VII KA 655/13

Sygn. akt VII Ka 655/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie Przewodniczący SSO Małgorzata Tomkiewicz Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Filipiak przy udziale oskarżyciela publicznego st. sierż. Agnieszki Szlachtowicz po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r sprawy A. G. obwinionej o wykroczenie z art. 119§1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach II Wydziału Karnego z dnia 23 kwietnia 2013 sygn. akt II W 869/11 I. zaskarżony wyrok uchyla i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Bartoszycach do ponownego jej rozpoznania; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. D. kwotę 420 zł. tytułem opłaty za obronę z urzędu wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60zł. tytułem podatku VAT od tej należności. UZASADNIENIE A. G. została obwiniona o to, że w dniu 26 października 2011r. w godz. 11.00- 11.30 w B. na ul.(...) , na terenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej dokonała kradzieży pieniędzy w kwocie 100zł. na szkodę A. R. -tj. o wykroczenie z art. 119 & 1 kw. Sąd Rejonowy w Bartoszycach wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013r. w sprawie IIW 869/11 orzekł: Obwinioną A. G. (1) uznał za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to, na podstawie art.119 & 1 kw skazał ją i wymierzył jej karę grzywny w kwocie 300zł. Zwolnił obwinioną od kosztów postępowania i orzekł o opłacie za obronę wykonywaną z urzędu. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionej zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Wyrokowi temu skarżący zarzucił : 1. naruszenie art. 424 & 1 pkt.1 kpk w zw. z art. 82 & 1 kpw , art. 4 kpk oraz art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw przez niewystarczające wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie odnośnie skazania obwinionej A. G. na zeznaniach świadków A. S. i A. P. pomimo tego, że zeznania te pozostają w rażącej sprzeczności z wyjaśnieniami obwinionej; 2. błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, poprzez przyjęcie, że obwiniona w dniu 26.10.2011r. na terenie MOPS w B. dokonała kradzieży pieniędzy w kwocie 100zł. na szkodę A. R. , podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest wystarczających dowodów wskazujących na jej sprawstwo. Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej od zarzutu stawianego jej we wniosku o ukaranie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I-szej instancji do ponownego jej rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Zawartym w niej zarzutom nie można odmówić słuszności. W niniejszej sprawie nie ma żadnego bezpośredniego dowodu, który w sposób jednoznaczny wskazywałby na to, że A. G. w dniu 26.10.2011r. dokonała kradzieży pieniędzy na szkodę A. R. . Zasadniczym argumentem, który legł u podstaw przypisania obwinionej winy w zakresie zarzuconego jej wykroczenia był fakt, iż – jak wynika to z pisemnych motywów wyroku- obwiniona tego dnia przez okres około 5 minut była w posiadaniu klucza do szatni, w której pokrzywdzona przechowywała swoje rzeczy osobiste, w tym pieniądze w wymienionej kwocie. Wbrew jednakże przekonaniom Sądu Rejonowego, sam fakt posiadania przez obwinioną owego klucza do szatni nie prowadzi w sposób oczywisty i graniczący z pewnością do wniosku, że obwiniona fakt posiadania klucza wykorzystała właśnie do tego, by dokonać kradzieży pieniędzy należących do A. R. . Tego rodzaju hipotezy wykluczyć nie można, jednakże nie można również uznać, aby tego rodzaju hipoteza była w tej sprawie jedynie logiczną. Sąd Rejonowy uznając winę A. G. oparł się na dość uproszczonej analizie dowodów, nie wyjaśniając w zasadzie żadnych istotnych okoliczności tej sprawy. Przede wszystkim, Sąd nie wyjaśnił tak kluczowej kwestii jak to, czy pieniądze rzeczywiście zginęły pokrzywdzonej wówczas, gdy ta przebywała w MOPS-ie. Skoro sam Sąd Rejonowy przyjął, że A. R. zauważyła brak pieniędzy dopiero w godzinach popołudniowych, po godz. 15-tej, to należałoby ustalić, w jakich dokładnie okolicznościach pokrzywdzona zorientowała się, że owych 100zł. nie ma. Nieodzowne byłoby w związku z tym ustalenie, czy po wyjściu z pracy A. R. udała się bezpośrednio do domu, czy też może przebywała jeszcze w innych miejscach np. wstępując do sklepu. Kolejną kwestią niewyjaśnioną w tej sprawie jest również to, czy klucz, który obwiniona wzięła od A. S. był jedynym kluczem, który umożliwiał otwarcie szatni, czy też w MOPS-ie były również inne klucze do tego pomieszczenia, a jeśli były, to w jaki sposób były one zabezpieczane. Kwestia ta wydaje się być o tyle istotna, że z zeznań A. S. wynika, że „ klucz do szatni leży na segmencie i ma do niego dostęp osoba, która pierze w pralni” (k.22) Koniecznym jest również konkretne ustalenie, gdzie dokładnie pokrzywdzona przechowywała owe pieniądze, czy były one w jednym banknocie i czy ktoś – a zwłaszcza obwiniona- widział, jak je chowała. W odniesieniu do tego ostatniego aspektu Sąd winien przeanalizować również to, czy zważywszy na miejsce przechowywania pieniędzy, ich znalezienie i zabranie przez postronną osobę w ciągu 5 min. byłoby możliwe. A zwłaszcza, czy takie sprawne (i dyskretne) działanie leżałoby w możliwościach osoby upośledzonej umysłowo, u której występuje spowolnienie toku myślenia i która ma ograniczoną zdolność myślenia abstrakcyjnego (k.53). W niniejszej sprawie nie sposób nie zauważyć też i tego ( aczkolwiek okoliczność ta zdaje się umykać uwadze Sądu Rejonowego), iż podejrzenia co do sprawstwa A. G. w znaczącej mierze pojawiły się za sprawą A. S. . Tymczasem to A. S. 26.10.2011r. przez cały dzień pracy była w posiadaniu owego klucza do szatni i to ona jako pierwsza miała nabrać podejrzeń co do kradzieży w MOPS-ie. To ona zatelefonowała do A. R. z informacją, że rzekomo zginęła jej z torebki MP 3 i to na skutek jej informacji pokrzywdzona stwierdziła brak pieniędzy. Postawa tego świadka w przedmiotowej sprawie nasuwa pewne wątpliwości jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż składając pierwsze zeznania, jednoznacznie obciążające obwinioną (k.5-6), A. S. kwestię ujawnienia kradzieży przedstawiła zupełnie inaczej, twierdząc, że to pokrzywdzona zatelefonowała do niej, to od niej świadek dowiedziała się o zniknięciu pieniędzy i to na skutek informacji pozyskanych od pokrzywdzonej świadek zorientowała się, że w MPOS- ie mogła mieć miejsce kradzież. Rozbieżności istniejących w relacjach A. S. Sąd Rejonowy w żaden sposób nie zweryfikował podobnie, jak i nie dążył do ustalenia, czy rozmowa jak miała mieć miejsce pomiędzy obwinioną a A. P. odbyła się rzeczywiście w dniu kradzieży, czy też dnia następnego. Sąd Rejonowy uznał, że owa rozmowa miał miejsce 26.10.2011r. o godz. 12 a zatem, w ocenie Sadu, jest to koronny argument świadczący o tym, że to obwiniona dokonała kradzieży, bowiem o godz. 12 –tej tylko ona o kradzieży mogła wiedzieć. Uwadze Sądu Rejonowego umyka jednakże fakt, iż skoro sama kradzież miała być w godz.11-11.30 i to w dniu, w którym obwiniona normalnie świadczyła pracę, to wysoce wątpliwym jest aby już o godz.12 tego samego dnia obwiniona bawiła z wizytą w mieszkaniu A. P. . Sąd Rejonowy pomija milczeniem również to, że do mieszkania A. P. obwiniona przyszła po to, aby pożyczyć 20 zł. oraz paczkę papierosów. Jak na kogoś, kto właśnie wszedł w posiadanie 100zł. pożyczanie tak drobnej kwoty oraz papierosów byłoby co najmniej zastanawiające. Trudno przy tym przypuszczać, aby – zważywszy na kondycję intelektualną obwinionej- owa prośba o pożyczkę była jedynie elementem misternie zaplanowanej intrygi mającej na celu dostarczenie obwinionej alibii. W podsumowaniu powyższych rozważań, w ślad za stanowiskiem judykatury przypomnieć należy, iż przypisanie obwinionemu winy w czasie czynu w rozumieniu art. 1 § 2 k.w. jest dopuszczalne, jeżeli stopień jej prawdopodobieństwa jest aż tak wysoki, że wariant przeciwny, a więc ustalenie braku winy skutkujące uniewinnieniem, pozostaje z punktu widzenia przeciętnie roztropnego człowieka praktycznie wykluczony (vide : wyrok SN z 6.12.2012r.,VKK 375/12). Taki rodzaj prawdopodobieństwa w aktualnym stanie tej sprawy nie zachodzi. Mając zatem powyższe na uwadze, zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę tę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego jej rozpoznania ( art. 437 & 2 kpk ). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I-szej instancji winien powtórnie przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości, z uwzględnieniem uwag powyższych. O wynagrodzeniu za obronę wykonywaną urzędu orzeczono na podstawie art. 29 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze .