VII C 809/12

Powódka B. Ł. wniosła pozew o ustalenie nieistnienia stosunku najmu lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. (...), zawartego pomiędzy wynajmującym Gminą L. a najemcą D. Ł. (jej byłym mężem). Powódka argumentowała, że pozwany D. Ł. opuścił lokal w 2006 roku, zabrał swoje rzeczy i nie wykazuje zainteresowania mieszkaniem, co powinno być interpretowane jako dorozumiane wypowiedzenie umowy najmu. Podkreślała, że pozwany nie jest zameldowany w lokalu i od czasu wyprowadzki mieszka u swojej siostry. Pozwany D. Ł. wniósł o oddalenie powództwa, twierdząc, że umowa najmu nadal obowiązuje, a lokal stanowi jego centrum życiowe. Zaprzeczył trwałemu opuszczeniu mieszkania, wskazując, że pozostawił tam swoje rzeczy i opuścił je jedynie czasowo z powodu konfliktu z powódką. Sąd Rejonowy w L. oddalił powództwo. Sąd uznał, że powódka miała interes prawny w ustaleniu nieistnienia stosunku najmu, zgodnie z art. 189 k.p.c., ze względu na obiektywną niepewność stanu prawnego lokalu po rozwodzie i faktycznym braku zamieszkiwania pozwanego. Jednakże, sąd stwierdził, że powódka nie wykazała, aby umowa najmu wygasła. Powołując się na art. 680¹ § 1 k.c., sąd wskazał, że umowa najmu zawarta w trakcie małżeństwa stanowiła wspólne prawo najemców. Zgodnie z art. 77 § 2 k.c., rozwiązanie umowy najmu wymaga formy pisemnej, chyba że strony postanowią inaczej. Sąd nie znalazł dowodów na dorozumiane wypowiedzenie umowy najmu przez pozwanego. Opuszczenie lokalu z powodu konfliktu małżeńskiego, brak zameldowania i nieponoszenie kosztów utrzymania lokalu przez pozwanego, zostało uznane za czasową rezygnację z wykonywania prawa najmu, a nie za wypowiedzenie umowy. Sąd przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym takie zachowanie nie świadczy o ujawnieniu woli wypowiedzenia stosunku najmu. W związku z tym, sąd orzekł, że stosunek najmu nadal istnieje i przysługuje zarówno powódce, jak i pozwanemu D. Ł., stanowiąc składnik ich majątku wspólnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający