VII Ka 700/25

Sygn. akt VII Ka 700/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: stażysta Alicja Madalińska przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Olsztyn-Południe w Olsztynie Anny Grygo-Janusz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. sprawy: K. S. (1) , ur. (...) w O. , córki A. i J. z domu (...) oskarżonej z art. 157§1 i 3 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 2159/24 I utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. FORMULARZ UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO (UK 2) UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 700/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 2159/24 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonej K. S. (1) ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił: I naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez: 1/ przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i uznanie zeznań pokrzywdzonego P. B. (1) za wiarygodne w całości, podczas gdy zeznania świadka są sprzeczne z zapisem rozmowy wymienionego z dyspozytorem nr alarmowego przeprowadzonej bezpośrednio po zdarzeniu, gdzie pokrzywdzony zupełnie inaczej przedstawił przyczynę upadku z roweru, wskazując, że miał najechać na psa, który „wskoczył mu pod rower”, a nie jak twierdził już zeznając w przedmiotowej sprawie, że pies go zaatakował, skoczył na niego lub na rower, a ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pies należący do oskarżonej nie wykazuje jakiejkolwiek agresji wobec ludzi czy innych zwierząt, co prowadzi do wniosku, iż zeznania w zakresie przyczyn upadku z roweru w dniu zdarzenia oraz agresji okazywanej przez psa oskarżonej wobec pokrzywdzonego nie polegają na prawdzie i nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie, 2/ przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i uznanie wyjaśnień oskarżonej K. S. (1) za zmierzające do bezpodstawnego uniknięcia odpowiedzialności karnej, podczas gdy wyjaśnienia te są konsekwentne, spójne, niedostosowywane do ujawnionego oskarżonej materiału dowodowego, a przy tym korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, co prowadzi do wniosku o wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżoną w przedmiotowej sprawie, 3/ przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i pominięcie dowodu z dokumentu w postaci opinii zoopsychologicznej z dnia 5 maja 2025 r. wydanej przez zespół specjalistek Fundacji (...) , w sytuacji, gdy dowód ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, albowiem wskazuje na brak jakiejkolwiek agresji po stronie psa oskarżonej, braku możliwości ataku na pokrzywdzonego podyktowanego agresją tego zwierzęcia i w konsekwencji neguje przebieg wydarzeń przedstawiony przez pokrzywdzonego, przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i niedostrzeżenie, że mechanizm upadku i obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego wyklucza możliwość przyjęcia, iż do upadku rowerzysty doszło na skutek skoku psa na rower od lewej bocznej strony, a w rzeczywistości rowerzysta musiał uderzyć frontalnie w jakiś obiekt, co spowodowało gwałtowne wytracenie prędkości i następnie jego upadek, a tym samym to wersja przedstawiana przez oskarżoną polega na prawdzie, 4/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 170 § 1 pkt 2-5 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. , które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony zwierząt i ich dobrostanu uznając, iż przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest przede wszystkim przestrzeganie przez oskarżoną K. S. (1) należytych środków ostrożności przy trzymaniu psa, a nie psychika tegoż psa, w sytuacji gdy rzeczywistym celem wyżej wymienionej opinii było wykazanie poziomu agresji psa, tj. częstotliwości zachowań agresywnych wobec ludzi, a także możliwości wystąpienia agresywnego zachowania tego psa, o przedstawianych przez oskarżoną cechach, w okolicznościach przedstawianych przez pokrzywdzonego P. B. (1) , co wymagało wiadomości specjalnych i zasięgnięcia opinii biegłego, II błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że: 1/ postępowanie oskarżonej K. S. (1) polegało na tym, że nieodpowiedzialnie puściła luzem psa o dużych gabarytach, sama przy tym nie zapewniając sobie możliwości kontrolowania zwierzęcia, albowiem przebywała wówczas za kierownicą pojazdu i zajęta była jego prowadzeniem, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że to pokrzywdzony, wymijając zaparkowany na poboczu pojazd oskarżonej nie zachował należytej ostrożności poprzez niezapewnienie właściwego odstępu od wymijania oskarżonej, jej samochodu i psa i najechał na psa doprowadzając do upadku, 2/ rozmowa z operatorem 112 oraz relacje funkcjonariuszy Policji w pełni potwierdzają słowa P. B. (1) odnośnie do okoliczności związanych z powstaniem jego obrażeń, podczas gdy funkcjonariusze policji nie byli świadkami tego zdarzenia, a tylko wysłuchali relacje pokrzywdzonego, które dokładnie nie byli w stanie odtworzyć w toku rozprawy, zaś F rozmowa z operatorem nr 112 wskazuje, że pies oskarżonej wcale nie zaatakował pokrzywdzonego pod wpływem agresji, a nadto nie skoczył na jego rower, a wyłącznie pokrzywdzony najechał na znajdującego się na jezdni psa, co świadczy, że nie zachował on odpowiedniej odległości od tego zwierzęcia w trakcie manewru omijania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługiwała na podzielenie . Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonej czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie K. S. , a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego. W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonej dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia jej winy przede wszystkim w oparciu o analizę twierdzeń pokrzywdzonego, w których obciążał on oskarżoną, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg przedmiotowego zdarzenia oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28). W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. , jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy K. S. . W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia P. B. przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonej, w których nie przyznała się on do popełnienia przypisanego jej zachowania. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonej nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonej takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie. Także zatem w ocenie Sądu Okręgowego te wyjaśnienia oskarżonej, w których wymieniona nie przyznała się do popełnienia przepisanego jej czynu nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Rejonowy zasadnie bowiem dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego P. B. (1) . Wymieniony wiarygodnie wskazał, że pies należący do K. S. biegł obok kierowanego przez oskarżoną samochodu, a następnie wbiegł bezpośrednio przed nadjeżdżającego rowerem P. B. . Ta relacja co do zasady w pełni koresponduje tak z treścią zgłoszenia na nr 112 jak i płynącymi z tego nagrania wnioskami. Wskazać należy, że w rozmowie z operatorem numeru alarmowego 112 pokrzywdzony między innymi podawał, że pies: „… po prostu wpadł, wskoczył mi pod rower”, „… jechałem, spokojnie rowerem, a on mi wskoczył pod koła…” – porównaj k. 71. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do uznania, że skoro w swoich zeznaniach P. B. mówił o „skoku na koło”, to wobec zarzutów skarżącego należało odrzucić jego relacje i ustalenia oprzeć o wyjaśnienia K. S. . Na uwadze należy mieć, że pokrzywdzony nie miał żadnego powodu aby pomawiać oskarżoną; ponadto wskazać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że istniała inna przyczyna upadku z roweru niż zachowanie psa, który znajdował się pod pieczą K. S. . Trafnie tym samym Sąd I instancji przyjął, że do zdarzenia doszło wówczas gdy K. S. (1) kierując samochodem obok którego biegł jej pies wymijała się z P. B. (1) , i w konsekwencji za niewiarygodne uznać należało jej wyjaśnienia co do tego, że jej samochód stał, a ona zajmowała się wprowadzaniem psów do pojazdu. Podkreślenia wymaga także i to, że z zgodnych relacji funkcjonariuszy policji, którzy udali się na miejsce zdarzenia wynika, że pokrzywdzony między innymi stanowczo powiedział im, że samochód się poruszał, a pies obok niego biegł luzem, a jego skok spowodował upadek z roweru - porównaj k. 38 odw, k. 43. odw., k. 168 -168 odw. Wreszcie znamienne jest to, że przecież sama pokrzywdzona przyznała, że faktycznie rowerzysta spadł z roweru, przy czym to P. B. miał wjechać w jej psa – k. 80. Wobec takiej sytuacji faktycznie nic nie stało na przeszkodzie aby K. S. zaczekała na przyjazd Policji celem wyjaśnienia przebiegu zdarzenia i to nawet jeżeli pokrzywdzony miał rzekomo używać wobec niej obelżywych słów. Tymczasem oskarżona odjechała z tego miejsca a przybyłym następnie do jej mieszkania funkcjonariuszom podała, że po powrocie do domu wypiła alkohol w postaci drinka. W konsekwencji także w ocenie Sądu Okręgowego rozmowa z operatorem 112 oraz relacje policjantów w pełni potwierdzają słowa P. B. (1) odnośnie do okoliczności związanych z zachowaniem oskarżonej oraz mechanizmem powstania jego obrażeń ciała. Prawidłowo Sąd I instancji ustalił i przyjął, że zachowanie oskarżonej polegało na tym, że nieodpowiedzialnie puściła ona luzem psa o dużych gabarytach i tym sama jednocześnie nie zapewniła sobie możliwości kontrolowania zwierzęcia, a to z uwagi na to, że wówczas przebywała za kierownicą pojazdu i zajęta była jego prowadzeniem. Chybione są jest przy tym zarzutu apelującego wskazujące na „charakter” psa i nie wykazywanie przez niego przejawów agresji. W sprawie istotne jest bowiem to, że nieodpowiedzialne zachowanie K. S. spowodowało, że jej pies biegnący obok „swojej pani” zgodnie z wiarygodną relacją pokrzywdzonego skoczył przed przednie koło jego roweru i to spowodowało upadek P. B. i jego obrażenia; oskarżonej przecież nie zarzucono szczucia psem i żadnym wypadku postulowana przez obrońcę oskarżonej opinia biegłego nie pozwoli na ustalenia co mogło „kierować” zwierzęciem; nie jest przecież wykluczona podjęta przez psa „obrona” oskarżonej przed rowerzystą, który przejeżdżał obok samochodu „jego pani”. Jednakże takie spekulacje w żaden sposób nie mogły uwolnić K. S. od odpowiedzialności za swoje lekkomyślne zachowanie związane ze „sposobem wyprowadzania psa na spacer”. Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej K. S. (1) od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 157 § 1 i 3 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżącego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 2159/24 jako prawidłowy utrzymano go w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec wskazanych okoliczności w sprawie nie stwierdzono zarzucanej obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art.624§1 kpk zwolniono oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności. 7. PODPIS ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO Załącznik do formularza UK 2 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej K. S. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 2159/24 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana