VII Ka 925/25

Sygn. akt VII Ka 925/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2026 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: pomoc sekretarza Aleksandra Kozakiewicz przy udziale prokuratora del. do Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Anny Grygo-Janusz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy: T. A. (1) , ur. (...) w M. , syna K. i L. z domu Ł. oskarżonego z art. 288§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydziału Karnego z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt II K 93/25 I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji oskarżonego T. A. (1) uznaje za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 288§1 kk i na podstawie art. 66§1 kk i art. 67§1 i 3 kk postępowanie warunkowo umarza na rok tytułem próby i orzeka od oskarżonego T. A. (1) na rzecz pokrzywdzonego A. T. (1) obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty 10 318 (dziesięć tysięcy trzysta osiemnaście) zł, - za podstawę rozstrzygnięcia z pkt II sentencji przyjmuje art. 624§1 kpk , II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III zwalnia oskarżonego od kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 925/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt II 93/25 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 Prokurator zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego T. A. (1) i zarzucił mu: 1/ obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk i art.410 kpk - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dowolną w konsekwencji ocenę wyjaśnień oskarżonego T. A. (1) i zeznań świadka T. A. (2) , które w sposób bezkrytyczny Sąd uznał za w pełni szczere i wiarygodne, w przeciwieństwie do zeznań pokrzywdzonego A. T. (2) , którym Sąd takowego waloru odmówił uznając, że nie mają znaczenia dla ustalenia faktów, przy jednoczesnym nie uwzględnieniu w należytym stopniu całokształtu ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w tym dotyczących zgłoszenia zdarzenia policji przez pokrzywdzonego analizowanych w powiązaniu z zapisem z monitoringu i zachowaniem pokrzywdzonego bezpośrednio po ujawnieniu zniszczenia pojazdu, ujawnionych i udokumentowanych przez pokrzywdzonego uszkodzeń w pojeździe 2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony T. A. (1) nie dopuścił się czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, co skutkowało jego uniewinnieniem, podczas gdy przy uwzględnieniu w należytym stopniu całokształtu wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, w tym w szczególności konsekwentnych i spójnych zeznań pokrzywdzonego, złożonych w warunkach braku umniejszania swojej roli w zdarzeniu, zweryfikowanych w części w sposób obiektywny danymi zawartymi w zgłoszeniu zdarzenia, zapisem z monitoringu, protokołem oględzin pojazdu należy dojść do wniosku, iż oskarżony T. A. (1) jest winny popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że T. A. (1) został oskarżony o to, że w dniu 3 grudnia 2024 roku w miejscowości M. przy ul (...) dokonał uszkodzenia samochodu osobowego marki P. (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że używając bliżej nieustalonego przedmiotem zarysował powłokę lakierniczą lewej strony wymienionego pojazdu tj. przedniego błotnika, przednich i tylnych drzwi oraz tylnego błotnika powodując straty w wysokości 10 318 zł na szkodę A. T. (1) - tj. o czyn z art.288§1 kk . Wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 27 października 2025 r. (sygn. akt II K 93/25) oskarżony T. A. (1) został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych wynikających z niewłaściwej oceny zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia Sąd I instancji doszedł do przekonania, że na podstawie materiału filmowego obejrzanego przez Sąd Rejonowy „wiele razy” wynika, że nie nastąpiła sytuacja mogąca stwierdzić, że oskarżony mógłby dokonać uszkodzenia samochodu pokrzywdzonego albowiem w żadnym momencie nie widać zdaniem ruchu mogącego doprowadzić do spowodowania uszkodzeń w pojeździe; „takiej sceny na filmie z k. 29 po prostu nie ma” – k. 134 odw. W konsekwencji za wiarygodne uznano wyjaśnienia oskarżonego T. A. (1) i zeznania świadka T. A. (2) a zarazem wskazano, że zeznania świadka A. T. (1) nie mają znaczenia, albowiem nie widział momentu niszczenia samochodu, jedynie wyraził domysły w tym względzie. Tymczasem zgodzić się należy ze skarżącym, iż wskazane wyżej ustalenia faktyczne w istocie nie stanowią rezultatu oceny całokształtu okoliczności i ich oceny zgodnej z art. 7 kpk albowiem Sąd Rejonowy w swoich rozważaniach pominął takie okoliczności zdarzenia, które ocenianie we wzajemnym ze sobą powiązaniu w połączeniu z zapisem z monitoringu, oględzinami pojazdu, zgłoszeniem zdarzenia, zeznaniami pokrzywdzonego i dołączoną przez niego dokumentacją fotograficzną prowadzą do wniosku, że to T. A. spowodował uszkodzenie pojazdu pokrzywdzonego. Przede wszystkim brak jest podstaw do odmówienia waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego. Wprawdzie faktycznie nie był on bezpośrednim obserwatorem zdarzenia, to ta okoliczność sama przez nie może prowadzić do pozbawieniu waloru wiarygodności jego zeznań. W ocenie skarżącego nie ujawniły się żadne okoliczności, które stanowiły podstawę do odmowy waloru wiarygodności jego zeznań. Bezspornym jest, że w dniu 3 grudnia 2024 r. na parkingu doszło do „spięcia” pomiędzy pokrzywdzonym A. T. (1) a oskarżonym T. A. (1) i jego żoną T. A. (2) . Trafnie w apelacji zauważono, że pokrzywdzony nie umniejszał swojej roli w zdarzeniu, w tym faktycznie przyznał, że także uderzył drzwiami swojego samochodu pojazd oskarżonego. Co istotne, z jego zeznań wynika, że gdy odchodził od swojego samochodu marki P. i udawał się do sklepu ten nie posiadał zarysowania; w sklepie jak ocenił był kilkanaście sekund, a gdy wrócił na parking to nie było już tam zaparkowanego pojazdu oskarżonego a on sam wówczas stwierdził na długości boku swojego pojazdu od strony kierowcy zarysowanie, które sfotografował i przedłożył zdjęcia do akt w toku przesłuchania a następnie wezwał policję. Podkreślić należy, że uszkodzenia pojazdu ujęte na zdjęciach wykonanych przez pokrzywdzonego w dniu zdarzenia są tożsame z utrwalonymi w dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie oględzin pojazdu przez Policję a jego zeznania korespondują z zapisem z monitoringu. Co do tego ostatniego dowodu to przedstawia on zachowanie oskarżonego, jego żony i pokrzywdzonego. Prawidłowo w uzasadnieniu apelacji zauważono, że z zapisu wynika, że pokrzywdzony po powrocie ze sklepu ogląda samochód w miejscu uszkodzenia, nerwowo rozgląda się, wyjmuje telefon i odchodzi; pokrzywdzony udał się do pobliskiego sklepu celem ustalenia czy posiadają monitoring parkingu. Tym samym za pewne uznać należało twierdzenie A. T. , że zarysowania jego pojazdu nie było przed odejściem z parkingu do sklepu. Ponadto, bezsporne jest wobec treści nagrania to, że od momentu opuszczenia parkingu przez oskarżonego do stwierdzenia uszkodzeń przez pokrzywdzonego, w miejscu tym nie zaparkowały inne pojazdy a zatem nie było możliwości aby w tym czasie uszkodzeń dokonała inna oprócz oskarżonego osoba; z zapisu monitoringu wynika także i to, że żona oskarżonego (odmiennie niż on sam) nie przemieszczała się wzdłuż pojazdu pokrzywdzonego na długości linii zarysowania. Wskazać przy tym należy, iż oskarżony T. A. (1) wskazał, że widział rysę na pojeździe pokrzywdzonego i pokazał ją żonie – k. 41 odw., podczas gdy świadek T. A. (2) wskazała, że wraz z mężem nie oglądali samochodu pokrzywdzonego – k. 110 odw. Przede wszystkim jednakże nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji dotyczącym oceny wniosków płynących z utrwalonego zapisu monitoringu. O ile faktycznie nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że oskarżony ciałem „dotyka” pojazdu pokrzywdzonego, to bezspornym jest, że co najmniej dwukrotnie odwraca głowę w kierunku w którym odszedł pokrzywdzony, po czym porusza się wzdłuż pojazdu w bezpośredniej odległości z ręką prawą skierowaną w kierunku pojazdu na wysokości odpowiadającej zniszczeniu, obchodzi przód swojego pojazdu i chowa bliżej nieokreślony przedmiot do kieszeni spodni, a następnie odjeżdża z parkingu; użyte w protokole odtworzenia jak na k. 29-30 sformułowanie „dotyka” należało uznać za niefortunne, przy czym nie ma to żadnego wpływu na ocenę zapisu z monitoringu. Podkreślenia przy tym wymaga znamienne zachowanie T. A. , który swój pojazd „obchodził” z prawej strony, co było zupełnie niepraktyczne albowiem na miejsce pasażera w pojeździe po prawej stronie wsiadała jego żona. Ponadto analiza zapisu monitoringu jasno wskazuje, że swój telefon oskarżony schował wcześniej a zatem prawdopodobnym narzędziem, którym T. A. zarysował pojazd pokrzywdzonego były kluczyki, przy czym rodzaj tego narzędzia nie ma znaczenia dla kwestii jego odpowiedzialności. Zatem tłumaczenia oskarżonego, iż ostatecznie nie udał się na zakupy i wyjechał z parkingu bo nie chciał się mijać w sklepie z pokrzywdzonym i tym samym nie uciekał z miejsca zdarzenia nie mogły być podzielone. W konsekwencji zgodzić należało się z prokuratorem, że ocena wszystkich dowodów zebranych w sprawie, w tym zapisu zgłoszenia interwencji i dokumentacji fotograficznej wykonanej przez pokrzywdzonego prowadzi do wniosku, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego aktem oskarżenia czynu. Wniosek o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W związku z uznaniem za zasadne zarzutów podniesionych w apelacji w zakresie kwestii zawinienia oskarżonego nie podzielono wniosku apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji uznano, że możliwe było z przyczyn podanych wyżej wydanie wyroku reformatoryjnego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydziału Karnego z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt II K 93/25 I zmieniono w ten sposób, że: - w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji oskarżonego T. A. (1) uznano za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 288§1 kk i na podstawie art. 66§1 kk i art. 67§1 i 3 kk postępowanie warunkowo umorzono na rok tytułem próby i orzeczono od oskarżonego T. A. (1) na rzecz pokrzywdzonego A. T. (1) obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty 10 318 (dziesięć tysięcy trzysta osiemnaście) zł, - za podstawę rozstrzygnięcia z pkt II sentencji przyjęto art. 624§1 kpk , II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, III zwolniono oskarżonego od kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze. Zwięźle o powodach zmiany Uznano za możliwe i celowe zastosowanie wobec oskarżonego T. A. (1) dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania albowiem wobec okoliczności zdarzeń, oceny stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz warunków i właściwości osobistych oskarżonego w sprawie nie zachodziły przeszkody z art. 66 k.k. , które uniemożliwiałyby zastosowanie dobrodziejstwa tegoż środka probacyjnego. Sam fakt, że oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu nie stał temu na przeszkodzie. Sąd Okręgowy uznał, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że pomimo warunkowo umorzonego postępowania będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa. Podnieść należy, iż oskarżony nie jest już osobą bardzo młodą i fakt jego dotychczasowej niekaralności jest wyrazem świadomego i nie przypadkowego poszanowania norm prawnych. Tym samym świadomość ewentualnego podjęcia postępowania karnego winna działać na oskarżonego mobilizująco i dyscyplinująco, co spowoduje, że nie powróci on do przestępstwa, zaś samo prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego i postawienie w stan oskarżenia w niniejszej sprawie było znaczną dolegliwością, która sprawi, że w przyszłości będzie ważyć możliwość podejmowania określonych niezgodnych z prawem zachowań. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt II 93/25 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana