VII KZ 11/18

Sprawa dotyczy zażalenia G. P. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 czerwca 2018 r., które rozpatrywało zażalenie G. P. na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie pięciu czynów. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. w zaskarżonej części utrzymał w mocy postanowienie prokuratora dotyczące czynów kwalifikowanych z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. oraz z art. 231 § 1 k.k., uchylił je w części dotyczącej czynu z art. 352 § 1 k.k. i przekazał do ponownego rozpoznania, a w odniesieniu do pozostałych czynów zażalenie pozostawił bez rozpoznania. Mimo pouczenia, że na rozstrzygnięcie w części uchylenia i utrzymania w mocy zażalenie nie przysługuje, G. P. zaskarżył to postanowienie również w części dotyczącej utrzymania w mocy postanowienia prokuratora. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w W. zarządzeniem z dnia 9 lipca 2018 r. odmówił przyjęcia tego zażalenia, uznając je za niedopuszczalne z mocy ustawy na podstawie art. 426 § 1 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. G. P. złożył kolejne zażalenie na to zarządzenie, zarzucając naruszenie zasad etyki i lekceważenie jego wniosków. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie G. P. na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego, utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Sąd Najwyższy wskazał, że Wojskowy Sąd Okręgowy w W. działał jako sąd odwoławczy, a zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Trafnie zatem Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego odmówił przyjęcia zażalenia, które było niedopuszczalne z mocy ustawy. Sąd Najwyższy podkreślił, że zażalenie G. P. nie mogło przynieść oczekiwanego skutku, zwłaszcza że zawierało zarzuty dotyczące meritum sprawy, a nie skarżonego rozstrzygnięcia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający