VII Kp 275/15

Sygn. akt VII Kp 275/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Siedlcach w VII Wydziale Karnym w składzie : Przewodnicząca : SSR Małgorzata Semeniuk Protokolant ; st. sekr. sąd. Magdalena Wereda przy udziale Prokuratora - po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 03. 12. 2015 roku zażalenia pełnomocnika W. M. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 sierpnia 2015 roku w sprawie 1 Ds. 1250 /15 dot. umorzenia dochodzenia Na podstawie art. 465§ 2 kpk POSTANAWIA Zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Pełnomocnik pokrzywdzonej W. M. adw. K. K. (1) złożył doniesienie o popełnieniu przez J. M. występku z art. 234 kk , który w dniu 26 lutego 2015 r. w trakcie przesłuchania przed funkcjonariuszem K. w S. prowadzącym postępowanie sygn. 1 Ds. 259/15 miał złożyć fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa podrobienia przez W. M. podpisu P. M. pod pismem procesowym z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. III RC 321/14 skierowanym do Sądu Rejonowego Wydziału Rodzinnego i Nieletnich. Postanowieniem z dnia 28. 08. 2015 umorzono dochodzenie w sprawie zaistniałego w dniu 26 lutego 2015 r. w K. w S. fałszywego oskarżenia W. M. o popełnienie czynu zabronionego w postępowaniu przygotowawczym sygn. 1 Ds. 259/15 tj. o czyn z art. 234 kk . Podstawą umorzenia było stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego ( art. 17 § 1 pkt 2 kpk ). W ustawowym terminie orzeczenie powyższe zaskarżył składający zawiadomienie o przestępstwie pełnomocnik W. M. podnosząc ,że J. M. swoje podejrzenia w kierunku byłej żony W. wysnuł wyłącznie kwestionując wygląd liter, czego następnie nie potwierdziły wyniki opinii biegłego z zakresu badania pisma, wskazujące, iż podpis ten nakreśliła P. M. . Zdaniem skarżącego J. M. bez wątpienia przewidywał możliwość, że jego oskarżenie może okazać się niezgodne z prawdą i na to się godził. W konsekwencji powyższej decyzji procesowej zarzucono błąd spowodowany nieprawidłową interpretacją przepisów prawa materialnego - art. 9 § 1 kk i art. 234 kk , bowiem zdaniem pełnomocnika pokrzywdzonej, J. M. przestępstwa z art. 234 kk mógł dopuścić się działając co najmniej z zamiarem ewentualnym. Sad zważył co następuje: Zażalenie jest bezzasadne i nie może podważać prawidłowej decyzji prokuratora i oceny zebranego materiału dowodowego. Materiał ten wskazuje bowiem ,że przesłuchany do sprawy sygn. 1 Ds. 1250/15 J. M. zeznał, że W. M. , kreśli jego zdaniem „bałwanki”, w odróżnieniu od pisma córki P. , która ma pismo „klinowe” dlatego mogła podrobić podpis swej córki P. . Na poparcie swojej tezy wskazał na uprzednią karalność W. M. za przestępstwo podrobienia dokumentów załączając do protokołu przesłuchania m. in. pismo z dnia 16 kwietnia 2015 r. (załącznik nr 5), z którego wynikało, że Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. II K 22/15 skazał W. M. za przestępstwo z art. 270§1 kk . J. M. zeznał ponadto, że podpis ten wyglądał tak samo jak w czasie ,kiedy żona była karana za sfałszowanie dokumentów. Na tej podstawie oparł swoje przeświadczenie, że i w tym przypadku podrobiła ona podpis córki P. . Skarżący w zażaleniu powołał się na poglądy przedstawicieli nauki prawa karnego, iż czynu z art. 234 kk sprawca może dopuścić się zarówno działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim jak i ewentualnym. Podnieść należy ,że jest to kwestia sporna , czego przejawem są odmienne zapatrywania przedstawiane w literaturze prawniczej : „Jest to przestępstwo umyślne, które może być popełnione zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Jak podnosi K. - M. , wystarcza, jeśli sprawca przewiduje, że zarzuty są nieprawdziwe, i godzi się na to (Kunicka-Michalska (w:) Wąsek II, s. 185). Jednakże niektórzy autorzy twierdzą, że w grę wchodzi jedynie zamiar bezpośredni (tak Marek, Komentarz , s. 519; Buchała, Prawo , s. 749).Użycie przez ustawę określenia fałszywie oskarża oznacza, że postawiony zarzut musi być nie tylko obiektywnie, ale i subiektywnie nieprawdziwy. Sąd stoi na stanowisku ,że przestępstwo to można więc popełnić jedynie umyślnie, w zasadzie w zamiarze bezpośrednim, sprawca bowiem musi chcieć postawić innej osobie zarzut, o którym wie, że jest fałszywy. Sąd podziela stanowisko prokuratora ,że wprawdzie prawdziwości oskarżenia W. M. o sfałszowanie podpisu, w tej akurat sprawie, zaprzecza treść opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, nie mniej jednak w świetle zeznań J. M. nie można stwierdzić, iż miał on świadomość nieprawdziwości formułowanego zarzutu. Podejrzenia swoje wysuwał na podstawie znajomości cech charakterystycznych dla pisma byłej żony, wzmocnione wiedzą o jej uprzedniej karalności za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. W świetle powyższego zupełnie bezpodstawne są twierdzenia skarżącego odnośnie posiadania przez J. M. świadomości nieprawdziwości formułowanego zarzutu względem pokrzywdzonej i tym samym aby czynu złożenia fałszywego oskarżenia miał on dopuścić się z zamiarem chociażby ewentualnym. Pomiędzy J. M. , W. M. oraz P. M. istnieje wieloletni konflikt. Nie mniej jednak tego rodzaju sytuacja nie może prowadzić do postawienia w stan oskarżenia J. M. , bowiem w skład znamion przestępstwa z art. 234 kk nie wchodzi „złośliwość”. Mając powyższe na względzie zażalenie jako pozbawione podstaw merytorycznych należało oddalić ,dlatego postanowiono jak na wstępie.