VI W 3972/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy skazał P.K. za wykroczenie polegające na nie wskazaniu komu powierzył pojazd, którym przekroczono prędkość, wymierzając karę grzywny.
Sąd Rejonowy uznał P.K. za winnego wykroczenia z art. 96 § 3 kw, polegającego na nie wskazaniu na żądanie Straży Miejskiej, komu powierzył pojazd, którego kierujący przekroczył prędkość. Obwiniony nie zastosował się do wezwania, mimo że pojazd był w jego użytkowaniu. Sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 300 zł oraz obciążył kosztami postępowania.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia wydał wyrok zaoczny wobec P.K., uznając go winnym wykroczenia z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń. Sprawa dotyczyła sytuacji, w której P.K., jako użytkownik pojazdu marki S. o nr rej. (...), nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej, komu powierzył pojazd, którym w dniu 17.10.2013 r. przekroczono dozwoloną prędkość o 30 km/h. Sąd ustalił, że pojazd ten był w użytkowaniu P.K., a Straż Miejska wystosowała do niego wezwanie do wskazania kierującego, którego obwiniony nie zastosował się. P.K. podniósł zarzut braku uprawnień Straży Miejskiej do podejmowania czynności. Sąd, opierając się na dowodach takich jak zdjęcie, notatka urzędowa i wezwanie, uznał obwinionego za winnego. W uzasadnieniu przywołano przepisy Prawa o ruchu drogowym oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, wskazując na obowiązek właściciela lub użytkownika pojazdu wskazania kierującego oraz konsekwencje jego niewypełnienia. Sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 300 zł oraz obciążył obwinionego kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, sąd uznał obwinionego za winnego, ponieważ nie zastosował się do wezwania Straży Miejskiej, a wskazane przez niego okoliczności (np. korzystanie z pojazdu przez różne osoby) nie wyłączały jego odpowiedzialności zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego.
Uzasadnienie
Sąd oparł się na art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym i art. 129b ust. 3 pkt 7 tej ustawy, zgodnie z którymi właściciel/użytkownik ma obowiązek wskazać kierującego. Powołano się na orzecznictwo TK (P 27/13), które wskazuje, że brak wskazania może być uzasadniony tylko w ściśle określonych przypadkach (np. użycie pojazdu wbrew woli i wiedzy), a nie samo niewiedzenie, komu powierzono pojazd.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
wyrok zaoczny
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. K. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (8)
Główne
k.w. art. 96 § § 3
Kodeks wykroczeń
prd art. 78 § ust. 4
Ustawa - Prawo o ruchu drogowym
Nakłada na właściciela lub użytkownika pojazdu obowiązek wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
prd art. 129b § ust. 3 pkt 7
Ustawa - Prawo o ruchu drogowym
Upoważnia Straż Miejską do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Pomocnicze
kpw art. 118 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpw art. 616 § § 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpw art. 119
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
k.p.k. art. 74 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy prawa do obrony, które może być podstawą do uchylenia się od wskazania kierującego.
k.p.w. art. 20 § § 3
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek wskazania kierującego pojazdem przez użytkownika. Uprawnienia Straży Miejskiej do żądania takich informacji. Nie zastosowanie się do wezwania Straży Miejskiej stanowi wykroczenie.
Odrzucone argumenty
Obwiniony podniósł zarzut braku uprawnień Straży Miejskiej. Obwiniony twierdził, że nie był w stanie wskazać kierującego, ponieważ pojazdem korzystały różne osoby.
Godne uwagi sformułowania
nie wskazał/a na żądanie uprawnionego organu komu powierzył/a pojazd nie zastosował się jednak do niego właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec.
Skład orzekający
Krzysztof Korzeniewski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja obowiązku wskazania kierującego pojazdem przez użytkownika oraz uprawnień Straży Miejskiej w tym zakresie, w kontekście orzecznictwa TK i SN."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i przepisów o wykroczeniach drogowych; orzeczenie zaoczne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowe wykroczenie drogowe i jego konsekwencje, a także wyjaśnia obowiązki użytkowników pojazdów wobec organów ścigania, opierając się na istotnym orzecznictwie.
“Nie wiesz, kto jechał Twoim autem? Zapłacisz grzywnę!”
Dane finansowe
grzywna: 300 PLN
koszty postępowania: 100 PLN
opłata: 30 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygnatura akt VI W 3972/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2014r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014r. sprawy przeciwko P. K. synowi G. i U. z domu O. urodzonemu (...) w miejscowości L. obwinionemu o to, że Do dnia 20.05.2014r do godz. 20:30 we W. na ul. (...) w Siedzibie Straży Miejskiej będąc użytkownikiem pojazdu marki S. o nr rej (...) nie wskazał/a na żądanie uprawnionego organu komu powierzył/a pojazd, którego kierujący w dniu 17.10.2013r o godz. 14:56 we W. na ul. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 30 km/h. tj. o czyn z art.96 § 3 kw ****************** I. uznaje obwinionego P. K. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE W dniu 17października 2013 r. o godz. 14:56 we W. przy ul. (...) przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego został sfotografowany samochód marki S. nr rej. (...) poruszający się z prędkością 80 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie tej prędkości do 50 km/h. Samochód ten stanowił własność (...) S.A. pozostając w użytkowaniu przez (...) s.c. pod adresem W. ul. (...) NIP: (...) . Wspólnikiem tej spółki był P. K. . dowód: notatka k. 4; zdjęcie k. 5; pisma k. 11, 16, 19 Straż Miejska W. w dniu 29 kwietnia 2014 r. wystosowała wezwanie do P. K. . Został on zobowiązany do stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej W. przy ul. (...) w terminie 7 dni w charakterze świadka w celu wskazania osoby, która kierowała w dniu 17 października 2013 r. we W. na ul. (...) samochodem marki S. nr rej. (...) poruszającym się z prędkością 80 km/h. dowód: wezwanie k. 20; notatka k. 4; P. K. wezwanie Straży Miejskiej W. odebrał w dniu 13 maja 2014 r. Nie zastosował się jednak do niego. dowód: potwierdzenie odbioru pisma k. 21; notatka k. 4; P. K. był karany za wykroczenia przeciwko porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji. dowód: informacja k. 38; P. K. nie złożył wyjaśnień w sprawie. W sprzeciwie od wyroku nakazowego podniósł, iż z samochodu marki S. nr rej. (...) korzystają różne osoby w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie był on w stanie wskazać, kto prowadził ten samochód w dniu 17 października 2013 r. Zarazem zarzucił brak uprawnień Straży Miejskiej do podejmowania czynności w niniejszym postępowaniu. vide: sprzeciw k. 30-32; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zdjęciu z opisem, notatce urzędowej, wezwaniu, pokwitowaniu i na pismach dotyczących ustaleniu użytkownika samochodu marki S. nr rej (...) . Dowody te w sposób zbieżny wskazują, iż w dniu 17 października 2013 r. we W. przy ul. (...) przy użyciu urządzenia kontrolno pomiarowego został sfotografowany samochód marki S. nr rej. (...) poruszający się z prędkością 80 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie tej prędkości do 50 km/h. Samochód ten pozostawał w użytkowaniu P. K. , który wezwany do wskazania kierującego nie zastosował się do tej powinności. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w art. 78 ust. 4 nakłada na właściciela bądź użytkownika pojazdu obowiązek wskazania na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. W myśl art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym S. Miejscy są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Tym samym przysługuje im uprawnienie do składania wniosków o ukaranie w tych sprawach. W tym zakresie finalnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 30 września 2014 r., sygn. I KZP 16/14 (Biul.SN 2014/9/13). Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie o sygn. P 27/13 (Dz. U. z 24 marca 2014 r. poz. 375) wezwany do wskazania kierującego pojazdem ma pięć możliwości: 1) wskazać siebie, jeżeli faktycznie prowadził pojazd;2) przedstawić dowód, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem pojazdu; 3) wskazać kto kierował lub używał pojazd;4) nie wskazać, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania; 5) przedstawić dowód, że pojazd był użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. W czwartym wypadku, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu nie wskaże, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania, naraża się na odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w omawianym orzeczeniu, zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec. W sytuacji użycia pojazdu wbrew woli i wiedzy właściciela lub posiadacza pojazdu przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie dochodzi w ogóle do spełnienia znamion wykroczenia określonego w art. 96 § 3 kw. Właściciel lub posiadacz pojazdu, nie wskazując, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli pojazd został użyty wbrew ich woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogli zapobiec, nie zachowują się, jak wymaga tego art. 96 § 3 kw „wbrew obowiązkowi”. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego odpowiedzialność za wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw zostanie wyłączona także w sytuacji, gdy właściciel lub posiadacz pojazdu uchylą się od obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie w ramach prawa do obrony na podstawie art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.) w związku z art. 20 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.). Właściciel lub posiadacz pojazdu nie mają zatem obowiązku wskazania, komu powierzyli pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, jeżeli sami tym pojazdem kierowali lub go używali i dopuścili się np. wykroczenia przekroczenia prędkości zarejestrowanego za pomocą urządzenia rejestrującego. Należy tu także dodać, iż Trybunał Konstytucyjny dokonując wykładni art. 96 § 3 kw, dostrzegł możliwość, iż osoba którą zobowiązano do przedmiotowego wskazania nie dysponuje w tym zakresie wiedzą. Taka sytuacja ma chociażby miejsca, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, gdy samochód został zarejestrowany przez fotoradar od tyłu. Sytuacja ta jednak, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nie wyłącza odpowiedzialności z art. 96 § 3 kw. Jako, iż nie dostrzeżono zaistnienia żadnej z wymienionych przez Trybunał Konstytucyjny przesłanek wyłączających odpowiedzialność P. K. z art. 96 § 3 kw uznano go winnym przypisanego mu czynu. Wymierzając karę Sąd uwzględnił jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy w odniesieniu od obwinionego. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono. Natomiast jako okoliczność obciążającą przyjęto wcześniejszą karalność P. K. za podobne wykroczenia. O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI