VII K 289/14

Sygn. akt: VII K 289/14 1 Ds. 520/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Bartoszycach VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim w składzie: Przewodniczący: SSR Monika Niedziałkowska Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Przytuła przy udziale Prokuratora: Anny Andruszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25.02.2015 r. sprawy przeciwko G. O. synowi J. i L. z domu O. ur. (...) w L. oskarżonemu o to, że w dniu 10 grudnia 2013 r. w L. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wystawienie za pomocą witryny internetowej ebay na aukcji o numerze (...) do sprzedaży telefonu komórkowego I. (...) o wartości 2500,00 zł. doprowadził D. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, albowiem wprowadził ją w błąd co do zamiaru sprzedaży telefonu, podczas gdy nie miał zamiaru tego dokonać i wyłudził od niej pieniądze w kwocie 2525,00 zł., które pokrzywdzona wpłaciła na rachunek bankowy o numerze (...) należący do firmy (...) sp. z o. o. , do którego dysponowania upoważniony jest G. O. , działając w ten sposób na szkodę D. A. tj. o czyn z art. 286 § 1 kk orzeka: I oskarżonego G. O. uznaje za winnego popełniania zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 286 § 1 kk skazuje go i wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II na mocy art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej D. A. kwoty 2525,00 zł. (dwa tysiące pięćset dwadzieścia pięć); III na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1, § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii adw. A. B. kwotę 619,92 zł. (sześćset dziewiętnaście 92/100), w tym podatek VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym; IV na mocy art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. akt: VII K 289/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: G. O. lat 36 ma wykształcenie wyższe prawnicze. Do września 2012 r. był udziałowcem w spółce z o. o. o nazwie B. (...) z siedzibą w W. . W spółce pełnił funkcję prezesa zarządu oraz był samoistnym prokurentem. Po zakończeniu prowadzonej działalności, której formalnie nie zamknął, pozostaje bez pracy, korzysta z pomocy rodziny. Przebywa w W. oraz w L. . Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Był uprzednio karany sądownie. G. O. posługujący się kontem o nazwie (...) za pośrednictwem serwisu aukcyjnego ebay.pl, w dniu 01 grudnia 2013 r. wystawił do sprzedaży na aukcji o numerze (...) , telefon komórkowy I. (...) za kwotę 2500,00 zł. Oskarżony, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie miał zamiaru zbycia owego aparatu. D. A. , zainteresowana zakupem telefonu komórkowego, zwróciła się do sprzedającego drogą mailową z zapytaniem czy aparat posiada blokadę sim locka. W odpowiedzi uzyskała informację, że nie posiada. W dniu 10 grudnia 2013 r. pokrzywdzona w wykonaniu transakcji kupna – sprzedaży dokonała przelewu kwoty 2525,00 zł. (wraz z kosztami przesyłki) na wskazany przez oskarżonego numer konta prowadzonego na rzecz sp. z o. o. (...) przez (...) Bank S.A. w W. o numerze (...) , do którego jedynym upoważnionym był sam oskarżony. Aukcja sprzedaży telefonu została zgłoszona do zakończenia w dniu 10 grudnia 2013 r. z IP komputera o nr (...) przypisanego abonentowi Miejska (...) w L. . W dniu 12 grudnia 2013 r. G. O. otrzymał pieniądze na rachunek bankowy. Tego samego dnia dokonał w kasie banku wypłaty przekazanej kwoty w dwóch transzach. Kolejne zapytanie kupującej z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczące numeru przesyłki i nazwy kuriera, pozostało bez odpowiedzi. Pokrzywdzona D. A. dotychczas nie otrzymała telefonu, ani zwrotu pieniędzy. Powyższy stan faktyczny Sąd poczynił w oparciu o następujące dowody: - zeznania świadków: D. A. k – 3, k 155 – 155v; M. A. k – 63v; - dokumenty: potwierdzenie przelewu k – 5; szczegóły dotyczące płatności k – 7; kartę opinii k – 9; wiadomość mailową k – 10; szczegóły zamówienia k – 12; informację z (...) k – 22; historię rachunku k – 23; informację z Bank (...) k – 25; historię rachunku k 26 – 28; wydruk z KRS k 34 – 39; informację z (...) dotycząca logowań do bankowości internetowej k 40 – 41; informację o użytkowniku z serwisu aukcyjnego ebay k 42 – 49; informację z (...) s.c. M. K. , J. L. k – 56; informację z (...) sp. z o.o. k – 59; dane osobopoznawcze k – 84, k - 129; odpis wyroku k – 107, k 112 – 114; informację z (...) k – 123; kartę karną k 134 – 136; Oskarżony G. O. w toku dochodzenia nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k – 72). Z uwagi na nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżonego, Sąd prowadził postępowanie pod jego nieobecność poprzestając na odczytaniu jego wyjaśnień (k – 168). Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie daje podstawę do przypisania oskarżonemu sprawstwa występku oszustwa na szkodę D. A. . Sąd odrzucił wyjaśnienia oskarżonego nie przyznającego się do sprawstwa uznając je za wyraz przyjętej linii obrony zmierzającej do uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn. Depozycje G. O. pozostają odosobnionym dowodem w sprawie nie znajdującym potwierdzania w pozostałym materiale dowodowym (k – 72). Na wstępie należy podnieść, iż przepis art. 286 § 1 kk penalizuje zachowanie polegające na dokonaniu niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, przy czym rozporządzenie to musi być podjęte w następstwie wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu lub wyzyskania niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania przez sprawcę i musi mieć na celu osiągnięcie przez niego korzyści majątkowej. Występek oszustwa określony w art. 286 § 1 kk jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca, podejmując zachowanie, musi mieć wyobrażenie pożądanej dla niego sytuacji, która stanowić ma rezultat jego zachowania. Takie ujęcie znamion strony podmiotowej wyklucza możliwość popełnienia oszustwa z zamiarem wynikowym (wyrok SN z dnia 14.01.2004 r., IV KK 192/03 LEX nr 84458). Charakterystyczny dla strony podmiotowej przestępstwa oszustwa zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak i sam sposób działania zmierzający do zrealizowania tego celu. Sprawca musi chcieć użyć takiego właśnie sposobu działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i cel ten musi stanowić punkt odniesienia przy realizowaniu każdego ze znamion przedmiotowych przestępstwa (wyrok SN z dnia 14.01.2004 r., IV KK 192/03 LEX nr 84458). W rozpoznawanej sprawie, w oparciu o wyniki postępowania dowodowego – wbrew stanowisku oskarżonego – należy przyjąć, iż G. O. w chwili wystawiania do sprzedaży na aukcji o numerze (...) , telefonu komórkowego I. (...) za kwotę 2500,00 zł., za pośrednictwem serwisu aukcyjnego ebay.pl obejmował swym bezpośrednim i kierunkowym zamiarem zarówno cel działania, jakim było osiągnięcie korzyści majątkowej, jak i sam sposób działania zmierzający do zrealizowania tego celu sprowadzający się do wprowadzenia w błąd potencjalnego kupującego, w tym przypadku D. A. , co do zamiaru zbycia owego telefonu. O powyższym świadczy szereg okoliczności, które zadają kłam wyjaśnieniom oskarżonego. Przyjmując za sprawcą, od września 2012 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w ramach spółki z o. o. (...) , której formalnie nie zakończył, a w której miał pełnić funkcje kierownicze - prezes zarządu, samoistna prokura (k 34 – 39), pozostając, wbrew wcześniejszym deklaracjom (k – 84), osobą bezrobotną, na utrzymaniu rodziny (k – 129). Mimo to, odpowiednio w dniu 31 października 2013 r. oraz 05 grudnia 2013 r. oskarżony działając w imieniu i na rzecz wspomnianej spółki otworzył rachunki bankowe tj. w (...) o nr (...) posługując się przy zawarciu umowy o rachunek bankowy swoim dowodem osobistym oraz w Banku (...) o nr (...) , przy czym osobą upoważnioną do dysponowania kontem we wspomnianym (...) był jedynie G. O. , gdyż do rachunku nie zostało ustanowione pełnomocnictwo (k – 22, k – 25). Co ważne, w odniesieniu do rachunku w Banku (...) w okresie do lutego 2014 r. nie było żadnych operacji, zaś na rachunku prowadzonym w (...) jedynym znaczącym (poza symboliczną kwotą 0,83 zł.) przelewem przychodzącym była kwota 2525,00 zł. przelana przez pokrzywdzoną D. A. w wykonaniu transakcji kupna – sprzedaży przedmiotowego telefonu (k – 23). Sprzedający, wystawiając za pośrednictwem serwisu aukcyjnego ebay.pl, na aukcji o nr (...) , telefon komórkowy I. (...) za kwotę 2500,00 zł., posługiwał się kontem o nazwie (...) . Odwołując się do informacji przekazanej przez serwis ebay (k 42 – 49) wynika, iż w dniu 03 grudnia 2013 r. niejaka M. A. (widniejąca w KRS spółki jako jeden z prezesów zarządu), w imieniu spółki z o. o. (...) miała dokonać rejestracji konta użytkownika o identyfikatorze (...) , wskazując w rubryce „informacje kontaktowe/historia zmian danych kontaktowych” jako adres IP komputera nr zbiorczy (...) przypisany operatorowi (...) sp. z o. o. w W. (k – 59). Co istotne, wszystkie pozostałe dane użytkownika konta odwoływały się do rzeczonej spółki tj. adres mailowy, adres. Świadek M. A. kategorycznie zaprzeczyła, by pełniła w spółce z. o. o. (...) funkcję prezesa zarządu, był była tam zatrudniona, by dysponowała rachunkiem bankowym należącym do G. O. i by wreszcie w grudniu 2013 r. wystawiała na portalu ebay do sprzedaży telefon komórkowy I. . Przyznała się do znajomości z oskarżonym, przy czym podała, iż polegała ona na luźnych rozmowach, w takcie których powzięła wiedzę m.in. na temat profilu działalności owej spółki (k – 63v). Sąd uznał depozycje przywołanego świadka za wiarygodne nie znajdując podstaw do kwestionowania ich prawdziwości, tym bardziej, iż kolejne, następujące po sobie ustalenia - a mianowicie to, iż z owego IP komputera kilkakrotnie w okresie od 05 do 12 grudnia 2013 r. logowano się do bankowości internetowej (...) , w którym do spółka miała rachunek bankowy, do którego jedynym upoważnionym był G. O. (k – 41), że jedyna pozytywna opinia z dnia 16 grudnia 2013 r., która odnosiła się do kontra (...) pochodziła od samego oskarżonego posługującego się nickiem „ (...) ” (k – 5) , że aukcja została zgłoszona do zakończenia z IP komputera, przypisanego do abonenta z terenu L. , z którego oskarżony pochodził i w którym bywał (k – 56) i wreszcie, że wypłata w dniu 12 grudnia 2013 r. kwoty 2525,00 zł. odbyła się w kasie banku (k – 123) na rzecz osoby, z oczywistych względów, upoważnionej do rachunku, a był nią sam G. O. – dowodzą, iż oskarżony posłużył się celowo danymi personalnymi świadka M. A. przy tworzeniu konta na serwisie aukcyjnym, by następnie realizować swój plan polegający na oszukańczym doprowadzeniu D. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2525,00 zł. poprzez wystawienie na serwisie aukcyjnym przedmiotowego telefonu komórkowego bez zamiaru jego zbycia. Przyjmując za pokrzywdzoną, której zeznania Sąd w całości podzielił jako wiarygodne, od chwili przekazania umówionej kwoty na wskazane konto, kontakt z oskarżonym się urwał – wymieniony nie odpowiadał na przesyłane maile (k – 3, k 155 – 155v). Łącząc to z faktem wypłaty całej sumy w dniu 12 grudnia 2013 r. przyjąć należy, iż oskarżony działał od początku w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, którą osiągnął kosztem doprowadzonej poprzez wprowadzenie w błąd do niekorzystnego rozporządzenia mieniem D. A. , która – mimo składanych przez oskarżonego deklaracji jeszcze w toku postępowania sądowego (k – 158) – do chwili obecnej nie otrzymała zwrotu przekazanej kwoty. W tym stanie rzeczy, zarówno zeznania świadków D. A. , M. A. , jak i korespondujące z nimi przywołane powyżej dokumenty, których wiarygodności żadna ze stron w toku postępowania nie kwestionowała, legły u podstaw czynionych przez Sąd ustaleń faktycznych w sprawie, nakazując tym samym odrzucenie pozostających do nich w opozycji wyjaśnień oskarżonego. Reasumując wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony podlega odpowiedzialności karnej za przypisany mu w wyroku występek określony w art. 286 § 1 kk . Tym samym Sąd podzielił stanowisko Prokuratora odnośnie opisu zarzucanego czynu, jak również przyjętej kwalifikacji prawnej tegoż. Oskarżony swym zachowaniem, polegającym na wystawieniu za pośrednictwem serwisu aukcyjnego ebay.pl do sprzedaży telefonu komórkowego I. (...) doprowadził D. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2525,00 zł. poprzez wprowadzenie jej w błąd co do zamiaru sprzedaży telefonu, podczas gdy nie miał zamiaru tego dokonać, działając przy tym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyczerpał znamiona przestępstwa oszustwa. Sąd, kierując się ogólnymi dyrektywami i zasadami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk , uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wymierzył mu z mocy art. 286 § 1 kk karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I wyroku). Orzeczona kara, zdaniem Sądu, pozostaje adekwatna zarówno do stopnia winy sprawcy, jak i społecznej szkodliwości czynu, które należy uznać, iż były znaczne. Oceniając stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego występku jako znaczny, Sąd miał na względzie zarówno rodzaj naruszonego dobra, jakim jest cudza własność, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również motywację sprawcy oraz zamiar (bezpośredni kierunkowy). Z uwagi na powyższe czyn oskarżonego wskazuje na wyższy niż znikomy stopień społecznej szkodliwości. W procesie wymiaru kary do okoliczności obciążających Sąd zaliczył oskarżonemu wielokrotną uprzednią karalność za przestępstwa przeciwko mieniu (odpisy wyroków k – 107, k 112 – 114; kartę karną k 134 – 136), a także, co Sądowi jest wiadomym z urzędu, za wykroczenia przeciwko mieniu w sprawach przekazanych tut. Sądowi do wykonania z innych Sądów (VW 233/14 Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy; II W 205/14 Sąd Rejonowy w Płońsku; II W 72/13 Sąd Rejonowy w Poznaniu Nowe Miasto i Wola; XII W 3098/13 Sąd Rejonowy w Toruniu; XIV W 2712/13, XIV W 2711/13, XIV W 57/14 Sąd Rejonowy Warszawa Mokotów; IX W 1037/14 Sąd Rejonowy Olsztyn; XII W 2045/14 Sąd Rejonowy Toruń), jak również sposób zachowania po popełnieniu przestępstwa (Sąd z urzędu powziął wiedzę także o tym, iż co do oskarżonego toczą się co najmniej trzy kolejne postępowania o występki z art. 286 § 1 kk tj. w sprawie o sygn. akt: VII K 436/14, VII K 5/15, VII K 36/15, odwołujące się do podobnego sposobu działania, nie przesądzając z oczywistych względów o odpowiedzialności karnej wymienionego za zarzucane mu w przywołanych sprawach przestępstwa). Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności łagodzących przy ferowaniu kary. Zapowiedź naprawienia szkody, złożona w imieniu oskarżonego przez obrońcę w toku postępowania sądowego, okazała się gołosłowną deklaracją służącą, jak należy mniemać, uzyskaniu jak najłagodniejszego wymiaru kary zgodnie z sygnalizowaną przez obrońcę oskarżonego wolą złożenia wniosku o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, popełnienie przez oskarżonego kolejnego przestępstwa dowodzi o nasilaniu się u niego skłonności do lekceważenia porządku prawnego i świadczy o jego demoralizacji oraz braku skuteczności dotychczas stosowanych środków reakcji karnej, w tym środków probacyjnych. W takim przypadku realne oddziaływanie wychowawcze ograniczyć się może do wymiaru kary, która swoją dolegliwością winna uświadomić mu stopień naganności popełnionego przez niego czynu oraz fakt obowiązywania określonych wartości społecznych. Wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania zamiast korygować jego osobowość, utwierdziłoby go w przekonaniu o bezkarności, a więc utrwalałoby jego aspołeczne cechy, zamiast je eliminować. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż kara 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu pozwoli na efektywne oddziaływanie prewencyjne i da mu szansę wyrobienia w nim pożądanej przez prawo postawy ukierunkowanej na przestrzeganie porządku prawnego. W odpowiedzi na wniosek pokrzywdzonej D. A. , Sąd w pełni przychylił się do niego, orzekając stosownie do brzmienia art. 46 § 1 kk w ramach środka karnego, obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz wymienionej kwoty 2525,00 zł. odpowiadającej w swej wysokości przelanej na konto oskarżonego kwocie (pkt II wyroku). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym Sąd orzekł w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt III wyroku). Zważywszy, iż oskarżony nie posiada majątku, nie uzyskuje dochodu, w oparciu o brzmienie art. 624 § 1 kpk , Sąd zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych (pkt IV wyroku).