VII K 38/23

Sprawa dotyczyła oskarżonego P. B., któremu zarzucono dwa czyny z art. 267 Kodeksu karnego: nieuprawnione uzyskanie dostępu do informacji (nagranie rozmowy telefonicznej matki L. B.) oraz ujawnienie tej informacji E. B. Sąd analizując materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków (L. B., E. B., P. B. (2), B. B., A. B., J. B.) oraz zabezpieczone nagranie, doszedł do wniosku, że stan faktyczny obejmujący nagranie rozmowy przez oskarżonego za pomocą telefonu komórkowego jest w zasadzie niekwestionowany. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy rozmowa L. B. miała charakter poufny. Sąd, opierając się na zeznaniach świadków i analizie nagrania, stwierdził, że rozmowa była prowadzona głośno w otwartej przestrzeni domu, z której korzystał oskarżony, a pokrzywdzona, mimo problemów ze słuchem, nie podjęła środków ostrożności w celu zapewnienia jej poufności. Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym ochrona wypowiedzi następuje tylko wtedy, gdy nadano im co najmniej dorozumiany poufny charakter. Ponieważ rozmowa nie była poufna, a oskarżony uzyskał dostęp do informacji przebywając w miejscu, w którym jego obecność była uprawniona, sąd uznał, że nie zrealizował znamion przestępstwa z art. 267 § 3 k.k. W konsekwencji, odpowiedzialność za czyn z § 4 tego artykułu również nie mogła mieć miejsca. Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia obu zarzucanych mu czynów, a koszty postępowania obciążyły Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)