VII KZ 14/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego o rozłożeniu kary grzywny na 12 miesięcznych rat, uznając, że skazany nie wykazał szczególnych okoliczności uzasadniających rozłożenie spłaty na dłuższy okres.
Skazany ppłk rez. T. D. złożył zażalenie na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego, domagając się rozłożenia kary grzywny na 3-letni okres z uwagi na trudną sytuację materialną. Sąd Najwyższy uznał jednak, że choć sąd pierwszej instancji prawidłowo rozłożył karę na raty, uwzględniając sytuację rodzinną i zdrowotną skazanego, to nie wykazał on szczególnych okoliczności uzasadniających rozłożenie spłaty na okres dłuższy niż 12 miesięcy.
Przedmiotem sprawy było zażalenie skazanego ppłk. rez. T. D. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P., które rozłożyło mu spłatę kary grzywny na 12 miesięcznych rat. Skazany domagał się rozłożenia spłaty na 3 lata, argumentując swoją trudną sytuacją materialną. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że sąd pierwszej instancji w wystarczającym stopniu uwzględnił możliwości majątkowe i zarobkowe skazanego. Podzielono stanowisko, że ani wysokość grzywny, ani ponoszone przez skazanego wydatki nie stanowiły wypadku zasługującego na szczególne uwzględnienie w rozumieniu art. 49 § 2 k.k.w., który mógłby uzasadniać rozłożenie kary na dłuższy okres. Sąd Najwyższy podkreślił, że choć natychmiastowe uiszczenie kary mogłoby pociągnąć za sobą zbyt ciężkie skutki dla rodziny skazanego, to miesięczna rata w stosunku do jego dochodów, oszczędności i zobowiązań nie uzasadniała przyznania dłuższego okresu spłaty. Sąd pierwszej instancji prawidłowo pouczył również skazanego o możliwości złożenia wniosku o umorzenie lub zmianę sposobu rozłożenia spłaty w przypadku pogorszenia się jego sytuacji finansowej lub zdrowotnej. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skazany nie wykazał istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających rozłożenie kary grzywny na raty na okres dłuższy niż 12 miesięcy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że choć sąd pierwszej instancji prawidłowo rozłożył karę grzywny na raty, uwzględniając sytuację rodzinną i zdrowotną skazanego, to nie zostały wykazane szczególne okoliczności, o których mowa w art. 49 § 2 k.k.w., które uzasadniałyby rozłożenie spłaty na okres dłuższy niż 12 miesięcy. Miesięczna rata była adekwatna do dochodów i możliwości skazanego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| ppłk. rez. T. D. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (6)
Główne
k.k.w. art. 49 § § 2
Kodeks karny wykonawczy
Przepis ten umożliwia rozłożenie spłaty kary grzywny na raty na okres do 3 lat w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, jeżeli natychmiastowe jej uiszczenie pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. Sąd Najwyższy uznał, że sytuacja skazanego, mimo trudności, nie spełniała kryterium 'wypadku zasługującego na szczególne uwzględnienie' w stopniu uzasadniającym wydłużenie okresu spłaty ponad 12 miesięcy.
Pomocnicze
k.k. art. 4 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 231 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 284 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 12
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił możliwości finansowe skazanego. Nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające rozłożenie kary grzywny na okres dłuższy niż 12 miesięcy. Miesięczna rata jest adekwatna do dochodów i możliwości skazanego.
Odrzucone argumenty
Skazany domagał się rozłożenia kary grzywny na 3-letni okres z uwagi na trudną sytuację materialną.
Godne uwagi sformułowania
ani wysokość grzywny, ani też ponoszone przez ppłk. rez. T. D. wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz spłatą zaciągniętych kredytów nie mogą być uznane za wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie w rozumieniu art. 49 § 2 k.k.w. natychmiastowe uiszczenie kosztów pociągnęłoby dla rodziny skazanego zbyt ciężkie skutki, tyle że wobec wysokości miesięcznej raty w stosunku do osiąganych dochodów, posiadanych oszczędności, jak i comiesięcznych zobowiązań finansowych nie należy ocenić tej sytuacji jako szczególnej.
Skład orzekający
Rafał Malarski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek rozłożenia kary grzywny na raty na podstawie art. 49 § 2 k.k.w., zwłaszcza w kontekście oceny 'wypadku zasługującego na szczególne uwzględnienie' w odniesieniu do sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej skazanego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji skazanego i jego możliwości finansowych; nie stanowi przełomowej wykładni prawa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy praktycznego aspektu wykonania kary grzywny i możliwości jej spłaty w ratach, co jest istotne dla osób skazanych. Pokazuje, jak sąd ocenia sytuację materialną i zdrowotną w kontekście przepisów k.k.w.
“Czy trudna sytuacja materialna zawsze pozwala na rozłożenie kary grzywny na raty? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
stawki_dzienne_grzywny: 300 PLN
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt VII KZ 14/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie ppłk. rez. T. D., skazanego za przestępstwo z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. zażalenia skazanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 sierpnia 2018 r., w przedmiocie rozłożenia kary grzywny na raty (sygn. akt So […] ), p o s t a n a w i a: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2018 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w P., sygn. akt So […] , rozłożył ppłk. rez. T. D. spłatę kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 150 zł każda, która zasądzona została wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 lipca 2017 r., na 12 miesięcznych rat po 3750 zł każda. Na to postanowienie zażalenie złożył ppłk rez. T. D., domagając się rozłożenia zasądzonej kwoty na 3-letni okres, na raty w kwocie 1250 zł miesięcznie, bowiem jego aktualna sytuacja materialna uniemożliwia mu uiszczenie całej należności w ratach określonych w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji w wystarczającym stopniu uwzględnił możliwości majątkowe i zarobkowe ppłk. rez. T. D., rozkładając mu zasądzoną karę grzywny na 12 rat. Podzielić należy także stanowisko Wojskowego Sądu Okręgowego w P., że w sprawie niniejszej ani wysokość grzywny, ani też ponoszone przez ppłk. rez. T. D. wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz spłatą zaciągniętych kredytów nie mogą być uznane za wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie w rozumieniu art. 49 § 2 k.k.w., który uzasadniałby rozłożenie kary grzywny na dłuższy okres. Zgodnie z dyspozycją powołanej regulacji, bezsprzecznie istnieje możliwość rozłożenia spłaty kary grzywny na raty na okres do 3 lat w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, jeżeli natychmiastowe jej uiszczenie pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie jednak uznał, że zachodzą okoliczności uzasadniające rozłożenie spłaty kary grzywny na raty, ale nie ze względów, o których mowa w art. 49 § 2 k.k.w. Chodzi o to, że pracujący i uzyskujący dochód na poziomie trzynastu tysięcy złotych miesięcznie skazany posiada łącznie z sobą dwie osoby na utrzymaniu, dla których ów zarobek stanowi jedyne źródło utrzymania, a on sam jest przewlekle chory. Zatem bezspornie należało uznać, iż natychmiastowe uiszczenie kosztów pociągnęłoby dla rodziny skazanego zbyt ciężkie skutki, tyle że wobec wysokości miesięcznej raty w stosunku do osiąganych dochodów, posiadanych oszczędności, jak i comiesięcznych zobowiązań finansowych nie należy ocenić tej sytuacji jako szczególnej. Wojskowy Sąd Okręgowy w P., wbrew temu co twierdzi skarżący, wziął także pod uwagę możliwość obniżenia w przyszłości dochodów ppłk. rez. T. D. oraz ewentualną potrzebę ponoszenia dodatkowych wydatków uzasadnionych chociażby stanem jego zdrowia. Pouczył też skazanego o prawie, w wypadku rzeczywistego zaistnienia takiej sytuacji, do złożenia wniosku o umorzenie pozostałej do spłaty grzywny bądź zmianie sposobu rozłożenia jej na raty. Dlatego wypada stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy rozłożył spłatę zasądzonej kary grzywny na raty, których ilość i wysokość koreluje z możliwościami finansowymi skazanego. Z tych powodów postanowiono jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI