VII KA 673/13

Sygn. akt VII Ka 673/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica Sędziowie SO Małgorzata Tomkiewicz (spr.) SO Zbigniew Paturalski Protokolant st.sekr.sądowy Rafał Banaszewski przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marii Kuleszy-Chaleckiej po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013r. sprawy J. R. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 284§2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 17 maja 2013r. sygn. akt VII K 96/13 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że : - przyjmując, iż czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 284 & 3 kk i uznając jednocześnie, że zarówno wina jak i społeczna szkodliwość tego czynu nie są znaczne, na podstawie art. 66 & 1 kk i art. 67 & 1 kk postępowanie karne wobec J. R. (1) warunkowo umarza na okres 1 (jednego) roku tytułem próby; - na podstawie art. 67 & 3 kk zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłacenie na rzecz firmy (...) sp.j. kwoty 1851,18 zł. w terminie 3 (trzech ) miesięcy a na podstawie art. 67 & 3 w zw. z art. 39 pkt.7 kk orzeka wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) zł; II. w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymuje w mocy; III. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE J. R. (1) oskarżony został o to, że w okresie od 1 czerwca 2012r. do 23 sierpnia 2012r. na terenie woj. (...)- (...) przywłaszczył powierzone mienie w postaci pieniędzy w kwocie 1851,18 zł. na szkodę firmy (...) sp.j - tj. o czyn z art. 284 & 2 kk . Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 maja 2013r. w sprawie VIIK 96/13 orzekł : Oskarżonego J. R. (1) uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to, na podstawie art. 284 & 2 kk skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i w oparciu o art. 33 & 2 kk wymierzył mu 30 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł. Na podstawie art. 69 & 1i2 kk , art. 70 & 1 pkt.1 kk wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 2 lat. Na podstawie ar. 46 & 1 kk orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego firmę (...) sp.j. w P. kwoty 1851,18 zł. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 zł. tytułem opłaty oraz obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego , zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Wyrokowi temu skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego –art. 284 & 2 kk poprzez przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa opisanego w tym artykule w sytuacji, w której z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżony przestępstwa tego popełnić nie mógł dlatego, że zatrzymał kwotę 1851,18 zł. po wcześniejszym ustaleniu tego z pokrzywdzonym i za jego zgodą, a ponadto działając z zamiarem potrącenia dla siebie należnej mu, w jego subiektywnym odczuciu, premii, co wskazuje na brak zamiaru realizacji czynu o takich znamionach jak opisane w art. 284 & 2 kk . Stawiając ten zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w celu jej ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Zarzuty zawarte w apelacji nie są trafne. Sąd I-szej instancji dokonał prawidłowych ustaleń zarówno co do istoty czynu zarzuconego J. R.(1) , jak i – zasadniczo- w zakresie kwalifikacji prawnej tego czynu. Dokonana w tej mierze analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 kpk a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione. Apelacja w tym zakresie nie wskazuje na żadne okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej, merytorycznej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. Istota zarzutu zawartego w apelacji opiera się na tezie, że kwestia zatrzymania przez J. R. (1) kwoty 1851,18 zł. została uzgodniona pomiędzy oskarżonym a M. C. i pokrzywdzony na tego rodzaju „potrącenie” ostatecznie wyraził zgodę. Tymczasem, jak przekonująco wykazał to Sąd Rejonowy, tego rodzaju okoliczność nie miała miejsca. Nie powielając rozważań Sądu Rejonowego w tej kwestii podnieść jedynie należy, iż M. C. w zeznaniach swoich kategorycznie zaprzeczył, ażeby tego rodzaju zgody udzielił oskarżonemu i zaprzeczenie to brzmi wiarygodnie w zestawieniu z logiką wynikającą z faktów. Trudno bowiem uznać, aby M. C. faktycznie zgodził się na owo „potrącenie” skoro – jak stwierdził- premii nie wypłacił oskarżonemu celowo, uznając, że ten na nią nie zasłużył. Co więcej, o owym „potrąceniu” nie wiedział też bezpośredni przełożony oskarżonego- świadek M. S. , który brak stosowanej wpłaty ujawnił dopiero wówczas, gdy dokonał sprawdzenia dokumentacji księgowej dotyczącej J. R. (1) . Teza, jakoby oskarżony potrącił sobie premię za zgodą M. C. jest całkowicie niewiarygodna nie tylko z tego względu, że tego rodzaju „procedury” nie przewidywała ani umowa o pracę, jaką zawarł oskarżony ani jakiekolwiek inne regulacje wewnętrzne obowiązujące w tej firmie, ale nade wszystko „procedura” taka byłaby niedopuszczalna z punktu widzenia interesów osoby wpłacającej pieniądze oskarżonemu . Zatrzymanie przez oskarżonego należności pobranych tytułem opłacenia faktury rodziło bowiem ten skutek, że klient, mimo uiszczenia należności, figurował w dokumentacji księgowej jako osoba będąca w zwłoce, która faktury nie opłaciła. Powyższe fakty nie pozostawiają zatem wątpliwości ani co do tego, że oskarżony przywłaszczył sobie powierzone mu pieniądze w kwocie 1851,18zł. ani też co do świadomości i zamiaru, którzy mu towarzyszył. Zachowanie J. R. (1) wyczerpało znamiona występku określonego w art. 284 & 2 kk jednakże z uwagi na stosunkowo niedużą kwotę, która była przedmiotem tego przywłaszczenia , stwierdzić należy, iż czyn ten stanowi tzw. wypadek mniejszej wagi określony w art. 284 & 3 kk . Równocześnie, mając na uwadze całokształt okoliczności podmiotowo-przedmiotowych tej sprawy, a zwłaszcza wskazaną niską wartość szkody oraz dotychczasową postawę życiową oskarżonego, który jest lekarzem weterynarii, w przeszłości nigdy nie wchodził w konflikt z prawem (k.141) i przedmiotowe zdarzenia miało charakter incydentalny w jego życiu, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie jest znaczny, co uzasadnia przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Z tych też względów, Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania wobec J. R. (1) na okres roku – tytułem próby, zobowiązując jednocześnie oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w terminie 3 miesięcy oraz do zapłacenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kwocie 500zł ( art. 437 & 1 kpk ).