VII Ka 252/26Utrzymanie wyroku za pobicie apelacja oddalona 2

Sąd Okręgowy w Olsztynie, rozpoznając sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego J.M., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 lutego 2026 r. (sygn. akt II K 1949/23), którym oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 kk (pobicie R.T. wspólnie i w porozumieniu z inną osobą) oraz z art. 217 § 1 kk (naruszenie nietykalności cielesnej). Apelacja obrońcy podnosiła zarzuty obrazy przepisów postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary. Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za chybione. Analiza materiału dowodowego, w tym zeznań pokrzywdzonej R.T., świadków J.L. i X.Ł., a także dowodów z protokołów oględzin telefonów komórkowych, potwierdziła prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy podkreślił, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy była zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) i nie nosiła znamion dowolności. Ustalenia faktyczne zostały oparte na wszechstronnej analizie dowodów, a uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego zostało uznane za przekonujące. Sąd Okręgowy odniósł się szczegółowo do zarzutów dotyczących kwalifikacji prawnej czynu z art. 158 § 1 kk, wskazując, że dla przypisania sprawcy udziału w pobiciu wystarczające jest świadome połączenie działania z innymi sprawcami, nawet jeśli nie udowodniono zadania konkretnego ciosu. Podkreślono, że „zagrzewanie” do walki również stanowi sprawcze działanie. Sąd uznał, że J.M. swoim zachowaniem, w tym namawianiem do zadawania ciosów i udziałem w pobiciu, wypełnił znamiona przestępstwa. Utrzymano w mocy orzeczenie o karze ograniczenia wolności, uznając brak podstaw do warunkowego umorzenia postępowania. Zadośćuczynienie zasądzone na rzecz pokrzywdzonej zostało uznane za adekwatne. Na koniec, Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający