VII K 145/18

Sygn. akt VII K 145/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 maja 2018 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Cisak-Nieckarz Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Chojnacka Przy udziale Prokuratora xxx po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09.05.2018 roku, sprawy M. S. , syna T. i Z. z domu G. , urodzonego (...) w P. oskarżonego o to, że: w dniu 5 lutego 2018 roku około godz. 06:50 w miejscowości J. na DK (...) na (...) km, woj. (...) , kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym samochodem ciężarowym marki R. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godz. 06:53 do stężenia 0,45 mg/l (...) o godz. 07:09 do stężenia 0,47 mg/l (...) o godz. 07:14 do stężenia 0,47 mg/l (...) o godz. 07:40 do stężenia 0,38 mg/l (...) o godz. 07:43 do stężenia 0,36 mg/l (...) oraz o godz. 07:49 do stężenia 0,42 mg/l (...) alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 178a § 1 kk – na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec M. S. warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku; – na podstawie art. 67 § 3 kk , art. 39 pkt 7 kk w zw. z art. 43a § 1 kk orzeka wobec oskarżonego M. S. świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; – na podstawie art. 67 § 3 kk , art. 39 pkt 3 kk orzeka wobec oskarżonego M. S. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku; – zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt VII K 145/18 UZASADNIENIE M. S. został oskarżony o to, że: w dniu 5 lutego 2018 roku około godz. 06:50 w miejscowości J. na DK (...) na (...) km, woj. (...) , kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym samochodem ciężarowym marki R. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godz. 06:53 do stężenia 0,45 mg/l (...) o godz. 07:09 do stężenia 0,47 mg/l (...) o godz. 07:14 do stężenia 0,47 mg/l (...) o godz. 07:40 do stężenia 0,38 mg/l (...) o godz. 07:43 do stężenia 0,36 mg/l (...) oraz o godz. 07:49 do stężenia 0,42 mg/l (...) alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 178a § 1 kk Zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, czym wyczerpał dyspozycję art. 178a § 1 kk . Stan nietrzeźwości w myśl art. 115 § 16 kk zachodzi wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony niewątpliwie spożywał alkohol, na co wprost wskazał w swoich wyjaśnieniach i w związku z tym znajdował się w stanie nietrzeźwości. Kierując samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, zrealizował więc znamiona zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a§ 1kk . W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynu oskarżonego, albo jego winę. W momencie podejmowania zarzucanego oskarżonemu działania przestępnego był on osobą dojrzałą i w pełni poczytalną. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swojego czynu, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowań zgodnych z prawem a nie zachowań realizujących znamiona przestępstw. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest środkiem probacyjnym, który Sąd może zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat w sytuacji, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej i grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy. Odnosząc te rozważania do realiów przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że stopień nietrzeźwości oskarżonego nieznacznie przekroczył ustawowy próg. Do zdarzenia doszło w wczesnych godzinach rannych, przy odpowiednio mniejszym natężeniu ruchu drogowego. Rozważając kwestię warunkowego umorzenia postępowania karnego w stosunku do oskarżonego nie sposób nie przeanalizować jego dotychczasowego sposobu życia, uprzedniej niekaralności, faktu, iż oskarżony jest wieloletnim, zawodowym kierowcą, legitymującym się szerokimi uprawnieniami do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie sposób też pominąć zaprezentowanej przez oskarżonego w toku postępowania postawy, tj. oskarżony od początku przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę. W realiach tej sprawy uzasadnione jest przypuszczenie, że oskarżony pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wskazuje na to jego postawa w procesie. Zauważyć przy tym należy, że czyn zarzucany oskarżonemu, na tle jego dotychczasowej drogi życiowej ma charakter incydentalny i wyjątkowy. Dotychczasowy, ustabilizowany styl życia oskarżonego, pozwala na ocenę, że oskarżony akceptuje utrwalony porządek prawny i zasadniczo go przestrzega, poza incydentem jaki miał miejsce w dniu 05.02.2018 r.. Mając powyższe na uwadze, Sąd sformułował wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną, oznaczając okres próby na 1 rok. Okres ten w sposób dostateczny pozwoli na weryfikację postawionej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Przy wyborze represji prawo karnej, właściwej wobec oskarżonego i w realiach tej sprawy, nie sposób też pominąć sytuację osobistą, zdrowotną oskarżonego (leczony z powodu choroby nowotworowej). W związku z tym, że oskarżony prowadził w stanie nietrzeźwości pojazd mechaniczny – samochód osobowy, zasadne jest czasowe wyeliminowanie wspomnianego od udziału w ruchu lądowym, chociaż orzeczenie środka zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie jest obligatoryjne w sprawie, wobec zastosowania wobec oskarżonego instytucji przewidzianej w art. 66 kk (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r. I KZP 33/01, OSNKW 2002/3-4/15). Orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1roku w sposób dostateczny zrealizuje cele tego środka karnego, uwzględniając szereg okoliczności łagodzących w sprawie, z naciskiem, iż zdarzenie ma charakter incydentalny, oskarżony jest wieloletnim zawodowym kierowcą, zaś ustawowy próg trzeźwości został w tej sprawie przekroczony w sposób nieznaczny. Jednocześnie na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 Sąd zobowiązał oskarżonego do uiszczenia świadczenia poprzez zapłatę kwoty 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, mając na względzie kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, jak i dla podkreślenia naganności zachowania oskarżonego. W oparciu o art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 618 § 1 kpk , art. 616 § 2 kpk , art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem w sprawie kwotę 70,00 zł obejmującą: – opłatę przewidziana za udzielenie informacji z rejestru skazanych w wysokości 30,00 zł, – ryczał za doręczenia korespondencji w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym – łącznie 40 zł ( § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym /Dz. U. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm./). Wysokość opłaty ustalono w oparciu o treść art. 7 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U.z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).