VI W 3556/13

Sygnatura akt VI W 3556/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 sierpnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 roku sprawy przeciwko O. K. synowi S. i B. z domu M. urodzonego (...) we W. obwinionego o to, że w dniu 13 czerwca 2013 r. około godz. 12:20 we W. na ul. (...) będąc kierującym pojazdem marki M. o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego B-21 "zakaz skręcania w lewo". tj. o czyn z art. 92 § 1 kw ****************** I. uznaje obwinionego O. K. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE Sąd ustalił, co następuje: W dniu 13 czerwca 2013 roku O. K. kierował samochodem marki M. nr rej. (...) . Poruszał się ulicą (...) we W. . W miejscu obowiązywania znaku B21 zakazującego uczestnikom ruchu skrętu w lewo, O. K. wykonał taki manewr wjeżdżając, wbrew zakazowi, w ulicę (...) w radiowozie zachowanie obwinionego funkcjonariusze policji, dokonali zatrzymania obwinionego. Ten odmówił przyjęcia zaproponowanego mu mandatu. Dowód: zeznania J. M. k.22-23, 66; zeznania M. M. k.23,66; wyjaśnienia obwinionego k. 23; informacja (...) k. 38; dokumentacja fotograficzna k.57-64; notatka służbowa k. 3. O. K. formalnie nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu, potwierdził fakt wykonania manewru skrętu w lewo i wjechania z ulicy (...) w ulicę (...) . Stwierdził, że znak informujący o zakazie „był przekrzywiony”, niewidoczny. Nie wiedział zatem o obowiązującym zakazie. Podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń stanowiły zeznania funkcjonariuszy policji J. M. i M. M. . Osoby te wykonywały swoje obowiązki służbowe i zaobserwowane wykroczenie stało się podstawą do podjęcia przez nich działań zmierzających do zatrzymania pojazdu, którego kierowca naruszył przepisy prawa o ruch drogowym . Obserwowali oni zachowanie obwinionego z bezpośredniej odległości, widzieli moment jego wjechania w ulicę (...) , wbrew oznaczeniu na drodze, co spowodowało ich interwencję i dokonanie zatrzymania sprawcy wykroczenia. Ich zeznania są stanowcze, konsekwentne, nie zawierają żadnych sprzeczności i tworzą jednolita całość. Nie znajdując żadnych podstaw do zakwestionowania dowodu z zeznań tych świadków, Sąd dał im wiarę w całości. Podane przez świadków fakty poparte zostały sporządzoną przez nich bezpośrednio po zdarzeniu notatką urzędową. Także obwiniony w swoich wyjaśnieniach nie kwestionował faktu wykonania manewru skrętu w lewo i wjechania w ulicę (...) . Wskazywane przez niego i świadków K. K. oraz M. Ł. okoliczności, co do faktu „przekrzywienia” znaku B21 i tym samym niemożności jego dostrzeżenia przez poruszających się ulicą (...) , nie mogą ekskulpować obwinionego od odpowiedzialności karnej. Znak bowiem był widoczny, na co wskazują funkcjonariusze policji uzupełniająco przesłuchiwani przez Sąd na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 roku (k.66). Obaj stanowczo i kategorycznie stwierdzili, że znak był usytuowany w taki sposób, że umożliwiał dostrzeżenie go przez osoby poruszające się z kierunku ruchu, którym jechał obwiniony. Potwierdza to również złożona przez O. K. dokumentacja fotograficzna. W szczególności zawarte na karcie 51 zdjęcie miejsca położenia znaku B21, pozwala przyjąć, że ten stał, a jego niewielkie odchylenie w pionie, nie może stanowić pretekstu do naruszania elementarnych zasad ruchu drogowego i prowadzić, jak wnioskowała obrona, do uniewinnienia obwinionego. Przedstawiona ocena materiału dowodowego, pozwoliła na przypisanie O. K. popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 kw. Nie zastosował się bowiem do znaku drogowego B21 oznaczającego zakaz skrętu w lewo wykonując taki manewr poprzez wjechanie z ulicy (...) w ulicę (...) . Nagminność tego rodzaju wykroczeń na obszarze miasta, miejsce i czas jego popełnienia, rodzaj naruszonych elementarnych zasad ruchu drogowego, to okoliczności które Sąd miał na względzie wymierzając O. K. karę grzywny. Kara ta nie jest nadmiernie surowa, a jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, uwzględnia jego sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczenie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani - tym bardziej - odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. O. K. w toku przewodu sądowego nie wykazał bowiem jakiejkolwiek skruchy, zignorował również elementarne zasady poruszania się po jednym z największych miast w Polsce. Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony się dopuścił. Sąd wyraża przekonanie, iż orzeczona kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże zrozumieć O. K. naganność jego zachowania jako uczestnika ruchu drogowego Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 118§ 1 k.p.w. i przepis art. 616§2 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w.