocenę podważyć. Nieuzasadniony okazał się zarzut strony pozwanej, że zaskarżony wyrok został wydany w warunkach nieważności postępowania, tj. z naruszeniem art. 379 pkt 5 k.p.c. Powyższy przepis stanowi, że nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Mamy z nią do czynienia, gdy strona zostaje faktycznie pozbawiona możliwości działania, to jest, jeżeli z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego , których nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji, strona nie mogła - wbrew swej woli - brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części. W niniejszej sprawie zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego został wydany na posiedzeniu niejawnym, po uprzednim przeprowadzeniu posiedzenia przygotowawczego, na którym na zasadzie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął zgłoszone przez strony dowody, ponieważ okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały poza sporem i skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 205 5 §1 1 k.p.c. (obowiązującym od 1 lipca 2023 r.) jeżeli w toku posiedzenia przygotowawczego nie udało się rozwiązać sporu, a zachodzą przesłanki rozpoznania sprawy w sposób przewidziany w art. 148 1 § 1 , przewodniczący może wyznaczyć posiedzenie niejawne. W takim przypadku przepisu art. 148 1 § 3 nie stosuje się. Biorąc pod uwagę powyższe, zarzut naruszenie art. 224 § 1 i § 3 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c. poprzez pominięcie przez Sąd postępowania dowodowego oraz uniemożliwienie stronom zabrania głosu na piśmie, co pozbawiło stronę pozwaną możliwości obrony swych praw w toku postępowania okazał się bezzasadny. Skoro w sprawie nie została wyznaczona rozprawa, to nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 224 k.p.c. Zdaniem Sądu Okręgowego nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane po uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. Kontrola instancyjna ogranicza się w tym przypadku tylko do zbadania poprawności logicznego rozumowania sądu pierwszej instancji. W ocenie Sądu Okręgowego, skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z 6 listopada 2003 r., sygn. akt II CK 177/02). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego nie odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, można było wysnuć wnioski odmienne (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001 r., sygn. akt IV CKN 970/00; wyrok Sądu Najwyższego z 27 września 2002 r., sygn. akt II CKN 817/00). W ocenie Sądu Odwoławczego zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. sprowadzały się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i jako takie nie mogły się ostać. Argumentacja strony skarżącej ograniczyła się właściwie do przedstawienia własnego postrzegania okoliczności sprawy i oceny materiału dowodowego, z której w jej ocenie miało wynikać, że pracodawca zgodnie z przepisami prawa pracy i w sposób uzasadniony wypowiedział powódkom warunki pracy i płacy – choć bez przedstawienia stosownej argumentacji, z jakiego powodu wskazywane bądź sugerowane okoliczności nie znalazły odzwierciedlenia w treści wypowiedzeń. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. oraz 232 k.p.c. w zw. z art. 162 k.p.c. oraz art. 235 ( 2) k.p.c. poprzez całkowite pominięcie przez Sąd dowodów zgłoszonych przez strony, zatem zarówno dowodów stron, w tym strony pozwanej, z dokumentów na okoliczność faktów z nich wynikających, jak również wniosków dowodowych z zeznań świadków J. P. - Kierownika Działu (...) Pozwanego oraz E. N. (2) z-cy Dyrektora ds. Pielęgniarstwa w pozwanym zakładzie pracy na okoliczność tożsamości zakresu czynności powódek i innych pielęgniarek zatrudnionych na analogicznych stanowiskach pracy, a także kwalifikacji wymaganych na stanowiskach pracy zajmowanych przez powódki. W ocenie Sądu Okręgowego, rację mają powódki w skazując w odpowiedzi na apelacje, iż pominięcie przez Sąd I Instancji zgłaszanych przez stronę pozwana dowodów było konsekwencją przebiegu posiedzeń przygotowawczych. W toku posiedzeń przygotowawczych pełnomocnicy stron potwierdzili przecież, że: powódki zachowały termin do wniesienia odwołania od wypowiedzenia, bezsporne jest, że strona pozwana jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, bezsporny jest przebieg zatrudnienia powódek, bezsporne są kwalifikacje i wykształcenie powódek, bezsporne jest, że do dnia 1 lipca 2022 r. wynagrodzenie powódek było liczone zgodnie z pozycją ósmą załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (...), bezsporne jest, że w okresie od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. powódki pracowały na tym samym stanowisku wykonując tę samą pracę co po 1 lipca 2022r., bezsporne jest, że w okresie od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. u strony pozwanej do pozycji siódmej załącznika do ustawy były zaliczane pielęgniarki i położne z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa lub położnictwa oraz ze specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w innej mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, bezsporne jest, że strona pozwana przedstawiając MOW NFZ informację o zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. zgłaszała pracowników z tytułem zawodowym magistra i specjalizacją jako zatrudnionych w grupie siódmej, bezsporne jest także, posiadanie specjalizacji na zajmowanym przez powódki stanowisku. Ponadto grupa zawodowa, do której powinny być zakwalifikowane powódki to kwestia oceny prawnej – choć na co raz jeszcze należy zwrócić uwagę, niniejsza sprawa koncentrować się winna na poprawności złożonych powódkom wypowiedzeń. W ocenie Sądu II Instancji powoływanie zatem świadków na okoliczność ustalenia kwalifikacji wymaganych na stanowiskach pracy zajmowanych przez powódki zmierza jedynie do próby zbędnego przedłużania postępowania (zwłaszcza, że pozwany wprost uznał, że bezsporne jest, że w okresie od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. u strony pozwanej do pozycji siódmej załącznika do ustawy były zaliczane pielęgniarki i położne z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa lub położnictwa oraz ze specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w innej mającej zastosowanie w ochronie zdrowia). W ocenie Sądu II Instancji, także twierdzenia pozwanego (a zasadniczo do tego sprowadzały się wywody), że skoro zakresy czynności są tożsame, to pracownikom z wyższym wynagrodzeniem należy obniżyć wynagrodzenie do poziomu wynagrodzenia pracowników z niższym wynagrodzeniem, z uwagi na zasadę równego traktowania w zatrudnieniu (i to w sytuacji gdy ten pozwany przez wiele lat przed 1 lipca 2022 r. różnicował wynagrodzenie pracowników o tożsamych zakresach czynności właśnie z uwagi na treść przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r.) nie mogą być argumentem za oddaleniem powództw w niniejszej sprawie. Wskazania również wymaga, iż niniejsze postępowania nie dotyczyło kwestii (nie)równego traktowania pracowników, więc owa argumentacja nie może być uznana za skuteczną. Jedynie na marginesie można zwrócić uwagę, iż uczynić zadość wskazywanej zasadzie można dokonując stosownego podniesienia wynagrodzeń, czemu nie sprzeciwiają się w/w unormowania określające wszak płacę minimalną. Zdaniem Sądu Odwoławczego nie może jednak ujść z pola widzenia, iż spór w niniejszej sprawie faktycznie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy wskazane powódkom przyczyny wypowiedzenia warunków pracy i płacy były uzasadnione i rzeczywiste, gdyż to de facto na etapie postępowania przed sądem I instancji stanowiło asumpt do uwzględnienia ich roszczeń. Jako przyczynę wypowiedzenia warunków umowy o pracę, wskazano obowiązek ustawowy określony w art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych z uwzględnieniem jej zmiany wynikającej z ustawy z dnia 26 maja 2022 roku o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1352) w związku z przypisaniem do grupy zawodowej określonej w załączniku do w/w Ustawy z uwzględnieniem kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku pracy, a co za tym idzie ustalenia nowego wynagrodzenia zasadniczego w wysokości nie mniejszej niż wynika z współczynnika pracy przypisanego do ustalonej grupy zawodowej. Sad II Instancji podkreśla, iż godnie z art. 30 § 4 k.p. , który na mocy art. 42 § 1 k.p. ma odpowiednie zastosowanie do wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy, w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Nadto, zgodnie z § 3 powołanego przepisu, oświadczenie o wypowiedzeniu powinno nastąpić na piśmie. Wymogi te mają na celu zapewnienie ochrony pracownikowi jako słabszej stronie stosunku pracy poprzez bezpośrednie poinformowanie go o przyczynach, którymi kierował się pracodawca przy podejmowaniu decyzji o wypowiedzeniu mu wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Jednocześnie w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że wskazana przez pracodawcę przyczyna musi być rzeczywista, a nie pozorna, jak również musi być dostatecznie skonkretyzowana. Okoliczności stanowiące przyczynę wypowiedzenia warunków pracy muszą być znane pracownikowi najpóźniej w chwili składania oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o pracę. Zdaniem Sądu Okręgowego przyczyna wypowiedzenia powódkom warunków pracy i płacy była nazbyt ogólnikowa, a przez to wadliwa, co naruszało art. 30 § 4 k.p. w zw. z art. 42 § 1 k.p. zasadniczo już z tego powodu powództwa zasługiwały na uwzględnienie. Bardzo ogólne, a nadto tak ułomne sformułowanie, jak zostało zawarte w wypowiedzeniach, wymusza na skarżących pracownicach wszczęcie sądowej procedury odwoławczej w celu poznania konkretnej i rzeczywistej przyczyny, potencjalnie uzasadniającej dokonanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy umowy o pracę na czas nieokreślony. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przyjął, że strona pozwana nie wskazała jakie były powody zaszeregowania powódek akurat do takiej grupy, do jakiej zostały zaliczone (tj. do grupy zawodowej 6, a nie do grupy zawodowej z wyższym współczynnikiem pracy) i trafnie też ocenił, iż skoro ich sytuacja zawodowa realnie się pogorszyła, pracodawca w oświadczeniu winien był wskazać, jakimi przesłankami kierował się przypisując stanowisko zajmowane przez powódki akurat do tej konkretnej kategorii. Sąd odwoławczy akcentuje, iż strona pozwana dopiero na etapie postępowania sądowego, zainicjowanego odwołaniami od wypowiedzeń powódkom warunków pracy i płacy, dążyła do przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność kwalifikacji wymaganych na stanowiskach pracy zajmowanych przez powódki, tj. starszej pielęgniarki i starszej połoznej. Dążenie przez pracodawcę do ustalenia tej okoliczności na etapie postępowania sądowego, czemu miały służyć zeznania świadków J. P. - Kierownika Działu (...) oraz E. N. (2) z-cy Dyrektora ds. Pielęgniarstwa, wnioskowanych przez stronę pozwaną, jest działaniem spóźnionym i oznacza, że zaproponowane nowe warunki pracy i płacy , nie wynikały z przyczyny prawdziwej i rzeczywistej, skoro kwalifikacje te nie były określone i sprecyzowane, a zatem nie były wiadome i znane pracownikom. Okoliczność ta stanowi pierwszoplanowy powód uznania zasadności powództw. Zauważyć należy, iż brak określenia wymaganych kwalifikacji na konkretnym zajmowanym stanowisku, powoduje, iż w szczególności nie jest wiadomym, czy podwyższenie kwalifikacji, a takie także miało miejsce w przypadku powódek, będzie skutkowało zaszeregowaniem do innej grupy zawodowej. W tym zakresie regulacja dla pracownika powinna być jasna – w szczególności, iż uprzednio dla tych samych stanowisk pracodawca przyjmował określone specjalizacje za istotne i w związku z ich pozyskaniem zmieniał grupę zaszeregowania. Nie można zatem zarzucić Sądowi Rejonowemu, że bezzasadnie pominął w swoich rozważaniach zeznania tych świadków. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2139), do 1 lipca 2022 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze. W związku z powyższym od dnia 2 lipca 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca 2022 r. (art. 3 ust. 4). Do 30 czerwca 2022 r. pracodawca nie miał obowiązku wskazywać pracownikowi, do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy zaliczane jest zajmowane przezeń stanowisko pracy. Warunki z ustawy były spełnione, jeżeli pracownik zarabiał nie mniej, niż grupa zawodowa odpowiadająca jego kwalifikacjom. Sytuacja ta uległa zmianie wskutek nowelizacji ustawy. I tak, od dnia 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się, do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez pracownika stanowisko pracy (art. 5a). Na pracodawcę został więc nałożony obowiązek precyzyjnego przyporządkowania zajmowanego przez pracownika stanowiska do konkretnej grupy zawodowej, co winno znaleźć swe odzwierciedlenie w stosownym zapisie umowy o pracę. Ustawą nowelizującą z dnia 26 maja 2022 roku o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, dokonano zmiany części postanowień ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku. Zmianie uległ przede wszystkim, przyjmujący formę tabeli, załącznik do ustawy wskazujący grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, nadto określający przypisany wyżej wymienionym grupom współczynnik pracy. Do grupy 2 zakwalifikowano m.in pielęgniarki z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położne z tytułem zawodowym magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Dla tej grupy zawodowej współczynnik pracy określono na 1,29. Natomiast do grupy 5 tabeli zakwalifikowano m.in. pielęgniarki, położne z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim; pielęgniarki, położne z wymaganym wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją albo pielęgniarki, położne ze średnim wykształceniem i specjalizacją. Współczynnik pracy dla tej grupy wynosi 1.02. Z kolei pozostałe pielęgniarki zakwalifikowano do grupy 6 ze współczynnikiem 0,94. Sąd Okręgowy podkreśla, iż różnice pomiędzy współczynnikami pracy pomiędzy poszczególnymi grupami w poprzednio obowiązującym załączniku i tym obowiązującym od dnia 1 lipca 2022 roku są praktycznie takie same, jak również wzrost współczynnika dla tych grup w nowym załączniku również jest podobny. Przykładowo, w obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 26 maja 2022 roku o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, załączniku dotyczącym współczynników pracy do grupy 7 zakwalifikowano bowiem pielęgniarkę z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położną z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Dla tej grupy zawodowej współczynnik pracy określono na poziomie 1,06. Natomiast do grupy 8 zakwalifikowano pielęgniarkę albo położną, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarkę z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położną z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa. Współczynnik pracy dla tej grupy wynosił 0,81. Z kolei do grupy 9 zaliczano pozostałe pielęgniarki ze współczynnikiem 0,73, W ocenie Sądu Odwoławczego, wskazuje to, że ustawodawca zmieniając załącznik zmienił numerację grup, ich opis oraz podwyższył wysokość współczynnika pracy, jednak zasadniczo z zachowaniem uprzednio obowiązujących różnic w jego wysokości w ten sposób, aby wysokość wynagrodzenia odpowiadała wzrostowi kosztów życia spowodowanych m.in. inflacją. Jak wynika z powtórnej analizy akt sprawy, powódka P. P. jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszej pielęgniarki na Oddziale Urazowo - Ortopedycznym. W dniu 6 lipca 2017 roku uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa. W dniu 27 października 2022 roku złożyła egzamin specjalizacyjny. L. B. jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszej położnej na Oddziale (...) . W dniu 6 lipca 2016 roku uzyskała tytuł zawodowy magistra położnictwa. A. R. jest zatrudniona w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszej pielęgniarki na Bloku Operacyjnym. W dniu 20 czerwca 2011 roku uzyskała tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa. W dniu 8 listopada 2022 roku złożyła egzamin specjalizacyjny. Do dnia 30 czerwca 2022 roku pracownice otrzymywały wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4.190 złotych, przy uwzględnieniu współczynnika pracy na poziomie 0,81, przypisanego do pozycji 8 załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Do tej grupy zgodnie z obowiązującym wówczas brzmieniem załącznika do ustawy zaliczano pielęgniarki albo położne, które uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa. Niewątpliwie zatem powódki przed dniem 1 lipca 2022 roku były zakwalifikowane przez samego swojego pracodawcę wg grupy 8 poprzednio obowiązującego załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Niewątpliwie także pracodawca gratyfikował zdobywane specjalizacje, niemożliwym jest wobec tego uznanie ich a priori za „niewymagane” przez pracodawcę. Sytuacja faktyczna powódek nie uległa zmianie po 1 lipca 2022 roku, nadal wykonywały tożsame czynności (co było pomiędzy stronami niesporne), nie dokonano modyfikacji ich obowiązków. W takim stanie rzeczy brak faktycznego wskazania przez pracodawcę przyczyn zakwalifikowania powódek do tej, a nie innej grupy wskazanej w zmodyfikowanym załączniku powodował, iż złożone wypowiedzenia należało uznać za wadliwe. Zwrócić przy tym należało w szczególności uwagę. iż wszystkie powódki posiadały pełne wyższe wykształcenie pielęgniarskie lub położnicze, a więc literalnie wg załącznika spełniały wymóg gr 5, a dwie powódki, przy uznaniu posiadanych specjalizacji za wymagane wymóg gr 2. Podkreślenia również wymaga, iż (wówczas obowiązujące) rozporządzenie z 20.07.2011r. w załączniku jako kwalifikacje „wymagane” dla starszej pielęgniarki oraz starszej położnej określało zarówno wyższe wykształcenie magisterskie pielęgniarstwa lub położnictwa, jak również innego rodzaju wykształcenie – z odrębnymi wymogami czasowymi pracy w zawodzie. Przy takim brzmieniu rozporządzenia, brak jest w ocenie Sądu Odwoławczego, możliwości uznania wyraźnie wskazanego poziomu wykształcenia za nie wymagany, a w każdym razie nie można tego uczynić, bez adekwatnego uzasadnienia takiej decyzji oraz wskazania wyraźnych, realnych i odnoszących się do faktycznego zakresu zadań pracownika powodów takiego rozstrzygnięcia. Dopiero owa argumentacja dawałaby pracownikowi (a co za tym idzie Sądowi) realną możliwość oceny postępowania pracodawcy, jego zasadności, powiązania z faktycznym stanem rzeczy oraz adekwatności, także w kontekście szerzej rozpatrywanych grup zawodowych. Wskazać również należy, iż pracodawca w żaden sposób nie podjął się również określenia wymaganych (rozumianych jako zwiększające pożądane kompetencje pracownika) przez siebie specjalizacji na określonym stanowisku. Niemożliwym jest natomiast wywiedzenie a priori wniosku, bez przekonywującej argumentacji, iż nie były one po zmianach wymagane, skoro uprzednio na tych samych stanowiskach pracodawca gratyfikował uzyskanie określonych specjalizacji. Brak uzasadnienia zawartego w wypowiedzeniach w tych zakresach czyni je wadliwym, jako nie poddające się realnej weryfikacji ze względu na wyłącznie formalne i nader ogólne uzasadnienia. W ocenie Sądu Odwoławczego, a wbrew zarzutom apelacji Sąd I instancji nie naruszył art. 3 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Sąd Rejonowy trafnie wskazywał, iż nie może dochodzić do sytuacji, że pracodawca, bez adekwatnego uzasadnienia, kształtuje wynagrodzenie opierając się na minimalnych wymaganiach na danym stanowisku, skoro ten sam ustawodawca określa jako „wymagane” także kwalifikacje posiadane przez powódki. Nawet przyjmując, iż przedmiotowa ustawa przewiduje wypłacanie wynagrodzeń pracownikom według wymaganych kwalifikacji, zwrócić należy uwagę, iż ustawodawca nie określił, mając przecież świadomość obowiązującego wówczas rozporządzenia z 20.07.2011r., iż chodzi o „minimalne kwalifikacje wymagane”, a kwalifikacje posiadane przez powódki były wg tego aktu kwalifikacjami „wymaganymi”. Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do zaaprobowania zachowania strony pozwanej, która w sposób dowolny ustaliła wynagrodzenie pracowników, bez jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie, odwołując się do minimalnych wymagań i w ten sposób faktycznie uznając, iż wykształcenie powódek nie jest wymagane – co już jest sprzeczne z w/w rozporządzeniem. Pracując na stanowiskach starszych pielęgniarek i starszej położnej powódki posiadały tytuł zawodowy magistra, a zatem kwalifikacje, które zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 roku w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami , były również – między innymi – wymagane na tym właśnie stanowisku, co także trafnie wskazał Sąd I Instancji. Nietrafionymi okazały się także zarzuty strony apelującej dotyczące naruszenia przez Sąd Rejonowy 18 3c k.p. (do czego już Sąd powyżej nawiązywał). Podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia zasadności dokonanych wypowiedzeń zmieniających. Przepisy art. 18 3c k.p zakazują różnicowania wynagrodzenia pracowników tylko wówczas, gdyby następowało to w oparciu o niedozwolone kryteria. Prace jednakowe to prace takie same pod względem rodzaju, kwalifikacji koniecznych do ich wykonywania, warunków, w jakich są świadczone, a także - ilości i jakości. Zatem stanowisko pracy może stanowić kryterium porównawcze w ramach ustalania "jednakowej pracy", ale nie jest ono wyłączne. Prace tożsame pod względem rodzaju i kwalifikacji wymaganych do ich wykonywania na tych samych stanowiskach pracy funkcjonujących u danego pracodawcy mogą różnić się co do ilości i jakości (rozumianej jako sposób wywiązywania się z powierzonych obowiązków na co mogą mieć też wpływ posiadane umiejętności czy wykształcenie), a wówczas nie są pracami jednakowymi w rozumieniu art. 18 3c § 1 k.p. Ilość i jakość świadczonej pracy są w świetle art. 78 § 1 k.p. podstawowymi kryteriami oceny pracy dla potrzeb ustalania wysokości wynagrodzenia oraz stanowią dopuszczalne przesłanki różnicowania wynagrodzenia w myśl art. 3 ust. 3 Konwencji nr 100 (...) Organizacji Pracy dotyczącej jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości. (Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 stycznia 2022 r., II PSK 199/21). Dopuszczalne jest różnicowanie praw pracowników, którzy bądź pełnią inne obowiązki, bądź takie same, ale niejednakowo. Sytuacja prawna pracowników może być także różnicowana ze względu na odmienności wynikające z ich cech osobistych (predyspozycji) i różnic w wykonywaniu pracy (dyferencjacja). (Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 czerwca 2021 r., II PSK 90/21). Jednakże pracodawca dochodząc do wniosku, iż praca wykonywana przez pracowników na danych stanowiskach jest tożsama, ma oczywistą możliwość przeciwdziałania temu, dokonując stosownego wyrównania wynagrodzeń osób mniej zarabiających, czemu nie sprzeciwiają się przedmiotowe przepisy regulujące wszak minimalne wynagrodzenie. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego zarzuty apelacji dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku strony apelującej brak było materiału dowodowego, który pozwalałby na poczynienie ustaleń odmiennych i uznanie, iż przyczyny dokonanych powódkom wypowiedzeń zmieniających warunki pracy były wskazane w sposób dostatecznie uzasadniony, a tym samym pracodawca złożył powódkom wypowiedzenia warunków pracy i płacy z naruszeniem przepisów prawa, wobec czego zasadnie nastąpiło przywrócenie powódek na poprzednich warunkach pracy i płacy w oparciu o art. 42 §1 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p. . Mając na uwadze powyższe, apelację należało oddalić, o czym Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 385 k.p.c. Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy na zasadzie art. 98 § 1, 1 1 k.p.c. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódek po 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym w stawce minimalnej, obliczonej na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.