VI W 99/16

Sygn. akt VI W 99/16 (...) .2015 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06 października 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Kegel Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Straży Miejskiej W. przeciwko A. D. synowi S. i K. z d. M. , ur. (...) we W. obwinionemu o to, że: w dniu 17 czerwca 2015 r. przed godz. 15:20 we W. na ul. (...) , kierując pojazdem marki V. o nr rej. (...) , zaparkował na chodniku nie przy krawędzi jezdni, tj. o czyn z art. 97 kw w zw. z art. 47 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym I. uznaje obwinionego A. D. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15 czerwca 2015 r. około godz. 15.20 funkcjonariusze Straży Miejskiej W. – G. B. i A. P. zauważyli na ul. (...) we W. samochód marki V. o nr rej. (...) , który stał zaparkowany na chodniku, za pasem zieleni, nie przy krawędzi jezdni. Strażnicy założyli na koło pojazdu urządzenie blokujące. Około godziny 16.10 do samochodu zgłosił się obwiniony A. D. , oświadczając, że to on zaparkował w tym miejscu. Dowód: zeznania świadka A. P. z dnia 22 czerwca 2016 r. notatka służbowa k. 5 szkic sytuacyjny k. 6 protokół odblokowania k. 7 dokumentacja fotograficzna k. 8 A. D. był wielokrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym. Dowód: dane o karalności k. 28 – 29 Wezwany w charakterze obwinionego A. D. dwukrotnie wniósł o odroczenie rozprawy, przedstawiając stosowne zaświadczenia lekarskie. Kolejne wezwanie na dzień 06 października 2016 r., po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone jako niepodjęte w terminie, co uprawniało Sąd do uznania go za doręczone w myśl art. 139 § 1 kpk w zw. z art. 38 § 1 kpw i rozpoznania sprawy zaocznie zgodnie z art. 71 § 4 kpw . Obwiniony nie został przesłuchany w toku czynności wyjaśniających (która to okoliczność, jak wprost wynika z treści art. 71 § 4 kpw , nie stanowiła przeszkody do przeprowadzenia rozprawy w trybie zaocznym), natomiast w sprzeciwie wniesionym od wyroku nakazowego wskazał jedynie, że pozostawiony przez niego pojazd był zaparkowany prawidłowo, nie stwarzał żadnego zagrożenia dla innych uczestników ruchu, nie utrudniał ruchu pieszym, a w miejscu gdzie stał, nie obowiązywał zakaz zatrzymywania. Sąd nie kwestionował twierdzeń obwinionego o braku zagrożenia i utrudnień dla innych uczestników ruchu, dał mu również wiarę, że w miejscu pozostawienia pojazdu nie obowiązywał zakaz zatrzymywania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadka A. P. , notatki służbowej, szkicu sytuacyjnego, a przede wszystkim dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wskazywał natomiast, że auto zaparkowane było nieprawidłowo. Rzetelność powyższych dowodów nie budziła zastrzeżeń Sądu – w sposób rzeczowy i obiektywny odzwierciedlały one zaistniałą sytuację, a korespondując ze sobą i wzajemnie się uzupełniając, tworzyły spójną i logiczną całość. Przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stanowi, że: dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2 (szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m), zatrzymanie lub postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu osobowego, motocykla, motoroweru, roweru lub wózka rowerowego. Zatrzymanie i postój na chodniku są wyjątkami od reguły określonej w art. 46 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym , według której zatrzymanie pojazdu następuje na jezdni. Podstawowym warunkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na chodniku jest nieutrudnianie ruchu pieszym. W myśl art. 47 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym na chodniku może być ustawiony: a) pojazd samochodowy kołami jednego boku na chodniku a drugiego na jezdni, jeżeli na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju oraz szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m; b) pojazd samochodowy kołami przedniej osi na chodniku a tylnej na jezdni, jeżeli na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju, szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m oraz nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni. Przepis art. 47 ust. 2 tej ustawy dopuszcza możliwość zatrzymania całego samochodu osobowego, motocykla (jednośladowego lub wielośladowego), motoroweru lub roweru na chodniku, ale wyłącznie przy krawędzi jezdni, a nie przy krawędzi chodnika przeciwległej do jezdni, np. przy budynku lub parkanie, jeżeli szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m (por.: R.A.Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, wyd. III, LEX 2008, komentarz do art. 47). Wskazane powyżej dowody w sposób nie budzący wątpliwości wskazywały, że sposób zaparkowania przez obwinionego auta na ul. (...) w dniu 17 czerwca 2015 r. nie odpowiadał wymogom – sformułowanym przecież expressis verbis – przez przepis art. 47 Prawa o ruchu drogowym . Naruszenie przez A. D. zasad określonych przez ten przepis stanowiło realizację znamion wykroczenia stypizowanego w art. 97 kw. Znamion tego czynu nie stanowi natomiast spowodowanie zagrożenia lub utrudnień w ruchu, wobec czego tego właśnie argumenty, mające – zdaniem obwinionego – uzasadniać jego uniewinnienie, należało uznać za chybione. A. D. nie zarzucono także naruszenia zakazu zatrzymywania, to bowiem powodowałoby odpowiedzialność na podstawie art. 92 § 1 kw. Rozważając kwestię kary w kontekście dyrektyw jej wymiaru wynikających z przepisu art. 33 kodeksu wykroczeń , Sąd miał na uwadze umyślność działania obwinionego, lekceważącego obowiązujące przepisy Prawa o ruchu drogowym , którego znajomość jest jego obowiązkiem jako kierowcy. Zważywszy dodatkowo na postawę obwinionego - jego brak poczucia winy i odpowiedzialności, Sąd nie dostrzegł możliwości wymierzenia mu kary łagodniejszej niż grzywna w wysokości 200 zł. W ocenie Sądu tylko taka kara może zrealizować stawiane jej cele wychowawcze, represyjne i prewencyjne. Nie sposób przy tym uznać ją za zbyt surową, zważywszy na wcześniejszą karalność obwinionego, który systematycznie narusza przepisy ruchu drogowego, co wskazuje na jego niepoprawność i nieskuteczność dotychczas stosowanych wobec niego kar. Obwinionego obciążono kosztami postępowania w myśl przepisów art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw .