VI W 60/14

Sygn. akt VI W 60/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2014r. Sąd Rejonowy w Świdnicy w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Maria Ćwik – Kulczycka Protokolant Katarzyna Możejko po rozpoznaniu dnia 13 maja 2014r. i 26 sierpnia 2014r. sprawy o wykroczenie A. O. urodzonej (...) w Ś. , córka Z. i H. z domu W. obwinionej o to, że: będąc właścicielką samochodu osobowego marki N. o nr rej. (...) , wbrew obowiązkowi nie wskazała komu powierzyła do kierowania w/w pojazd w dniu 04 września 2013r. o godz. 12:01 w Ś. na ul. (...) tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw I. obwinioną A. O. uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 96§3 kw, II. na podstawie art. 118§2 kpw koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. VI W 60/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 4 września 2013 roku w Ś. na ul. (...) o godzinie 12.01 podczas kontroli prędkości jadących samochodów przenośnym radarem Straż Miejska odnotowała przekroczenie prędkości przez kierującego samochodem marki N. o numerze rej. (...) o 56 km/h. Ustalono, że właścicielem pojazdu jest obwiniona A. O. . Na zdjęciu zrobionym podczas kontroli widoczna jest twarz młodego mężczyzny. Do obwinionej skierowano pismo z żądaniem wskazania osoby, której powierzyła pojazd, obwiniona w piśmie z dnia 11.10.2013 roku nie wskazała komu powierzyła pojazd. Została w związku z tym wezwana na przesłuchanie, na które nie stawiła się. W dniu 26.11.2013r. obwiniona nadesłała pismo usprawiedliwiające nieobecność. Funkcjonariusz Straży Miejskiej R. S. uzgodnił z nią telefonicznie kolejny termin przesłuchania na dzień 12 grudnia 2013 roku. Na ten termin również A. O. nie stawiła się. Obwiniona w okresie od dnia 12.08.2013 roku do dnia 4.09.2013 roku przebywała w szpitalu rehabilitacyjnym. A. O. mieszka sama. Ma dorosłego syna T. O. . Na czas jej nieobecności w domu klucze od mieszkania miał syn oraz kuzyn. Kluczyki od samochodu oraz dokumenty były również w mieszkaniu. Obwiniona zezwoliła swojemu synowi, kuzynowi na korzystanie z samochodu podczas jej nieobecności. Także wg jej wiedzy samochodem jeździli wyżej wskazani mężczyźni, jak i przyszły zięć kuzyna. Obwiniona nie była w stanie rozpoznać mężczyzny na zdjęciu z fotoradaru. Dowód: - raport dot. użycia fotoradaru k. 6 - notatka służbowa k. 7 - informacja o rehabilitacji leczniczej. 9 - pismo z dnia 26.11.2013r. k. 20 - zawiadomienie i wezwanie dla obwinionej ze Straży Miejskiej k. 11,12 - dokumentacja ze Straży Miejskiej k. 44-50 - wyjaśnienia A. O. k. 40-41 - zeznania świadka R. S. k. 41 - zeznania świadka T. O. k. 69 Obwiniona nie przyznała się do zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że nie wskazała kto prowadził jej samochód, ponieważ ze zdjęcia nie mogła rozpoznać tej osoby . Samochodem podczas jej nieobecności jeździło kilka osób. Ponadto Sąd zważył co następuje: W przekonaniu Sądu w tak ustalonym stanie faktycznym Sąd nie mógł uznać, że obwiniona winna jest popełnienia zarzucanego jej wykroczenia, ponieważ w całości przyjmując za wiarygodną wersję przedstawioną przez A. O. przyjął, że faktycznie nie wiedziała ona kto prowadził samochód, nie była w stanie rozpoznać mężczyzny na zdjęciu, a autem podczas jej nieobecności jeździło kilka osób. Pomimo dowodów zgromadzonych podczas postępowania sądowego nie udało się ustalić alternatywnej do tej przedstawionej przez obwinioną wersji zdarzeń i rozstrzygając wątpliwości na korzyść obwinionej Sąd uznał za prawdziwe jej wyjaśnienia. Otóż rzeczą nie budzącą wątpliwości jest, że w dniu zdarzenia obwiniona była jeszcze poza miejscem zamieszkania. Na zdjęciu z fotoradaru ewidentnie widoczna jest twarz młodego mężczyzny. Młodym mężczyzną, który wg obwinionej miał możliwość prowadzenia auta podczas jej nieobecności był syn T. . Rzeczą oczywistą jest, że matka powinna na zdjęciu rozpoznać syna , a twierdzenie, że nie jest w stanie tego zrobić zdawało się być dla Sądu nader wątpliwe. Dlatego Sąd wezwał T. O. na rozprawę. Faktycznie świadek nie przypominał osoby ze zdjęcia i nie można było stwierdzić, że to on . W tych okolicznościach jeszcze raz podkreślić należy, że Sąd winien był przyjąć – tak zrobił- wersję przedstawioną przez obwinioną, wg której nie wiedziała ona kto jeździł samochodem podczas jej nieobecności w domu, która nota bene trwała 24 dni. A z okoliczności sprawy wynika, że faktycznie mogło tak być. Nawiasem mówiąc formułując wniosek o ukaranie oskarżyciel nie podał daty czynu jego popełnienia, bo o ile przekroczenie prędkości miało miejsce w dniu 4.09.2013 roku, to nie wskazanie osoby , której powierzyła obwiniona pojazd już na pewno nie ( gdyby nie wyrok nakazowy taki wniosek nadawałby się do zwrotu). W każdym razie biorąc powyższe rozważania pod uwagę, w realiach niniejszej sprawy i tak nie ma to znaczenia, ponieważ Sąd ze względów wyżej opisanych uniewinnił A. O. od popełnienia wykroczenia z art. 96§3 kw uznając, że zabrakło dowodów jej winy. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 118§2 kpw .