VII Ka 628/25

Sygn. akt VII Ka 628/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Grzegorz Gładkojć przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Dagmary Kuspiel po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. sprawy: M. S. , ur. (...) w W. , syna W. i A. z domu J. oskarżonego z art. 107§1 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23 I na podstawie art. 113§1 kks w art. 439§1 pkt 9 kpk uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 113§ 1 kks zw. z art. 17§1 pkt 6 kpk postępowanie umarza; II koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa. FORMULARZ UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO (UK 2) UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 628/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego M. S. ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 k.k.s. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że oskarżony może ponosić odpowiedzialność karną przewidzianą w art. 107 § 1 k.k.s. oraz że oskarżony działał wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych , podczas gdy przepisy ustawy o grach hazardowych ze względu na błędną procedurę notyfikacji i chaos legislacyjny należy uznać za bezskuteczne i nie mogące stanowić podstawy rozstrzygnięć sądów z uwagi na blankietowość i brak znamion czynu zabronionego; 2. obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 § 3 i § 4 k.k.s. poprzez jego niezastosowanie polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie, w stosunku do oskarżonego występują okoliczności wyłączające winę oraz bezprawność przypisanego oskarżonemu czynu oraz polegające na tym, że oskarżony nie zdawał sobie sprawy z tego, że może popełnić przestępstwo skarbowe, albowiem w dniu zarzucanego mu czynu, istniało szerokie orzecznictwo wskazujące na bezskuteczność ustawy o grach hazardowych , a zatem oskarżony działał w usprawiedliwionej nieświadomości czynu, zaś kwestię wątpliwości co do stosowania art. 6 i art. 14 ustawy o grach hazardowych wyjaśnił dopiero Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt: I KZP 17/16, a zatem w dacie zarzuconego czynu (22 października 2015 r.) oskarżony miał podstawy do tego, aby twierdzić, że przepisy nie są skuteczne; W sytuacji, gdyby Sąd orzekający nie podzielił powyższych zarzutów: 1. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dowodu z postanowień Sądu Rejonowego w Olsztynie, VII Wydziału Karnego z dnia 25 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt: VII Kp 1172/15 oraz z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt: VII Kp 1181/15, którymi to postanowieniami Sąd nakazał niezwłoczny zwrot urządzeń do gier zatrzymanych w dniu 22 października 2015 r. w lokalu w O. przy ul. (...) spółce, do której należały urządzenia, z uwagi na niezachowanie procedury notyfikacyjnej przepisów ustawy o grach hazardowych , w związku z czym niemożnością stosowania przez sądy tychże przepisów, co w sposób oczywisty wskazuje na chaos orzeczniczy, a zatem brak jednoznacznego stanowiska sądów i organów co do legalności bądź nielegalności urządzeń do gier oraz na nieprawidłowość wprowadzenia tych przepisów, podczas gdy z treści uzasadnienia wyroku nie wynika czy dowód ten został uznany za wiarygodny czy niewiarygodny, a miało to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że oskarżony urządzał gry hazardowe i do niesłusznego skazania oskarżonego; 2. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego i uznanie, iż twierdzenia oskarżonego pozostają nieudowodnione i niewykazane w części w jakiej oskarżony wskazywał, że nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, że jego świadomość obejmowała jedynie świadczenie usług, nie zaś prowadzenie czy urządzanie gier na automatach, że umowa z 01.01.2015 r. nie obowiązywała w dacie popełnienia zarzucanego czynu, aby oskarżony wstawił automaty do lokalu przy ul. (...) , podczas gdy to nie oskarżony ma udowadniać swoją niewinność, a na oskarżycielu ciąży obowiązek udowodnienia winy oskarżonego, a okoliczności sprawy nie dają podstaw do uznania, że M. S. miał sprawować nadzór serwisowy nad urządzeniami, albowiem nie zostało udowodnione, iż podpis z jego nazwiskiem znajdujący się na dokumentacji z wyjęcia gotówki z urządzeń należy do oskarżonego, zaś z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że działania te należały do świadka zeznającego w tej sprawie, a nadto w aktach sprawy znajdują się dowody wskazujące na osobę, która wstawiła urządzenia do lokalu przy ul. (...) i nie jest nią oskarżony, zaś sam Sąd wykreślił tą czynność sprawczą z przypisanego oskarżonemu czynu, co doprowadziło do rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, a w konsekwencji do jego niesłusznego skazania; 3. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny z wyjaśnień oskarżonego i uznanie, iż brak potwierdzenia autentyczności podpisów protokołów odbioru gotówki z lokalu przy ul. (...) w O. nie wyklucza wykonywania przez oskarżonego serwisu urządzeń w tym lokalu, bez wskazania na czym owo serwisowanie miałoby polegać, a nadto wskazanie, że możliwe było aby oskarżony sprawował nadzór nad urządzeniami za pośrednictwem osób, które mogły podpisać się na protokołach wyjęcia gotówki z automatów, w sytuacji gdy: 1)wewnętrznie sprzecznym jest twierdzenie, że brak potwierdzenia podpisu oskarżonego na protokołach wyjęcia gotówki z urządzeń nie wyklucza wykonywania przez niego serwisu, gdyż mógł wykonywać serwis za pośrednictwem innych osób, które mogłyby podpisać się na protokołach (a zatem nie jest jasne kto w rzeczywistości miałby zdaniem sądu wykonywać serwis - oskarżony czy inne osoby), 2)sprzecznym z zasadami jakiejkolwiek logiki jest, by w przypadku zlecenia wyjęcia gotówki z urządzeń, osoby, które dokonywały tego wyjęcia podpisywałyby się na protokołach nazwiskiem oskarżonego, nie zaś swoim, a odpowiedzialność karna jest odpowiedzialnością indywidualną, zatem aby przypisać oskarżonemu popełnienie czynu z art. 107 § 1 kks , Sąd winien wykazać, iż oskarżony wypełnił znamion zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego; 4. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny z umowy z dnia 1 stycznia 2015 r. i uznanie, że w ramach tej umowy oskarżony został zobowiązany do obsługi serwisowej automatów wstawionych m.in. do lokalu położonego przy ul. (...) w O. , która to obsługa miała polegać na dostarczeniu automatów do lokalu, pobieraniu gotówki z automatu jeden raz w miesiącu oraz prowadzeniu stałego serwisu automatów zapewniających ich utrzymanie w dobrym stanie technicznym, podczas gdy: 1) umowa na dzierżawę powierzchni w lokalu przy ul. (...) w O. zaczęła obowiązywać od dnia 1 czerwca 2015 r., a zatem pół roku po umowie zawartej między oskarżonym, a (...) Serwis sp. z o.o. , 2) w aktach sprawy nie ma wiarygodnych dowodów wskazujących, by umowa ta obejmowała także lokale, na które umowy zostały zawarte również później niż umowa serwisowa, 3) z akt sprawy wynika, że do lokalu przy ul. (...) w O. urządzenia zostały wstawione przez G. K. , nie zaś przez oskarżonego, 4) z akt sprawy wynika, że gotówkę z tych urządzeń pobierał P. S. , nie zaś oskarżony, 5) nielogicznym jest zatem twierdzenie, że dwie z trzech czynności, których rzekomo miał dokonywać oskarżony dokonywały inne osoby, zaś serwis urządzeń miałby być prowadzony przez oskarżonego, wszystko powyższe doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego; 5. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny z zeznań świadka H. B. i uznanie tych zeznań za wiarygodne i będących podstawą ustalenia faktów, podczas gdy świadek w swoich zeznaniach w ogóle nie wskazywała na oskarżonego, wręcz przeciwnie - wskazywała, że za sprzątanie w lokalu rozliczał się z nią P. ( S. ), podała numer należący do tego mężczyzny, że numer ten widoczny jest na urządzeniach i grający w celach wypłaty wygranych dzwonią do P. i on przyjeżdża i realizuje wygrane, co wprost wskazuje na realizację wszelkich znamion urządzania przez P. S. , co zaś wyklucza odpowiedzialność oskarżonego, a w przypadku niedających się usunąć wątpliwości co do wypełnienia znamion przestępstwa, Sąd winien wziąć je na korzyść oskarżonego, czego w niniejszej sprawie nie uczynił, a co doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego; 6. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny z zeznań świadka P. S. i uznanie ich za wiarygodne i korespondujące z pozostałymi dowodami, w tym zeznaniami świadka H. B. , podczas gdy: 1) świadek P. S. wskazał, że nie wie czy M. S. opiekował się lokalem w O. przy ul. (...) , 2) świadek P. S. wskazał, że nie widział nigdy w żadnym lokalu, który wydzierżawiał M. S. , 3) świadek P. S. wskazał, że na automatach był wskazany numer telefonu serwisowy i że z tą osobą trzeba się było kontaktować w sprawie wypłacenia większej sumy wygranej, że nie wie czy któryś z graczy dzwonił na ten numer i czy ktoś przyjeżdżał i czy był to oskarżony, zaś świadek H. B. wprost wskazała, że numer kontaktowy znajdujący się na urządzeniach należał do P. ( S. ) i że to ten mężczyzna przyjeżdżał i wypłacał wygrane, 4) świadek P. S. wskazał, że rozliczenia przesyłał na adres mailowy i nie wie czy był to adres pana M. , a nadto nie wiedział czy pan S. akceptował rozliczenia, czy potwierdzał, podpisywał rozliczenia, które wysyłał do firm, 5) świadek P. S. w swoich zeznaniach nie potwierdził swojej współpracy z oskarżonym, wskazał jedynie, że numer do osoby nazywającej się S. dostał od firmy, jednak raz rozmawiał z tą osobą i nie wie jak ona się nazywała, wszystko powyższe świadczy o tym, że świadek P. S. próbując uchronić się przez odpowiedzialnością karną za swoje czyny nie zeznawał prawdy o tym do kogo należał numer serwisowy podany na urządzeniach, co zaś wskazuje na brak sprawstwa oskarżonego, a w przypadku niedających się usunąć wątpliwości co do wypełnienia znamion przestępstwa, Sąd winien wziąć je na korzyść oskarżonego, czego w niniejszej sprawie nie uczynił, a co doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego; 7. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny z zeznań świadka K. D. i uznanie ich za wiarygodne, opisujące wiarygodnie wynik eksperymentu procesowego i wyciągnięte z tych czynności wnioski co do charakteru urządzeń i ich przeznaczenia, podczas gdy świadek wskazał, że wykonuje on schematyczne czynności, nie miał żadnych szkoleń dotyczących przeprowadzania takich czynności, a jedynie polecenie od przełożonego „proszę zrobić to, to i to”, co wprost wskazuje na brak rzetelności działania i niewiedzę funkcjonariuszy w jaki sposób prawidłowo przeprowadzić eksperyment i sprawdzić funkcje dostępne na urządzeniach, brak możliwości wysnuwania wniosków o charakterze gier oferowanych przez urządzenia, zaś na nagraniu z tych czynności oparł się biegły wydając opinię w sprawie, a co doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego; 8. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z protokołu oględzin zapisu obrazu z przebiegu gry i uznanie, że stanowią one protokoły z przeprowadzonych eksperymentów oraz że są wiarygodne i nie budzące wątpliwości i stanowią one podstawę ustaleń i uznania sprawstwa oskarżonego, podczas gdy czynności eksperymentów procesowych zostały przeprowadzone niezgodnie z przepisami prawa, albowiem protokoły z tych czynności zostały sporządzone następczo, a zatem nie powinny stanowić obiektywnego dowodu w sprawie, zaś same nagrania stanowią jedynie pomocniczą formę utrwalenia przebiegu czynności procesowej, która w żadnym wypadku nie może zastąpić protokołu, a nadto funkcjonariusze nie posiadają odpowiedniego przeszkolenia do ustalania kategorycznych wniosków o losowym charakterze przeprowadzanych gier, co doprowadziło do błędnego uznania, że zatrzymane urządzenia podlegają pod rygor ustawy o grach hazardowych z 19 listopada 2009 r. , a w konsekwencji do uznania oskarżonego za winnego zarzuconego mu czynu; 9. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez niezgodne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego dokonanie oceny opinii pisemnej oraz uzupełniającej ustnej biegłego A. C. i uznanie ich za jasne, spójne, zupełne i wyczerpujące, podczas gdy z opinii wynika, że: 1) biegły w ogóle nie przebadał zatrzymanych w sprawie urządzeń, 2) biegły opiniował jedynie na podstawie nagrań video sporządzonych przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, które to zgodnie z powyższymi zarzutami nie powinny stanowić miarodajnego dowodu, 3) urządzenia nie zostały przebadane w sposób pozwalający na postawienie jednoznacznych wniosków o losowości gier oferowanych na urządzeniach, bowiem nie dokonano przebadania wszystkich programów gier, nie dokonano w ogóle badania oprogramowania ani kodu źródłowego gier, 4) biegły wskazał, że dla określenia charakteru urządzeń znaczenie ma oprogramowanie i cechy charakterystyczne oprogramowania, jednak w ogóle nie zbadał oprogramowania opiniowanych urządzeń, 5) biegły wskazywał, że wie, że zostały w urządzeniach zastosowane generatory pseudolosowe, jednak nie badał oprogramowania, a zatem nie było podstaw do wysnucia takich wniosków, 6) biegły wskazał, że wola czy zręczność gracza nie wystąpiła w przebieg tych gier, nie ma to wpływu na charakter gier, wynik gier nie był w żadnym stopniu przewidywalny ani zależny od zręczności gracza, jednak funkcjonariusze w żaden sposób nie próbowali wpływać na przeprowadzane gry, a nadto uruchomili gry w trybie autostart, co nie daje żadnych podstaw do wysnucia takich wniosków, 7) biegły wskazywał, że na video nie zarejestrowano informacji czy urządzenia wyświetlały zasady gry lub regulamin gry, jednak informacje te nie miały wpływu na rzeczywiste zachowanie urządzenia, zaś obrona wskazuje, że wskazuje to jedynie na tendencyjność przeprowadzanych przez funkcjonariuszy czynności, co doprowadziło sąd orzekający do błędnego uznania, że zatrzymane w lokalu urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. , a w konsekwencji do niesłusznego skazania oskarżonego; 10. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 170 § 3 k.p.k. poprzez brak rozpoznania, a zatem brak podjęcia jakiejkolwiek decyzji procesowej, co do wniosku dowodowego zgłoszonego w odpowiedzi na akt oskarżenia - o dopuszczenie dowodu z opinii jednostki badającej znajdującej się na liście podmiotów akredytowanych przez Ministra Finansów do badania urządzeń do gier, celem ustalenia charakteru gier oferowanych przez zatrzymane urządzenia, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało powołania odpowiedniej jednostki, a stwierdzenie wnioskowanej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, bowiem o losowości urządzenia może decydować jedynie badanie oprogramowania urządzenia, a tylko opinia Jednostki Badającej akredytowanej na podstawie art. 23f ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych przez Ministra Finansów do przeprowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier może stanowić obiektywny dowód w zakresie określenia charakteru urządzeń, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że oskarżony urządzał gry hazardowe i niesłusznego jego skazania; 11. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny z opinii z zakresu badania dokumentów i przyznanie jej waloru wiarygodności i jasności oraz uznanie jej za dowód będący podstawą ustalenia faktów, w sytuacji gdy opinia nie daje jednoznacznej odpowiedzi czy podpisy na protokołach wyjęcia gotówki zostały nakreślone przez oskarżonego, a nadto we wnioskach opinii biegły wskazuje, że podpisy mogły powstać np. przez „wstawienie” obrazu podpisu do poszczególnego dokumentu poprzez edycje w programie graficznym, jak i poprzez naśladownictwo, co wskazuje na celowe działanie innych osób ukierunkowane przeciwko oskarżonemu, zaś wszelkie wątpliwości Sąd winien rozstrzygać na korzyść oskarżonego, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczynił, a co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonego. W konsekwencji powyższych zarzut: 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony miał urządzać gry hazardowe w lokalu położonym przy ul. (...) w O. w dniu 22 października 2015 r., w sytuacji, gdy nie wykazano w żaden sposób wypełnienia przez oskarżonego znamion tego przestępstwa; 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony miał sprawować nadzór serwisowy nad urządzeniami, w sytuacji, gdy w żaden sposób nie wykazano na czym owo serwisowanie miałoby polegać, a z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie da się wysnuć takiego wniosku; 3. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżony urządzał gry wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych , ponieważ urządzenia zatrzymane, a następnie zwrócone właścicielowi, w toku prowadzonego postępowania mają charakter losowy, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma merytorycznego dowodu określającego rodzaj gier zainstalowanych na przedmiotowych urządzeniach, tym samym brak jest podstaw do ustalenia, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu czynu; 4. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżony działał w pełni świadomie i przemyślanie, a także w zamiarze przestępczego celu i wyłącznie łatwego zarobku, podczas gdy oskarżony wyjaśniał, iż był zapewniany o legalności działalności, a nadto sądy w czasie zarzuconego oskarżonemu czynu zwracały zatrzymywane urządzenia, w niniejszej sprawie urządzenia zostały zwrócone z uwagi na chaos orzeczniczy i błędnie przeprowadzony proces notyfikacji przypisów ustawy o grach hazardowych , a zatem nie ma możliwości działania w pełni świadomego, skoro w dniu zarzucanego oskarżonemu czynu w pełni uzasadnionym było twierdzenie, ze urządzenia takie jak opisane w akcie oskarżenia są legalne; 5. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżony miał świadomość sprzeczności z prawem swojej działalności, w sytuacji, gdy działanie to obejmować miało jeden dzień - 22 października 2015 r., a w tym okresie sądy zwracały zatrzymywane przez służby urządzenia do gier uznając, że nie mogą one stanowić dowodów w sprawie, co wskazuje, że nawet sądy uważały działalność w zakresie urządzeń do gier za legalną; 6. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że urządzenia zatrzymane podczas kontroli służby celno-skarbowej (a następnie zwrócone) podlegają pod przepisy ustawy o grach hazardowych i stwierdzenie, że gry mają charakter losowy, podczas gdy nie przeprowadzono żadnego wiarygodnego dowodu wskazującego na charakter tych gier, albowiem biegły nie zbadał urządzeń, oparł się jedynie na video z nieprawidłowo przeprowadzonego eksperymentu procesowego (niezgodnie z przepisami), a mimo to wysnuł kategoryczne wnioski; 7. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżony wypełnił znamiona urządzania gier, a następnie wskazywaniu przez sąd, że oskarżony pomógł innym osobom w popełnieniu przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. , że oskarżony pomógł w popełnieniu przestępstwa przeciwko dobru jakim jest mienie Skarbu Państwa, co zaś wskazywać by mogło na ewentualne pomocnictwo ze strony oskarżonego, a zatem sam Sąd nie jest przekonany o tym jakie przestępstwo miałby popełnić oskarżony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się skuteczna o tyle na ile umożliwiła Sądowi odwoławczemu wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia zaskarżonego wyroku I instancji oraz w przedmiocie umorzenia niniejszego postępowania. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23 oskarżonego M. S. uznano za winnego tego, że w dniu 22 października 2015 r. urządzał w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. w lokalu oznaczonym jako (...) , położonym w budynku przy ul. (...) w O. , gry hazardowe na automatach (...) H. (...) o nr (...) , H. (...) o nr (...) oraz A. G. o nr (...) , poprzez sprawowanie nadzoru serwisowego nad wymienionymi urządzeniami, naruszając dyspozycję określoną w art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015r., poz. 612 ze zm.), tj. o popełnienie czynu stypizowanego w art. 107 § 1 kks . Zgodnie z dyspozycją art. 44 § 1 pkt 1 kks karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat 5 - gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat. Natomiast zgodnie § 5 cytowanego przepisu jeżeli we wskazanym powyżej okresie wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1 ustaje z upływem 5 lat od zakończenia wskazanego w § 1 cytowanego przepisu okresu. Należy zauważyć, iż czyn zabroniony stypizowany w art. 107 § 1 kks zagrożony jest zarówno przez ustawę obowiązującą aktualnie, jak i w momencie popełnienia inkryminowanego czynu ( kodeks karny skarbowy - Dz.U.2013.186 t.j) karą pozbawienia wolności do lat 3. Śledztwo w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 13 listopada 2015 r., a zatem karalność popełnionego w dniu 22 października 2015 r. czynu zabronionego, w myśl przywołanych powyżej przepisów, przedawni się z upływem 10 lat od czasu jego popełnienia. Wobec powyższego należy zauważyć, iż w realiach niniejszej sprawy przedawnienie karalności nastąpiło z upływem dnia 22 października 2025 r. W tym miejscu należy zauważyć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023r. w sprawie P 12/22 usuwa z systemu prawnego skutek, jaki wywierał art. 15 zzr1 ust. 1 ustawy COVID („w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe”). Oznacza to, że norma prawna zawarta w tym przepisie – jako niezgodna z Konstytucją – nie oddziaływała, co w sprawach zakończonych, w których zastosowano badany przepis, otwiera zainteresowanym podmiotom drogę do wznowienia postępowania na zasadzie art. 190 ust. 4 Konstytucji , a w sprawach będących w toku powoduje jego pominięcie przy orzekaniu i stosowanie przepisów ogólnych w zakresie biegu przedawnienia (wyrok SN z 22.10.2024 r., sygn. V KO 12/24). Zgodnie z art. 113 § 1 kks w zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 kpk w przypadku przestępstw skarbowych nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności. Natomiast zgodnie z art. 439 § 1 pkt 9 kpk niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11 ( pkt. 6 przedawnienie karalności). Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 113 § 1 kks w art. 439 § 1 pkt 9 kpk uchylono zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23, zaś na podstawie art. 113 § 1 kks zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 przedmiotowe postępowanie umorzono. Końcowo, na marginesie należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy nieprawomocny wyrok skazujący Sądu I instancji z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23 został wydany przed upływem terminu przedawnienia karalności czynu przypisywanego oskarżonemu, zaś termin rozprawy apelacyjnej pierwotnie wyznaczono na dzień 25 września 2025 r., a więc również przed upływem karalności inkryminowanego czynu, jednakże ze względu na udowodnioną kolizję terminów rozpraw obrońcy oskarżonego, wyznaczono nowy termin rozprawy odwoławczej, który przypadł na dzień 16 października 2025 r. W trakcie rozprawy apelacyjnej, na której nie stawił się zarówno oskarżony jak i jego obrońca Przewodniczący składu orzekającego odczytał nadesłany drogą elektroniczną wniosek obrońcy oskarżonego o ponowne odroczenie terminu rozprawy z uwagi na niemożność stawienia się we wskazanym dniu oskarżonego, co umotywowane zostało okolicznością, iż M. S. w trybie pilnym miał zostać przyjęty do szpitala psychiatrycznego. Sąd odwoławczy postanowił przedmiotowego wniosku nie uwzględnić z uwagi na brak wskazania czy oskarżony ówcześnie faktycznie przebywał już w zakładzie psychiatrycznym. Nadto, zauważono, iż dołączona do wniosku dokumentacja stanowiła mało czytelną kopię, z której treści nie sposób było doszukiwać się potwierdzenia depozycji wnioskodawcy. Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy w Olsztynie poczynił ustalenia, z których wynikło, iż w dniu 17 października 2025 r. M. S. został przyjęty w Instytucie (...) w W. i planowany czas jego pobytu w placówce oszacowano na około 3 tygodnie. Wobec powyższego rozprawę odroczono bez terminu. W aktualnym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, iż przedawnienie karalności czynu zabronionego oskarżonego nastąpiło z upływem dnia 22 października 2025 r., na podstawie art. 113 § 1 kks w art. 439 § 1 pkt 9 kpk zaskarżony wyrok uchylono, zaś na podstawie art. 113 § 1 kks zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 przedmiotowe postępowanie umarzono – tj. wobec stwierdzenia, iż nastąpiło przedawnienie karalności czynu zabronionego przypisywanego oskarżonemu. Wniosek 1. wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania; w przypadku nieuwzględnienia zarzutów dot. obrazy prawa materialnego: 2. wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Omówione w części analizującej zarzuty apelacji. 1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Stwierdzono wystąpienie okoliczności wyrażonych w art. 439 § 1 pkt 9 kpk Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Na gruncie niniejszej sprawy rozstrzygając ponad zakres zaskarżenia na podstawie art. 113 § 1 kks w art. 439 § 1 pkt 9 kpk uchylono zaskarżony wyrok, zaś na podstawie art. 113 § 1 kks zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 przedmiotowe postępowanie umarzono – tj. wobec stwierdzenia, iż nastąpiło przedawnienie karalności. 1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23 uchylono i postępowanie umorzono z uwagi na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej. ☒ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Omówione w części analizującej zarzuty apelacji. 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 1Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami procesu obciążono Skarb Państwa 1PODPIS ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO Załącznik do formularza UK 2 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II K 1290/23 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana