VII K 227/12

Sygnatura akt VII K 227/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu w VII Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Monika Wolanin Protokolant: Monika Ślęzak przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Krzyki Wschód: Krzysztofa Ostrejko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 roku sprawy: D. B. , syna W. i E. z domu K. urodzonego (...) w W. oskarżonego o to, że w okresie od marca 2011 r. do dnia 24 lipca 2011 r. we W. znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubiną V. K. w ten sposób, że wielokrotnie wszczynał awantury, w trakcie których bił ją rękami po twarzy i ciele, szarpał i popychał, kopał nogami w tym w głowę i i w brzuch, uderzał jej głową o futrynę drzwi, przypalał papierosem, wyzywał słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, w a w dniu 20 lipcu 2011 r. szarpał i uderzał pięściami po głowie i całym ciele powodując u niej obrażenia ciała w postaci: rany ciętej palca III ręki prawej, podbiegnięcia krwawe na tułowiu, obu kończynach górnych i dolnych, obu podudziach, które to spowodowały u pokrzywdzonej naruszenie narządów ciała na czas poniżej 7 dni oraz narażały ją i nienarodzone dziecko na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 1 lipca 2003 r. sygn. akt II K 992/03 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 5 października 2004 do 27 czerwca 2006 r. tj. o czyn z art. 207 § 1 kk w związku z art. 157 § 2 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 64 § 2 kk I. uznaje oskarżonego D. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym ustala iż oskarżony w dniu 19.07.2011 roku szarpiąc i uderzając pięściami po głowie i całym ciele pokrzywdzoną W. K. spowodował u niej obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych na tułowiu, obu kończynach górnych i dolnych oraz podudziach, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jej ciała na czas poniżej 7 dni tj. czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 64 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; II. na podstawie art.63§1 kk zalicza oskarżonemu, na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 24.07.2011 roku do dnia 7.10.2011 roku; III. na podstawie art.624§1 kpk oraz art.17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w tym także z obowiązku uiszczenia opłaty. UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: Oskarżony D. B. i pokrzywdzona W. K. od wielu lat pozostają w nieformalnym związku . Do września 2010 roku , tj. do czasu kiedy oskarżony został tymczasowo aresztowany i przebywał w zakładzie karnym ( między innymi w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa z art 207 par 1 kk na szkodę pokrzywdzonej ) , w.w zamieszkiwali wspólnie w lokalu położonym we W. przy ul . (...) . Zarówno D. B. jak i W. K. byli osobami nadużywającymi alkoholu , przy czym pokrzywdzona jest silnie uzależniona od niego. W marcu 2011 roku , kiedy D. B. opuścił Areszt Śledczy , bardzo często przebywał w mieszkaniu pokrzywdzonej, w którym także nocował. W.w wspólnie spożywali alkohol , pod wpływem którego dochodziło pomiędzy nimi do częstych kłótni i awantur. Podczas awantur oskarżony był bardzo agresywny w stosunku do pokrzywdzonej , bił ją pięściami po całym ciele , zadawał ciosy w głowę i w twarz , kopał ją w brzuch i plecy , szarpał za ubrania , wyzywał wulgarnymi słowami, zabraniał wejścia do poszczególnych pomieszczeń mieszkania , poniżał . Do takich aktów agresji dochodziło ze strony oskarżonego przeciętnie dwa razy w tygodniu . W okresie od od marca 2011 do lipca 2011 roku oskarżony wielokrotnie , będąc pod wpływem alkoholu używał w stosunku do pokrzywdzonej przemocy fizycznej . W kwietniu 2011 roku oskarżony D. B. podczas jednej z awantur chwycił W. K. za włosy i uderzał jej głową w futrynę drzwi , powodując u niej uraz czoła . Na przełomie kwietnia i maja 2011 roku D. B. zadał W. K. cios w twarz , powodując u niej rozcięcie łuku brwiowego . W maju 2011 roku W. K. poinformowała oskarżonego , iż spodziewa się z nim dziecka. Fakt ten bardzo zdenerwował D. B. , który podczas awantur krzyczał do pokrzywdzonej , iż nie chce być ojcem i w sposób wulgarny zaprzeczał swemu ojcostwu. W miesiącu lipcu 2011 roku oskarżony , będąc pod wpływem alkoholu , wiedząc , iż W. K. jest w ciąży , kopał pokrzywdzoną w brzuch , a kiedy ta próbowała wydostać się z mieszkania, chwycił ją za ubranie i przypalił jej plecy papierosem. W dniu 19 lipca 2011 roku w mieszkaniu W. K. pomiędzy nią a jej konkubentem D. B. doszło do kolejnej awantury. Oskarżony w tym dniu zaatakował pokrzywdzoną , bił ją pięściami i kopał po całym ciele. Na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze policji K. we W. . W. K. była wówczas pod wpływem alkoholu . Odmówiła jednak stanowczo udzielenia jej jakiejkolwiek pomocy medycznej . Następnego dnia W. K. udała się na Komisariat Policji W. R. i złożyła zawiadomienie o popełnieniu przez jej konkubenta - D. B. przestępstwa . Została także w tym dniu poddania badaniom przez biegłego lekarza medycyny sądowej z Zakładu Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we W. – lek. M. Z. , który sporządził stosowne świadectwo sądowo- lekarskich oględzin ciała . Pokrzywdzona w okresie od marca 2011 r do lipca 2011 roku kilka razy zdecydowała się wezwać policję , w związku z zachowaniem oskarżonego wobec niej . Interwencje policji w jej mieszkaniu miały miejsce w dniach : 5 maja 2011 r, 28 maja 2001 r , 12 lipca 2011 r , 24 lipca 2011 r . Niemal wszystkie, z wyjątkiem ostatniej , zakończyły się jedynie pouczeniem pokrzywdzonej o możliwości złożenia zawiadomienia o przestępstwie z art 207 par 1 kk . Oskarżony bowiem zwykle oddalał się z miejsca zdarzenia przed przybyciem patrolu policji . W. K. pomimo widocznych obrażeń ciała odmawiała udzielenia jej pomocy medycznej i wezwania Pogotowia (...) . Zwykle była pod znacznym wpływem alkoholu . Pokrzywdzona nie zgłaszała się w następnych dniach na Komisariat Policji i nie składała zawiadomienia o popełnieniu przez D. B. przestępstwa. W dniu 12 lipca 2011 r , w godzinach popołudniowych ,funkcjonariusze policji z polecenia dyżurnego K. we W. udali się do mieszkania pokrzywdzonej przy ul. (...) , w związku ze zgłoszeniem awantury w w.w lokalu . Z uwagi na fakt , iż nikt nie otwierał drzwi mieszkania , funkcjonariusze policji , po uzyskaniu informacji od sąsiadów W. K. o częstych odgłosach awantur dobiegających z jej mieszkania i agresywnym zachowaniu jej konkubenta , zdecydowali się wezwać Straż Pożarną celem wejścia do mieszkania . Z udziałem pracowników jednostki Straży Pożarnej funkcjonariusze policji weszli na balkon mieszkania, drzwi którego po dłuższym pukaniu otworzyła pokrzywdzona. Była ona pod znacznym działaniem alkoholu . Oświadczyła , iż jej konkubent D. B. wszczął awanturę , podczas której uderzył ją pięścią w twarz . Oskarżony jednak zdążył oddalić się z mieszkania przed interwencją policji . Pokrzywdzona była agresywna wobec podejmujących interwencję policjantów, którzy z uwagi na jej stan oraz oświadczenie , iż jest w trzecim miesiącu ciąży uznali , iż stwarza zagrożenie dla siebie samej oraz nienarodzonego dziecka , zdecydowali się odwieść ją do Izby Wytrzeźwień . Podczas interwencji ,podjętej przez funkcjonariuszy policji w dniu 24 lipca 2011 r D. B. przebywał nietrzeźwy w mieszkaniu pokrzywdzonej . Pokrzywdzona poinformowała wówczas funkcjonariuszy policji , iż jej nietrzeźwy konkubent był wobec niej agresywny i używał przemocy fizycznej , zadając jej ciosy w głowę , co potwierdziła sporządzając stosowne pisemne oświadczenie . W. K. oświadczyła także , iż obawia się o swoje życie i zdrowie. Wobec powyższego oskarżony, który był agresywny i wulgarny również wobec podejmujących interwencję policjantów, został przez nich zatrzymany i odwieziony do Izby Wytrzeźwień. Dowód: ⚫ częściowe wyjaśnienia oskarżonego k 205, 39-38, 42-44, 56-57, 162 ⚫ częściowe zeznania pokrzywdzonej W. K. k 6-7, 66-67 , ⚫ zeznania świadka S. R. (1) k. 220, 17, , ⚫ zeznania świadka S. R. (2) k. 221, 96 ⚫ zeznania świadka J. D. k. 22 – 222 , 99 ⚫ zeznania świadka K. W. k. 222, 9 ⚫ zeznania świadka D. R. k. 247, 32 ⚫ zeznania świadka A. M. k. 247, 108, ⚫ zeznania świadka M. K. k. 247, 135 ⚫ zeznania świadka A. S. k. 248, 34 ⚫ kserokopia karty przebiegu ciąży i wydruk badania USG k. 9-14 ⚫ świadectwo sądowo- lekarskich oględzin ciała k. 16 ⚫ opinie pisemne i ustne biegłego lek. med. sąd. J. M. k. 154-157, 265-266 ⚫ opinie pisemne i ustne biegłego lek. med. sąd. M. Z. k 144-145, 150-151, 291-292 ⚫ kserokopia aktu oskarżenia k 47-51 ⚫ pisemne oświadczenie W. K. Sąsiedzi pokrzywdzonej W. K. w okresie od marca 2011 r do lipca 2011 roku wielokrotnie słyszeli niepokojące odgłosy awantur dobiegające z mieszkania pokrzywdzonej . Byli świadkami agresywnego zachowania pokrzywdzonej , która wyrzucała przez okna swego mieszkania meble i inne przedmioty, wychodziła na klatkę schodową i krzyczała , uderzała rękoma w drzwi wejściowe swego mieszkania. Widzieli także ślady krwi na ścianach klatki schodowej na wysokości wejścia do jej lokalu. Dowód: ⚫ zeznania świadka S. R. (2) k. 221, 96 ⚫ zeznania świadka J. D. k. 22 – 222 , 99 ⚫ zeznania świadka K. W. k. 222, 9 Pokrzywdzona W. K. po urodzeniu dziecka zaprzestała spożywać alkohol. Podjęła i kontynuuje terapię przeciwalkoholową . Jest aktualnie osobą spokojną , niekonfliktową , co zaobserwowali także jej sąsiedzi. Dowód: ⚫ częściowe zeznania pokrzywdzonej W. K. k. 205 - 206, 248-249 ⚫ zeznania świadka S. R. (1) k. 220, 17, , Oskarżony D. B. ma 39 lat. Posiada wykształcenie zawodowe . Jest kawalerem , ojcem dwojga małoletnich dzieci . Aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym Nr. 2 we W. , gdzie odbywa karę pozbawienia wolności . Przed osadzeniem w w.w jednostce penitencjarnej oskarżony zatrudniony był w zakładzie (...) z wynagrodzeniem miesięcznym 1000 zł netto. W przeszłości był wielokrotnie karany przez Sąd, między innymi za przestępstwa przeciwko mieniu oraz życiu i zdrowiu . Odbywał już wcześniej kary pozbawienia wolności. Dowód: ⚫ Wyjaśnienia oskarżonego ⚫ Karta karna k 71-72 ⚫ Odpisy wyroków k .85-90, 102-103, Oskarżony D. B. zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego nie przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu. Na etapie śledztwa zaprzeczył, by kiedykolwiek znęcał się fizycznie i psychicznie nad swą konkubiną W. K. . Podał , iż po opuszczeniu zakładu karnego odwiedził ją zaledwie kilka razy i to wyłącznie na jej prośbę . Przyznał , iż podczas tych wizyt dochodziło w jej mieszkaniu do kłótni i awantur , które jak utrzymywał, wszczynała pokrzywdzona , która spożyła za dużo alkoholu, pod wpływem którego stawała się agresywna i wulgarna. Oskarżony stwierdził , iż W. K. krzyczała bez powodu , wyrzucała go z mieszkania . Od czasu gdy wyszedł z zakładu karnego nie uderzył jej, a siniaki i blizny na jej ciele , są wynikiem jej upadków związanych z zaburzeniami błędnika. Podczas kolejnych wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał , iż jego wizyt w mieszkaniu pokrzywdzonej było kilkanaście, podał , iż w dalszym ciągu żyje z W. K. w konkubinacie oraz , iż w tym czasie wspólnie spożywali alkohol . Stwierdził , iż jest celowo pomawiany przez W. K. , która jest alkoholiczką i szantażuje go psychicznie. Podczas rozprawy przed Sądem D. B. , nie przyznając się do stawianego mu zarzutu , podał , iż podjął wraz z pokrzywdzoną leczenie . W. K. poddała się terapii w związku z uzależnieniem od alkoholu, on zaś w związku ze „szkodliwym piciem”. Podał , iż ich relacje aktualnie są bardzo dobre, nadal żyją w konkubinacie . ( wyjaśnienia oskarżonego k. 205, 39-40, 42-44, 56-57, 162 ) Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył, co następuje: Materiał dowodowy, zgromadzony w postępowaniu sądowym , oceniony przez pryzmat naczelnych zasad procesowych, wyartykułowanych w art . 4, 5§2 i 7 k.p.k. dostarczył , w ocenie Sądu, jednoznacznych podstaw do poczynienia ustaleń w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego D. B. w odniesieniu do zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Ustalając stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim o treść zeznań pokrzywdzonej W. K. , złożonych na etapie prowadzonego śledztwa . Za wiarygodne uznano jej wypowiedzi , w których opisała sposób zachowania oskarżonego w stosunku do jej osoby w okresie objętym skargą publiczną . Jej zeznania znajdują potwierdzenie w relacjach funkcjonariuszy policji , którzy w tym okresie podejmowali interwencje w mieszkaniu pokrzywdzonej, a którym Sąd dał w pełni wiarę . Z wypowiedzi świadków : D. K. , S. R. (1) , S. R. (2) , M. K. , D. R. , A. M. i A. S. wynika , iż W. K. , jakkolwiek w stanie nietrzeźwości , to jednak w sposób zdecydowany podawała , iż D. B. , który przebywał w jej mieszkaniu i z którym wspólnie spożywała alkohol , wszczynał awantury , podczas których bił ją , kopał po całym ciele , zadawał ciosy w głowę , twarz , szarpał za ubranie , popychał , przypalił plecy papierosem , wyzywał wulgarnym słowami. Funkcjonariusze policji zeznali , iż niejednokrotnie widzieli u pokrzywdzonej wyraźne ślady pobicia . Istotne dla poczynionych ustaleń faktycznych były zeznania dzielnicowego – S. R. (1) , któremu sytuacja pokrzywdzonej jest dobrze znana .Z jego wypowiedzi wynika , iż pokrzywdzona początkowo utrzymując , iż D. B. znęca się nad nią fizycznie , bije ją , dopuszcza się w stosunku do niej aktów przemocy , niejednokrotnie odmawiała później złożenia zawiadomienia o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa i nie chciała rozmawiać o zachowaniu D. B. . Z zeznaniami pokrzywdzonej , złożonymi na początkowym etapie śledztwa, koresponduje treść sądowo – lekarskich oględzin ciała W. K. i opinii sporządzonych przez lekarzy medycyny sądowej o doznanych przez nią obrażeniach ciała i okolicznościach w jakich miało dojść do ich powstania. W opisany przez W. K. sposób zachowania wobec niej oskarżonego , wpisują się zeznania sąsiadek pokrzywdzonej, - J. D. i K. W. , które niejednokrotnie słyszały, w okresie objętym zarzutem aktu oskarżenia , odgłosy awantur dobiegające z mieszkania pokrzywdzonej, słyszały jej krzyki , widziały ślady krwi na klatce schodowej na wysokości drzwi do jej lokalu . Wypowiedzi wszystkich wymienionych wyżej świadków wzajemnie się uzupełniają i tworzą przy tym pewną logiczną całość. Jak podnoszono wcześniej , Sąd dał wiarę wypowiedziom pokrzywdzonej , których udzielała na początkowym etapie śledztwa , uznając je za wiarygodne , spontaniczne , szczere , znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i jako takie stanowiące podstawę rekonstrukcji stanu faktycznego zaprezentowanego wyżej . Odmówiono natomiast przymiotu wiarygodności zeznaniom W. K. złożonym w końcowej fazie postępowania przygotowawczego oraz podczas rozprawy głównej przed Sądem. Pokrzywdzona pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r zwróciła się do Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o umorzenie postępowania prowadzonego przeciwko D. B. . Podczas przesłuchania w dniu 23 września 2001 r W. K. oświadczyła , iż jako pokrzywdzona chce wycofać swoje dotychczasowe zeznania , twierdząc , iż podczas ich składania była pijana , a o aktach przemocy jakich miał się dopuszczać wobec jej osoby oskarżony , dowiadywała się od swoich sąsiadów. Podczas rozprawy przez Sądem pokrzywdzona , działając w charakterze oskarżyciela posiłkowego , stwierdziła , iż jej zeznania złożone podczas śledztwa , w których opisała agresywne zachowanie oskarżonego w stosunku do niej , są nieprawdziwe . Dodała nadto , iż składała je będąc pod znacznym wpływem alkoholu. W. K. utrzymywała także , iż stwierdzone u niej sądowo- lekarskimi oględzinami ciała obrażenia ciała były wynikiem jej upadków i uderzania o różne przedmioty w stanie silnego upojenia alkoholowego, pobicia przez podejmujących interwencję policjantów oraz związane były z utratą równowagi , będącej wynikiem zaburzeń błędnika . Jak zaznaczono wcześniej Sąd odmówił wiary opisanym wyżej wypowiedziom pokrzywdzonej , uznając je za niewiarygodne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie , zwłaszcza z zeznaniami funkcjonariuszy policji , sąsiadów oraz konkluzjami i wnioskami opinii biegłych lekarzy medycyny sądowej . Jej twierdzenia pozostają w rażącej sprzeczności z opinią biegłego lekarza medycyny sądowej M. Z. , który w dniu 20 lipca 2011r dokonał oględzin ciała pokrzywdzonej, jej badania i wystawił na tę okoliczność stosowne świadectwo sądowo- lekarskie. W.w biegły stwierdził , iż osobę pokrzywdzonej zapamiętał niezwykle dobrze z uwagi na fakt , iż była w ciąży , zaś w dniu poprzedzającym badanie spożywała alkohol. Stwierdził także , iż to sama pokrzywdzona podała w jakich okolicznościach doszło do powstania u niej obrażeń ciała . Zaznaczył przy tym , iż cechowała je różnoczasowość powstania , przy czym wykluczył by znaczna ich część powstała w wyniku działania mechanizmu biernego – upadku , przewrócenia się itp. Podobne stanowisko zajął inny , przesłuchany podczas rozprawy , biegły z zakresu medycyny sądowej – J. M. . Zaopiniował on , iż charakter i lokalizacja stwierdzonych u pokrzywdzonej obrażeń ciała jednoznacznie świadczą o tym , iż są one następstwem działania osoby trzeciej . Dodatkowo biegły po zapoznaniu się dokumentacją medyczną dotyczącą leczenia W. K. , wykluczył by dochodziło u niej do zmian chorobowych , które skutkowałyby , jak utrzymywała W. K. , samoistnym przewracaniem się jej , uderzaniem o przedmioty otoczenia itp. Na uwagę zasługują także zeznania funkcjonariusz policji , która przyjmowała od pokrzywdzonej zawiadomienie o popełnieniu przez D. B. przestępstwa – B. K. . Z jej wypowiedzi wynika , iż w trakcie jej przesłuchania nie wyczuła od niej alkoholu a jej zachowanie nie wskazywało , iż była pod jego wpływem. Dodatkowo świadek stwierdziła , iż gdyby wyczuła od pokrzywdzonej alkohol nie mogłaby jej przesłuchać i na tę okoliczność musiałaby sporządzić stosowną notatkę służbową . Zaprzeczyła także stanowczo by W. K. poinformowała ją , iż została pobita przez interweniujących policjantów . Treść wypowiedzi w.w świadka, którym Sąd dał wiarę , nie znajdując żadnych racjonalnych podstaw do ich zdyskredytowania i odrzucenia jako niewiarygodnych i tendencyjnych , pozostaje w sprzeczności z wypowiedziami pokrzywdzonej , złożonymi na etapie postępowania sądowego. Z tych także względów , jak już wspominano, Sąd odmówił wiary wypowiedziom pokrzywdzonej, złożonym w trakcie rozprawy i nie przyjął ich za podstawę poczynionych ustaleń faktycznych . W przekonaniu Sądu takie twierdzenia oraz postawa W. K. , przyjęta podczas postępowania sądowego, która próbowała wyłącznie swoją osobę obarczyć pełną odpowiedzialnością za zachowanie oskarżonego oraz wszczęcie postępowania karnego przeciwko niemu, stanowią wyraz jej woli potwierdzenia linii obrony , przyjętej przez D. B. i uwolnienia go od odpowiedzialności karnej za czyn jakiego się dopuścił . Ustosunkowując się do wyjaśnień oskarżonego Sąd podnosi , iż nie dał im wiary. Są one bowiem sprzeczne z wypowiedziami W. K. złożonymi na początkowym etapie śledztwa oraz pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie , a to z zeznaniami przesłuchanych świadków i opiniami biegłych lekarzy medycyny sądowej. Stąd twierdzenia oskarżonego , w których zaprzeczał by w okresie objętym skargą publiczną był agresywny wobec konkubiny, by używał wobec niej przemocy fizycznej , bił ją , kopał , wyzywał wulgarnymi słowami , przypalał papierosem , Sąd uznał jedynie za wyraz obranej przez niego i dozwolonej prawem linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej za czyn jakiego się dopuścił w stosunku do W. K. . Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego , będącego wynikiem przeprowadzonej i zaprezentowanej wyżej oceny materiału dowodowego Sąd uznał , iż D. B. swoim zachowaniem opisanym w części wstępnej wyroku wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 207 par 1 kk i art 157 par 2 kk w zw z art 11 par 2 kk i art 64 par 2 kk . Ustawowe znamię „znęcania” oznacza zachowania złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra np. godność osobistą ale systematycznie powtarzające się lub nawet zachowanie pojedyncze lecz niezwykle intensywne . Podkreślić należy, iż fizycznym i psychicznym znęcaniem się nad druga osobą jest zachowanie polegające na umyślnym, celowym, dręczeniu ofiary, zadawaniu jej bólu fizycznego, powodowania dotkliwych cierpień fizycznych, nacechowane agresją werbalną, z wykorzystaniem wyraźnej przewagi sprawcy nad ofiarą . W literaturze i judykaturze podkreśla się przy tym ,iż musi być to zachowanie, które nie tylko w odczuciu pokrzywdzonego jest znęcaniem się, ale z obiektywnego punktu widzenia musi być ewidentną, zamierzoną formą zadawania ofierze bólu fizycznego i psychicznego . Od strony podmiotowej, dla popełnienia tegoż przestępstwa wymagana jest umyślność działania sprawcy, z zamiarem bezpośrednim bo ze swej istoty przestępstwo to ma charakter intencjonalny , polega ono na celowym zadawaniu ofierze bólu i dotkliwych cierpień fizycznych i moralnych , zmierzające do wyrządzenia jej krzywdy, to działanie intensywne , rozciągnięte w czasie .W orzecznictwie podnosi się także , że istoty znęcania się nie wyczerpuje samo naruszanie nietykalności lub znieważanie ( art. 216 i 217), musi to być zachowanie, które nie tylko w odczuciu pokrzywdzonego, ale również przy uwzględnieniu kryteriów obiektywnych polega na zadawaniu bólu lub cierpień moralnych. Pojęcie "znęcania się" zakłada bowiem przewagę sprawcy nad ofiarą tego przestępstwa ( por. wyr. SN z 11 II 2003 r., IV KKN 312/99, Orz. Prok. i Pr. 2003, nr 9, wyr. SN z 6 VIII 1996 r., WR 102/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 2, poz. 8 ). Przenosząc powyższe uwagi, natury ogólnej, na grunt realiów rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza , iż opisane wyżej zachowanie oskarżonego D. B. w okresie objętym skargą publiczną wobec swej konkubiny W. K. bezsprzecznie wyczerpało ustawowe znamiona występku z art 207 par 1 kk . Oskarżony , w przekonaniu Sądu , znęcał się psychicznie i fizycznie nad pokrzywdzoną w ten sposób , że wielokrotnie, będąc pod wpływem alkoholu, wszczynał awantury , podczas których bił ją rękami po całym ciele , kopał , popychał , szarpał , uderzał głową o futrynę drzwi , przypalał papierosem , wyzywał wulgarnymi słowami . Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na poczynienie ustalenia , iż w dniu 19 lipca 2011 roku, podczas awantury D. B. szarpiąc i uderzając swoją konkubinę pięściami po całym ciele spowodował u niej obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych na tułowiu , obu kończynach górnych i dolnych oraz podudziach , które to skutkowały naruszeniem czynności narządów jej ciała na czas poniżej 7 dni – po myśli art 157 par 2 kk . Z uwagi na powyższe za rzecznikiem oskarżenia publicznego przyjęto kumulatywną kwalifikację prawną czynu oskarżonego z art. 207 par. 1 kk i art. 157 par. 2 kk w zw. z art. 11 par. 2 kk . Dodatkowo z danych o karalności oskarżonego i okresów odbywania przez niego kar pozbawienia wolności wynika , iż oskarżony przypisanego mu przez Sąd czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa , opisanych w art 64 par 2 kk . Stąd uznano go winnym popełnienia czynu , opisanego i zakwalifikowanego w sposób wskazany części dyspozytywnej wyroku. Wymierzając oskarżonemu D. B. karę Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru , opisanymi w art.53 kk . I tak, miarkując jej wysokość, Sąd miał na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu , które ocenił jako znaczne . Brutalny sposób postępowania D. B. w stosunku do ciężarnej konkubiny , duże natężenie użytej w stosunku do niej przemocy, spowodowanie dotkliwych obrażeń ciała, zadawanie bólu fizycznego , cierpień fizycznych i psychicznych , każą oceniać jego zachowanie jako wysoce naganne i społecznie szkodliwe . Sąd nie mógł także stracić z pola widzenia okoliczności , iż oskarżony był już wielokrotnie karany przez Sąd , a przypisanego mu przestępstwa dopuścił się w warunkach tzw. recydywy specjalnej , stanowiącej samoistną podstawę obostrzenia kary . Przy wymiarze kary Sąd wziął jednak także pod uwagę postawę samej pokrzywdzonej , która niewątpliwie darzy oskarżonego bardzo silnym uczuciem , podjęła próbę ( choć nieudolną ) uwolnienia go od odpowiedzialności karnej i jest wyraźnie zainteresowana wyłącznie korzystnym dla D. B. rozstrzygnięciem rozpoznawanej sprawy . W przekonaniu Sądu kara pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku, która zostanie w sposób efektywny wykonana , stanowi swoistą „wypadkową” wszystkich wskazanych wyżej okoliczności i w sposób właściwy wypełni cele związane z zapobiegawczym i wychowawczym jej oddziaływaniem na oskarżonego. Kara ta , jej rodzaj oraz wymiar będzie także posiadała , w ocenie Sądu właściwe oddziaływanie społeczne a zatem wypełni cele związane z szeroko pojętą prewencją ogólną . Na marginesie wskazać należy , iż jakkolwiek wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności umożliwiał warunkowe zawieszenie jej wykonania , to w ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa tej instytucji . Oskarżony , jak wspominano ,był już wielokrotnie karany przez Sąd, odbywał kary pozbawienia wolności, przypisanego mu czynu dopuścił się zaraz po opuszczeniu Aresztu Śledczego, w którym przebywał w związku z zarzutem popełnienia między innymi przestępstwa znęcania się nad W. K. ( sprawa o sygn 3 Ds 317/10 ) , działał w warunkach tzw. recydywy specjalnej . Wskazane wyżej okoliczności, w powiązaniu z brzmieniem art. 69 par 3 kk uniemożliwiają zarówno przyjęcie w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej na przyszłość jak i uznanie , iż w jego przypadku zachodzi wyjątkowy wypadek , uzasadniony szczególnymi okolicznościami a tym samym warunkowe zawieszenie wobec D. B. wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Pozostałe rozstrzygnięcia oparto o treść przepisów powołanych w części dyspozytywnej wyroku.