VII K 913/16

Sygn. akt VII K 913/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2017 roku Sąd Rejonowy w Olsztynie w Wydziale VII Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Szczepańska Protokolant: stażysta Dominika Majewska, w obecności Prokuratora Prok. Rej. , po rozpoznaniu w dniach 21 lutego 2017r, 30 marca 2017r, 11 maja 2017 sprawy S. K. (1) , urodz. (...) w B. , syna Z. i E. z d. K. , oskarżonego o to, że: I. w dniu 17 czerwca 2015 roku w O. w autobusie miejskim linii 24 działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w pobiciu R. F. (1) poprzez zadawanie mu uderzeń pięściami po głowie i całym ciele, i kopanie po całym ciele powodując u wymienionego obrażenia ciała w postaci zasinienia oka prawego z obrzękiem powłok i raną linijną prawego łuku brwiowego oraz ogólnych stłuczeń i bolesności czym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 kk , - tj. o czyn z art. 158 § 1 kk ; II. w dniu 17 czerwca 2015 roku w O. na ulicy (...) w autobusie linii 24 poprzez uderzenie w kark oraz oplucie R. F. (2) , a także kierowanie wobec wymienionego wyzwisk i słów uznawanych powszechnie za obelżywe publicznie znieważył oraz naruszył nietykalność cielesną R. F. (1) , - tj o czyn z art. 217 § 1 kk i art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk I. oskarżonego S. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia i za to z mocy art. 158 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego S. K. (1) w ramach zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia czynu uznaje za winnego tego że: a) w dniu 17 czerwca 2015r. w O. na ulicy (...) w autobusie linii 24 znieważył publicznie R. F. (1) poprzez kierowanie wobec niego wyzwisk i słów powszechnie uznanych za obelżywe, a czyn jego wyczerpuje znamiona występku z art. 216 § 1 kk i za to z mocy art. 216 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych, b) w dniu 17 czerwca 2015r.w O. na ulicy (...) w autobusie linii 24 naruszył nietykalność cielesną R. F. (1) poprzez uderzenie go w kark i oplucie, a czyn jego wyczerpuje znamiona występku z art. 217 § 1 kk i za to z mocy art. 217 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 kk w zw. 86 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk łączy wymierzone oskarżonemu S. K. (1) w pkt. 1 i 2 kary jednostkowe pozbawienia wolności i w ich miejsce orzeka karę łączną w wymiarze 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 46 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. F. (1) kwoty 2000 zł. (dwóch tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, V. na podstawie art.618 § 1 ust. 11 kpk w zw z. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z § 17 ust. 2 pkt. 3 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. kwotę 588 (pięćset osiemdziesiąt osiem) złotych wraz z należnym od tej kwoty podatkiem od towarów i usług w kwocie 135,24 złotych tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów wynagrodzenia za obronę skazanego wykonywaną z urzędu przed Sądem Rejonowym w Olsztynie w niniejszej sprawie VI. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. akt VII K 913/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 17 czerwca 2015 roku, około godziny 15:30, na przystanku przy dworcu PKP R. F. (1) wsiadł do autobusu komunikacji miejskiej linii 24, zajął miejsce siedzące w tylnej części autobusu i zajął się czytaniem. W pewnym momencie poczuł silne „klepnięcie w kark” i usłyszał żądanie otwarcia okna. W odpowiedzi na powyższe zachowania – jak ustalono S. R. F. powiedział mu, ażeby go „nie klepał”, po czym nadal czytał. W następstwie powyższego S. K. zaczął wyzywać go słowami wulgarnymi, zaś towarzyszące mu osoby, tj: K. M. (1) , A. G. (1) , M. W. i P. D. (1) słowami jak na karcie 4 artykułowały zapowiedź agresji fizycznej wobec R. F. . Z uwagi na powyższe działania wymienionych oraz niemożność dodzwonienia się na Policję R. F. (1) udał się do kierowcy, którego poprosił o zawiadomienie Policji , po czym zajął miejsce bezpośrednio za kierowcą. Autobus nadal jechał. Do R. F. dwukrotnie podchodziła jedna z wymienionych kobiet, twierdząc że nic się nie wydarzyło i domagając się aby nie wzywał Policji. Kiedy R. F. (1) odmówił, w pewnej chwili podszedł do niego S. K. (1) , który zaczął go wyzywać słowami wulgarnymi - jak na karcie 4 akt sprawy. R. F. (1) wstał, po czym pomiędzy mężczyznami nastąpiła wymiana zdań, w czasie której S. K. (1) napluł wymienionemu w twarz i zaczął wymachiwać rękami twierdząc – słowami jak na karcie 4 akt sprawy- że go uderzy. W obawie przed atakiem R. F. (1) złapał S. K. za ramię i za szyję, i przewrócił go na podłogę, mając nadzieję że się uspokoi. Wówczas do zdarzenia włączyli się K. M. (1) , A. G. (1) , M. W. i P. D. (1) , i wszyscy razem zaczęli zadawać R. F. uderzenia pięściami po głowie i całym ciele, i kopać po całym ciele. Drzwi autobusu były zablokowane. W pewnej chwili S. K. uderzył R. F. w okolice prawego łuku brwiowego. Opisywanymi działaniami sprawcy spowodowali u wymienionego obrażenia ciała w postaci zasinienia oka prawego z obrzękiem powłok i raną linijną prawego łuku brwiowego oraz ogólnych stłuczeń i bolesności. W konsekwencji R. F. został także narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 kk . ( dowód: zeznania świadków: R. F. k.166, 4, 10-11, 21-22, M. Z. k. 166v-167, 17, P. B. k. 167, 51, M. N. k. 167, 14-15, karta wypisowa ze szpitala k. 6, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej k.62) Oskarżony zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie nie przyznał się do dokonania zarzuconych mu przestępstw. Istota jego wyjaśnień, składanych w postępowaniu przygotowawczym sprowadzała się przy tym do twierdzeń, iż jedynie lekko „klepnął” ręką w ramię pokrzywdzonego, żeby mu „grzecznie zwrócić uwagę” i poprosić o otwarcie okna. Twierdził, iż to pokrzywdzony mu ubliżał, a kiedy udał się za nim w stronę kierowcy, aby wyjaśnić „o co chodzi” pokrzywdzony złapał go za kark i przewrócił na podłogę autobusu. Zaprzeczył przy tym, ażeby miał opluć pokrzywdzonego czy też prowokować do opisywanego zachowania. Dodał, iż w pewnym momencie jego dziewczyna M. W. podbiegła i próbowała ich rozdzielić. Wówczas pokrzywdzony odepchnął ją i uderzył ręką w brzuch. W tym momencie oskarżony – jak twierdził – wstał i uderzył go pięścią w twarz. Oskarżony dodał nadto, iż jego znajomi w omawianym czasie siedzieli z tyłu autobusu i podeszli dopiero wówczas, gdy inni pasażerowi zaczęli krzyczeć. Było to już po całym zajściu, w którym nie brałi udziału. Kiedy oskarżony im wytłumaczył „co tu zaszło” wszyscy razem odeszli na tył autobusu i czekali na przyjazd Policji ( v.k. 36). Na rozprawie oskarżony odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Sąd, za wyjątkiem twierdzenia odnośnie uderzenia pokrzywdzonego pięścią w twarz, które koresponduje z zeznaniami R. F. (1) i treścią opinii biegłego, nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, uznając, iż zmierzają one jedynie do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwa. W ocenie Sądu brak jest natomiast podstaw by kwestionować wiarygodność jasnych, spójnych i konsekwentnych relacji R. F. (1) . Pokrzywdzony w toku całego postępowania logicznie opisywał przebieg zdarzenia i przestępcze działania oskarżonego. Wskazywał także na wulgarne i agresywne zachowanie oskarżonego, które inicjowało kolejno następujące zdarzenia, opisane w ustaleniach stanu faktycznego. Dodał przy tym, iż podjęte przez niego działania w postaci ”obezwładnienia” oskarżonego i przewrócenia go na ziemie wynikały z obawy przed kierowaną do niego agresją. Oskarżony w tym momencie wymachiwał bowiem rękami, zapowiadał pobicie pokrzywdzonego, w czym wtórowali mu jego znajomi. Zeznania pokrzywdzonego korespondują z relacją kierowcy autobusu M. N. (2) , który w czasie składania zeznań w postępowaniu przygotowawczym jednoznacznie wskazał, iż widział jak pokrzywdzony był atakowany przez grupę osób, z którymi wcześniej doszło „do sprzeczki”. Widział, jak pokrzywdzony był uderzany pięściami w okolice głowy i po całym ciele przez trzech mężczyzn. Nie był w stanie wypowiedzieć się czy w grupie atakujących były także towarzyszące oskarżonemu dwie kobiety. Wskazać w tym miejscu należy, iż na podstawie zeznań przesłuchiwanych osób i obserwacji podczas przesłuchania na rozprawie świadka K. M. (1) należy przyjąć, iż M. N. wskazując na trzech mężczyzn miał na myśli oskarżonego, P. D. i wspomnianą K. M. , którą mógł pomylić z mężczyzną. Świadek M. N. dodał także, iż dopiero stojący na przystanku policjant, tj. P. B. pomógł mu wyciągnąć pokrzywdzonego z autobusu. Po tym zamknął drzwi autobusu, wewnątrz którego pozostali sprawcy. Omawiany świadek na rozprawie nie pamiętał wprawdzie szczegółów sytuacji , co mając na uwadze datę czynów nie podważa wiarygodności opisanych jego zeznań, podtrzymał jednocześnie uprzednie twierdzenia. Podobnie świadek zdarzenia P. B. (2) , który przechodził obok przystanku spostrzegł „awanturę” w autobusie, podczas której grupa osób szarpała i uderzała jednego mężczyznę. Wymieniony słyszał także jak wykrzykiwali pod adresem atakowanego mężczyzny wulgaryzmy i ubliżali mu. Świadek podkreślił przy tym, iż w czasie kiedy wszedł do autobusu pokrzywdzony stał, zaś wspomniane osoby „doskakiwały do niego”, popychały, szarpały, zadawały mu uderzenia ( v.k. 51, 167). Relacja pokrzywdzonego jest zasadniczo zgodna także z zeznaniami funkcjonariusza Policji, przeprowadzającego interwencję na miejscu zdarzenia tj. M. Z. (2) , któremu już na miejscu czynów pokrzywdzony opisał przestępcze działania oskarżonego. Świadek podał podczas pierwszego przesłuchania, że pokrzywdzony wprost wskazał na osobę oskarżonego, który go szarpał i uderzył w twarz. Świadek jednocześnie twierdził, iż z jego wiedzy wynika, iż pokrzywdzony wspominał tylko o jednym uderzeniu dokonanym przez oskarżonego, zaś pozostałe osoby miały jedynie pokrzywdzonego „atakować słownie”, wyzywać. Twierdzenie odnośnie charakteru udziału w zdarzeniu pozostałych osób, towarzyszących oskarżonemu nie pozostaje w zgodności z innymi wiarygodnymi relacjami świadków i z tych przyczyn we wskazanym zakresie Sąd czyniąc ustalenia faktyczne nie opierał się na przedmiotowej wypowiedzi świadka M. Z. , która w pozostałym zakresie jest zasadniczo jasna i wiarygodna. Sąd dał wiarę zeznaniom wymienionych powyżej świadków albowiem są one logiczne, jasne, zasadniczo zgodne i konsekwentne. W przedmiotowej sprawie Sąd przesłuchał także K. S. , którego zeznania , z uwagi na zawarte w nich treści miały znaczenie drugorzędne. Analiza relacji K. M. (1) , A. G. (2) , M. W. i P. D. (1) , którzy towarzyszyli oskarżonemu i wobec których w dniu 20.10.2016r. zapadł prawomocny wyrok tut. Sądu skazujący za czyn z art. 158§1 kk ( odnośnie K. M. – z art. 158§1 kk w zw. z art. 64§1 kk ) popełniony na szkodę R. F. (1) prowadzi do wniosku, iż zeznania (wyjaśnienia) wymienionych zmierzają jedynie do przedstawienia oskarżonego w możliwie najlepszym świetle i stanowią dalszą realizację przyjętej przez niego linii obrony. Z tych przyczyn twierdzenia wyżej wskazanych osób nie mogły stanowić podstawy czynienia pewnych ustaleń faktycznych w sprawie. Istotne w kontekście powyższej oceny jest również, iż relacje K. M. (1) , A. G. (2) , M. W. i P. D. (1) nie korespondują w żaden sposób z wiarygodnymi zeznaniami świadków R. F. , M. Z. , P. B. czy też M. N. , którzy w spójny i logiczny sposób opisywali sposób i charakter działania zarówno oskarżonego, jak i pozostałych napastników. Mając na uwadze całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w ocenie Sądu, wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Została bowiem wykazana wiarygodnymi dowodami. Oskarżony, w czasie i miejscu objętym zarzutem z punktu I aktu oskarżenia działając wspólnie i w porozumieniu z innymi, wskazanymi powyżej osobami wziął udział w pobiciu R. F. (1) poprzez zadawanie mu uderzeń pięściami po głowie i całym ciele, i kopanie po całym ciele. Przedmiotowymi działaniami, realizowanymi wspólnie, w ramach łączącego ich porozumienia – co jest oczywiste jeśli uwzględni się czas, sposób działania i charakter czynu - sprawcy spowodowali u wymienionego obrażenia ciała w postaci zasinienia oka prawego z obrzękiem powłok i raną linijną prawego łuku brwiowego oraz ogólnych stłuczeń i bolesności. R. F. został także narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 kk . Powyższe zostało potwierdzone treścią dokumentu medycznego z k.6 oraz opinią biegłego z zakresu medyny sądowej B. Z. . Biegły stwierdził charakter obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego. Wypowiedział się także odnośnie narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku z art. 157§1 kk . Opinia biegłego jest jasna, pełna, spójna i logiczna. Nie zawiera sprzeczności. Z tych przyczyn zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego oskarżony swoim działaniem, polegającym na w znieważaniu R. F. (1) poprzez kierowanie wobec niego wyzwisk i słów powszechnie uznanych za obelżywe, a nadto naruszenie nietykalności cielesnej R. F. (1) poprzez uderzenie go w kark i oplucie wyczerpał nadto znamiona występków z art. 216 § 1 kk oraz z art. 217 § 1 kk . Mając na uwadze okoliczności sprawy, kolejno podejmowane przez oskarżonego przestępcze działania należało przyjąć, iż czyn zarzucony mu w punkcie II aktu oskarżenia stanowił dwa odrębne przestępstwa, nie zaś jedno zachowanie popełnione w warunkach art. 11 kk . Z tych przyczyn Sąd zmienił opis i kwalifikację prawną przedmiotowych, zarzuconych oskarżonemu czynów. Uznając oskarżonego za winnego dokonania przypisanych mu przestępstw Sąd wymierzył kary jednostkowe oraz karę łączną jak w pkt. I, II, III wyroku. W powyższym zakresie uwzględniono charakter czynów i ich okoliczności, sposób działania oskarżonego, towarzyszącą mu agresję, działanie wspólnie z innymi osobami i na szkodę zupełnie przypadkowej osoby, która zupełnie bez powodu stała się adresatem agresji napastników, miejsce działania, a w konsekwencji ustalenie, iż oskarżony czuł się całkowicie bezkarny mimo obecności wielu osób w autobusie miejskim. Uwzględniając zmianę przepisów, która weszła w życie w dniu 01.07.2015r. Sąd zgodnie z art. 4§ 1 kk stosował ustawę uprzednio obowiązującą jako względniejszą dla sprawcy. Nie sposób także nie zauważyć, iż oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany, co stanowi istotną okoliczność obciążającą, uwzględnioną przy wymiarze kary (k. 124-125). Sąd nie dopatrzył się żadnych istotnych okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu orzeczona wobec oskarżonego kara jest adekwatna do jego stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów. Spełni także cele wychowawcze i zapobiegawcze. Wobec ustalenia, iż oskarżony swoim przestępczym działaniem wyrządził pokrzywdzonemu krzywdę, uwzględniając okoliczności sprawy, charakter doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń, Sąd zobowiązał go do uiszczenia na rzecz R. F. (1) nawiązki w wysokości 1000 zł. O wynagrodzeniu za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie przepisów powołanych w punkcie V wyroku. Uwzględniając sytuację materialną i osobistą oskarżonego Sąd zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz skarbu Państwa kosztów sadowych ( art. 624§1 kpk ).