VII K 217/21

Sąd Rejonowy rozpoznał sprawę przeciwko D. J., który był oskarżony o dwa czyny: uderzenie J. S. pięścią w twarz, skutkujące obrażeniami poniżej 7 dni, oraz znieważenie go słowami wulgarnymi. W odniesieniu do czynu znieważenia, sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k., uznając jego społeczną szkodliwość za znikomą. Uzasadniono to tym, że pokrzywdzony pierwszy używał słów obraźliwych, prowokując tym samym oskarżonego, a wulgarne słowa ze strony oskarżonego padły dopiero w reakcji na eskalację konfliktu. Dodatkowo, zdarzenie miało miejsce na prywatnym przejeździe, a słowa wulgarne używane były przez wszystkie strony konfliktu (poza jedną). W kwestii uderzenia, sąd uznał winę oskarżonego za udowodnioną, stwierdzając wyczerpanie znamion przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda, biorąc pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, winę oskarżonego, jego dotychczasową niekaralność oraz fakt, że pokrzywdzony pierwszy używał słów obraźliwych. Sąd uznał, że kara grzywny jest najłagodniejszą i najwłaściwszą karą w tej sytuacji, a warunkowe umorzenie postępowania byłoby nieodpowiednie ze względu na trwający spór sąsiedzki. Ponadto, na podstawie art. 46 § 2 k.k., orzeczono nawiązkę w wysokości 2000 zł na rzecz pokrzywdzonego J. S. tytułem zadośćuczynienia za doznane cierpienia fizyczne, uznając tę kwotę za adekwatną do doznanej krzywdy i spełniającą funkcję kompensacyjną. Roszczenia przekraczające tę kwotę powinny być dochodzone w postępowaniu cywilnym. Sąd zasądził również od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego zwrot kosztów procesu w kwocie 300 zł oraz koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obrońcy z urzędu w wysokości 553,50 zł.

Zagadnienia prawne (2)