VII Kp 151/15

Sygn. akt VII Kp 151/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach VII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Agnieszka Otulak-Centkowska Protokolant st. sekt. sąd. A. K. Przy udziale Prokuratora -- po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu w sprawie zażalenia (...) Sp. z o.o. z/s w W. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 kwietnia 2015 r. o zatwierdzeniu zatrzymania rzeczy na podstawie art. 437 § 1 kpk , art. 329 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks p o s t a n a w i a : zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. Prokurator Rejonowy w Siedlcach zatwierdził dokonane w dniu 22 kwietnia 2015 r. w lokalu przy ul. (...) w M. zatrzymanie od T. C. automatu do gry H. (...) o numerze fabrycznym (...) , automatu do gry (...) o numerze fabrycznym (...) , automatu do gry M. (...) o numerze fabrycznym (...) . Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik (...) Sp. z o.o. z/s w W. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1) zatwierdzenie zatrzymania automatów do gier stanowiących własność (...) sp. z o. o pomimo bezskuteczności przepisów współtworzących w realiach niniejszej sprawy zestaw znamion czynu zabronionego z art. 107 § 1 kks , uwzględniając blankietowy charakter tego przepisu karnego ( jak również blankietowy charakter art. 3 ustawy o grach hazardowych ) oraz konieczność jego wypełnienia w drodze zastosowania art. 14 ust 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r o grach hazardowych i subsydiarnego względem niego art. 6 § 1 ustawy o grach hazardowych , które jako nienotyfikowane przepisy techniczne, w braku przekazania Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 8 ust 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ( Dz. U. UE.L.98.204.37 ze zm.), nie mogą być zastosowane w tej sprawie, co stanowi inną okoliczność wyłączającą ściganie, potwierdzoną wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dokonaną wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 roku w sprawach połączonych C-213, C-214, i C-217 ( FORTUNA i inni) oraz wcześniejszym wyrokiem z dnia 26 października 2006 roku w sprawie C-65/05 ( Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej) oraz wyklucza zatrzymanie ww. rzeczy jako stanowiących dowód w sprawie, która nie powinna być w ogóle prowadzona; 2). Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. a) art. 217 § 1 kpk w zw. z art. 220 § 3 kpk w zw. z art. 308 § 1 kpk poprzez błędnie przyjęcie, że w niniejszej sprawi zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający przeprowadzenie czynności w niezbędnym zakresie i w ich granicach; b) art. 217 § 1 i 4 kpk w zw. z art. 230 § 2 kpk poprzez bezzasadne wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji braku istnienia jakiejkolwiek przesłanki pozwalającej stwierdzić, iż zatrzymane przedmioty stanowiły dowody uzasadniające podejrzenie popełnienia przestępstwa, w sytuacji bezskuteczności zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem ( koncesją na kasyno), co nie pozwala na stwierdzenie istnienia podejrzenia popełnienia przestępstwa, jako wymaganej przesłanki prawnej dla dokonania zatrzymania rzeczy i uzasadnia ich natychmiastowy zwrot jako oczywiście zbędnych dla postępowania. Skarżąca Spółka kwestionując słuszność rozstrzygnięcia, domagała się zwrotu zatrzymanych urządzeń. Prokurator Rejonowy w Siedlcach, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż po kontroli pracowników Urzędu Celnego w S. dokonano zatrzymania 3 urządzeń, które niewątpliwie służyły do gry. W ocenie Sądu, zważywszy na okoliczności kontroli zasadnym było podjęcie decyzji o zatrzymaniu przedmiotów wymienionych w postanowieniu. W jej trakcie nie okazano bowiem koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani też regulaminów dotyczących urządzania gier. Tak więc i zdaniem Sądu, twierdzenie skarżącego jakoby w tej sytuacji nie zachodził „wypadek niecierpiący zwłoki” nie znajduje uzasadnienia, zważywszy na treść art. 107 § 1 kks . W zaistniałej sytuacji, nieodzownym było zabezpieczenie w/w urządzeń dla potrzeb postępowania, bo ich pozostawienie pod opieką posiadacza nie gwarantowało nieingerencji w ich oprogramowanie, do czasu poddania badaniu przez biegłego sądowego. Co zaś tyczy się okoliczności podniesionych w zarzucie 1 zażalenia, to tutejszy Sąd w pełni akceptował stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013r (sygn.. I KZP 15/13), w którym Sąd ten odniósł się do dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w kontekście stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201,poz.154). Z orzeczenia tego jasno wynikało, iż do czasu zainicjowania kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia w kwestii ewentualnego naruszenia trybu ustawodawczego, brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (analogicznie w postanowieniu z dnia 20.08.2014r sygn. akt. IV KK 69/14) Tymczasem Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie, w dniu 11 marca 2015r. rozpatrując pytania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Rejonowego w Gdańsku, uznał nowelizację ustawy hazardowej za zgodną z konstytucją . Zdaniem TK, uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych, nie może samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego ( art. 2 konstytucji ) oraz legalizmu ( art. 7 konstytucji ). Nadto TK stwierdził, że odstąpienie przez ustawodawcę od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach w salonach gier, w punktach handlowych, gastronomicznych i usługowych czyli poza kasynami spełnia wymogi ograniczenia wolności działalności gospodarczej ale ograniczenie możliwości organizowania takich gier wyłącznie do kasyn jest konieczne dla ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu oraz dla zwiększenia kontroli państwa nad sferą stwarzającą zagrożenia nie tylko w postaci uzależnień ale również struktur przestępczych. Zdaniem TK, zwalczanie takich zagrożeń leży w interesie publicznym, o którym mowa w art. 22 konstytucji . Na marginesie pozostaje jeszcze zaznaczyć, że skarżący załączył m.in. do zażalenia szereg postanowień, które – zdaje się - miały przekonać tut. Sąd co do zasadności jego twierdzeń, jednakże skutku takiego nie odniosły, ponieważ każda sprawa powinna być traktowana indywidualnie a orzecznictwo innych równorzędnych Sądów nie może ograniczać procesu decyzyjnego w danej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.