VI W 5079/14

Sygnatura akt VI W 5079/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 roku sprawy przeciwko L. S. synowi E. i J. z domu S. (...) urodzonego (...) w miejscowości D. obwinionego o to, że w dniu 3.07.2014r. o godz. 08:00 we W. na ul. (...) kierując samochodem marki M. o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania wskutek czego uderzył w zaparkowany pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) powodując jego uszkodzenie i straty w mieniu na szkodę H. K. czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia tj. o czyn z art. 86 § 1 kw ****************** I. uznaje obwinionego L. S. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych ; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 3 lipca 2014 r. o godzinie 8:00 we W. na ul. (...) kierował pojazdem marki M. nr rej. (...) . W tym samym czasie na ulicy (...) przed budynkiem szpitala stał zaparkowany samochód marki O. (...) nr rej. (...) , którego właścicielem jest H. K. . Kierujący pojazdem M. L. S. wykonując manewr cofania uderzył w zaparkowany samochód O. (...) . Po uderzeniu L. S. oddalił się z miejsca zdarzenia. Dowód: - zawiadomienie o wykroczeniu k. 6; - zeznania świadka J. L. , k. 39; -wyjaśnienia obwinionego – częściowo, k. 11.. W wyniku uderzenia O. (...) doznał uszkodzeń w postaci wgniecenia klapy bagażnika oraz wybicia tylnej szyby, co spowodowało straty w mieniu na szkodę właścicielki, H. K. . Dowód: - zawiadomienie o wykroczeniu k. 6; - zeznania świadka J. L. , k. 39. Obwiniony L. S. ma 67 lat. Jest stanu wolnego, nie ma nikogo na utrzymaniu. Obecnie przebywa na emeryturze, w ramach której uzyskuje miesięczne uposażenie w wysokości 3000 złotych. Nie był dotychczas karany za przestępstwa i przestępstwa skarbowe. Dowód: - dane osobo -poznawcze, k. 11; - karta karna k.19. Przesłuchany w toku czynności wyjaśniających L. S. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 3 lipca 2014r. we W. na ul. (...) kierował swoim pojazdem marki M. . Z uwagi na fakt, że nie chciał on zaparkować na miejscu oznaczonym kopertą wykonał manewr cofania i odjechał. Obwiniony wyjaśnił, że nie widział ani nie słyszał, aby uderzył w zaparkowany samochód marki O. (...) . Na zamontowanym z tyłu jego pojazdu bagażniku dla rowerów także nie ma żadnych śladów uderzenia, a obwiniony o całym zdarzeniu dowiedział się dopiero po otrzymaniu korespondencji od towarzystwa ubezpieczeniowego. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w jakim nie przyznaje się on do winy. W ocenie Sądu wyjaśnienia te stanowią jedynie przyjętą przez obwinionego linię obrony, zmierzająca do uniknięcia lub zmniejszenia grożącej mu odpowiedzialności. Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom jedynie w zakresie, w jakim przyznał on, że w dniu zdarzenia wykonywał manewr cofania na ulicy (...) . W pozostałym zakresie wyjaśnienia te nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ stoją one w sprzeczności z niebudzącymi wątpliwości Sądu zeznaniami świadka J. L. oraz zeznaniami męża właścicielki pojazdu O. (...) , który opisał rodzaj uszkodzeń jakich doznał ten samochód. Świadek J. L. w sposób spójny, wiarygodny i nie budzący wątpliwości opisał przedmiotowe zdarzenie. Świadek ten zeznał, że widział jak kierujący pojazdem M. wykonujący manewr cofania uderzył w zaparkowany samochód O. (...) i z uwagi na siłę uderzenia słychać było huk tłuczonego szkła, a następnie świadek dostrzegł że wskutek uderzenia doszło do wgniecenia klapy bagażnika i wybicia tylnej szyby O. (...) . Zeznał także, że po tym zdarzeniu kierowca M. oddalił się z miejsca zdarzenia, natomiast świadek spisał jego numery rejestracyjne a następnie jego przełożona powiadomiła o kolizji policję. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka J. L. , ponieważ opisują one przebieg zdarzenia w sposób jasny, logiczny, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, a także korespondują z zeznaniami W. K. w zakresie w jakim świadkowie ci opisują uszkodzenia pojazdu O. (...) . W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd uznał, że sprawstwo i wina obwinionego co do popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu nie budzi wątpliwości. Wykroczenie z art. 86 § 1 kw, popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Strona przedmiotowa tego czynu obejmuje niezachownie należytej ostrożności, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo ruchu wymaga przestrzegania wszystkich sformalizowanych zasad, a także ostrożności wynikającej z potrzeb życia, z konkretnej sytuacji (zob. K. Buchała, Przestępstwa i wykroczenia... , s. 121-123). Trafnie podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z 29 kwietnia 2003 r. (III KK 61/2003, OSNwSK 2003, poz. 886, LexisNexis nr (...) ), że dla odpowiedzialności z tego przepisu konieczne jest ustalenie, iż sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do „postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze”. Natomiast następstwem niezachowania wymaganej ostrożności w danych warunkach jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu. Strona podmiotowa tego wykroczenia obejmuje zarówno umyślność, jak i nieumyślność. Sąd uznał więc, że obwiniony L. S. podczas wykonywania manewru cofania nie zachował ostrożności wymaganej w danej sytuacji wskutek czego uderzył w tył pojazdu należącego do H. K. i tym zachowaniem spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu, a więc dopuścił się wykroczenia stypizowanego w art. 86 § 1 kw. Następnie zaś oddalił się z miejsca zdarzenia. Wymierzając karę, Sąd kierował się zasadami wymiary kary, określonymi w art. 33 § 1 i 2 kw. Sąd uznał, że kara taka jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia sytuację materialną obwinionego, a także spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze zarówno w stosunku do obwinionego jak i w zakresie społecznego oddziaływania. Z uwagi na skazanie obwinionego, orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 118§ 1 kpw i art. 616 §2 kpk w zw. z art. 119 kpw , obciążając L. S. zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz wymierzając mu stosowną opłatę.