Ts 2/01
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuTrybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając, że jej przedmiotem były orzeczenia sądowe, a nie akty normatywne, co wykracza poza jego kompetencje.
Mieczysław K. złożył skargę konstytucyjną zarzucając naruszenie praw konstytucyjnych przez szereg orzeczeń sądowych, w tym Sądu Wojewódzkiego, Sądu Apelacyjnego i Sądu Najwyższego. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, wskazując, że przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie ustawy lub inne akty normatywne, a nie same orzeczenia sądowe. Ponadto, podkreślono, że droga prawna została już wyczerpana wraz z wydaniem orzeczeń przez Sąd Najwyższy.
Skarga konstytucyjna złożona przez Mieczysława K. kwestionowała zgodność z prawami konstytucyjnymi szeregu orzeczeń sądowych, w tym wyroków Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku, Sądu Apelacyjnego w Gdańsku oraz postanowień Sądu Najwyższego. Skarżący zarzucił również naruszenie praw konstytucyjnych przez wcześniejsze postanowienie Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, postanowił odmówić nadania skardze dalszego biegu. Uzasadnienie opierało się na dwóch głównych przesłankach. Po pierwsze, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie ustawy lub inne akty normatywne, na podstawie których wydano orzeczenie dotyczące praw lub wolności konstytucyjnych skarżącego. Skarga Mieczysława K. koncentrowała się na samych orzeczeniach, nie formułując zarzutów wobec podstaw normatywnych, co wykraczało poza kompetencje Trybunału. Po drugie, Trybunał stwierdził, że droga prawna została już wyczerpana wraz z wydaniem przez Sąd Najwyższy postanowień, które uprawomocniły zaskarżone orzeczenia. Podkreślono, że postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest kolejną instancją sądową, a wyczerpanie drogi prawnej jest warunkiem dopuszczalności skargi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie ustawy lub inne akty normatywne, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny powołuje się na art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, który jasno określa, że przedmiotem skargi konstytucyjnej są akty normatywne, a nie same orzeczenia sądowe. Skarga koncentrująca się na orzeczeniach, bez kwestionowania ich podstaw normatywnych, wykracza poza zakres kompetencji Trybunału.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
Strona wygrywająca
Trybunał Konstytucyjny
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ograniczenia zakresu przedmiotowego skargi konstytucyjnej, która nie może dotyczyć samych orzeczeń sądowych, a jedynie aktów normatywnych stanowiących ich podstawę. Podkreślenie, że postępowanie przed TK nie jest kolejną instancją sądową i wymaga wyczerpania drogi prawnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której skarżący kwestionuje same orzeczenia, a nie akty normatywne. Orzeczenie wydane na posiedzeniu niejawnym.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmieniony145 Postanowienie z dnia 30 stycznia 2001 r. Sygn. Ts 2/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Mieczysława K. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Mieczysława K. sporządzonej 28 grudnia 2000 r., zarzucono, iż wskazane w tej skardze wyroki Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z 6 stycznia 1998 r. (sygn. akt VII P 125/97), Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 kwietnia 1998 r. (sygn. akt II A Pa 16/98) oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt III AO 25/99) i z 26 marca 1999 r. (III AO 9/99) naruszyły prawa konstytucyjne skarżącego. Podobny zarzut skarżący odniósł do postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 2 lutego 2000 r. (sygn. akt Ts 136/99). Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. W skardze konstytucyjnej Mieczysława K. zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności wskazanych w tej skardze orzeczeń, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstaw normatywnych tych orzeczeń. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Na okoliczność, iż orzeczenia sądowe nie mogą stanowić samodzielnego przedmiotu skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny wskazał już zresztą w postanowieniach z 4 lipca 2000 r. oraz z 25 października 2000 r. (sygn. Ts 54/00), wydanych w sprawie skargi konstytucyjnej złożonej przez tego samego skarżącego i sporządzonej przez tego samego pełnomocnika. Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż w sprawie, w której wydano wskazane przez skarżącego orzeczenia sądowe, droga prawna została wyczerpana wraz z wydaniem przez Sąd Najwyższy postanowień z 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt III AO 25/99) oraz z 26 marca 1999 r. (sygn. akt III AO 9/99). Z chwilą ich doręczenia skarżącemu, rozpoczął się bieg terminu do ewentualnego wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Pełnomocnik skarżącego zdaje się nie zauważać faktu, iż postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie skargi konstytucyjnej nie ma charakteru kolejnej instancji sądowej w sprawie, a tym samym nie należy do drogi prawnej, której wyczerpanie zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, warunkuje merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej oraz początek biegu terminu do jej złożenia. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI