IV W 1720/15

sygn. akt IV W 1720/15 UZASADNIENIE V. M. został obwiniony o to, że w dniu 10 maja 2015 r. o godzinie 15:41 w W. przy Alei (...) na skutek niezachowania ostrożności podczas kierowania pojazdem marki A. (...) o nr rej. (...) poza drogą publiczną, doprowadził do uszkodzenia samochodu marki V. (...) o nr rej. (...) , tj. o wykroczenie z art. 98 k.w. Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w trakcie rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 08 maja 2015 r. M. G. kierował pojazdem marki V. (...) w wersji kombi o nr rej. (...) . Około godziny 09:00 zaparkował on wskazany pojazd pod blokiem nr (...) przy Alei (...) w W. , pomiędzy klatkami nr (...) , prostopadle do budynku. Samochód nie był uszkodzony. Dnia 10 maja 2015 r. V. M. poruszał się samochodem A. (...) o nr rej. (...) , którym podróżował wraz z żoną i dziećmi. Około godziny 15:41 zatrzymał pojazd przy budynku położonym przy Alei (...) , wykorzystując w tym celu miejsce parkingowe na lewo od V. o nr rej. (...) . Następnie rodzina wysiadła z samochodu i udała się w stronę klatki schodowej nr (...) . Do pojazdu powrócili oni o godzinie 19:44, przy czym V. M. ponownie zajął miejsce kierowcy. Z parkingu odjechali o godzinie 19:45. W dniu 11 maja 2015 r. około godziny 07:00 M. G. powrócił do swojego samochodu i stwierdził, że lewa strona pojazdu, tj. lewe drzwi przednie, lewe drzwi tylne oraz tylny błotnik, jest zarysowana w połowie wysokości drzwi. Na miejsce wezwał policję, jednak załoga patrolu poleciła mu złożyć zawiadomienie o wykroczeniu na komendzie. Do (...) celem złożenia zawiadomienia udała się żona M. G. , A. . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : wyjaśnień obwinionego (k. 21, 55-57), zeznań świadek A. G. (k. 3, 55, 57), szkiców przedstawionych przez pokrzywdzoną (k. 5-8), protokołu oględzin pojazdu (k. 11), zdjęć (k. 13), protokołu oględzin (k. 15-16), informacji z K. (k. 46-47) oraz informacji z (...) (k. 50). Obwiniony V. M. w trakcie czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że korzysta on z samochodu marki A. (...) nr rej. (...) , który jest własnością jego żony. Wskazał on też, że przy Alei (...) w W. zamieszkuje jego matka i jeździ on tam ją odwiedzać. Obwiniony stanowczo zaprzeczył, by podczas którejkolwiek z wizyt uszkodził inny pojazd. Podkreślił też, że użytkowany przez niego samochód nie ma żadnych uszkodzeń powstałych w wyniku stłuczki, a jedynie zadrapanie na zderzaku obecne już od chwili zakupu oraz wgniecenie na tylnym zderzaku powstałe wskutek najechania na słupek na parkingu przy T. w P. (k. 21). W toku rozprawy głównej V. M. podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia w całości. Uściślił też, że ślady na zderzaku usytuowane są po stronie kierowcy i mają kolor czerwony. Obwiniony podkreślił, iż były one obecne już w momencie zakupu, a on sam nie przeprowadzał żadnych napraw. Ponadto zaznaczył, że Policja nigdy nie przeprowadziła oględzin pojazdu (k. 21, 55-57). Sąd zważył co następuje: Sąd przy ustalaniu faktycznego przebiegu wypadków uwzględnił relację złożoną przez V. M. , zwłaszcza co do sposobu użytkowania samochodu A. (...) oraz jego stanu technicznego, a także okoliczności bytności obwinionego przy Alei (...) w W. , albowiem wyjaśnienia te są logiczne i przekonujące, a ponadto korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z zapisem monitoringu W opinii Sądu na wiarę zasługują również zeznania pokrzywdzonej A. G. odnośnie faktu pozostawienia należącego do niej i jej męża pojazdu w dniu 8 maja 2015 r. na parkingu i stwierdzenia w dniu 11 maja 2015 r. jego uszkodzenia. Świadek ponadto zwięźle przedstawiła czynności podjęte w celu ustalenia sprawcy zdarzenia. Jej relacja jest jasna, logiczna i konsekwentna, a w toku postepowania nie ujawniły się żadne okoliczności poddające jej wiarygodność w wątpliwość. Z uwagi na powyższe Sąd uwzględnił zeznania świadka i oparł się na nich przy ustalaniu stanu faktycznego. Dowodem kluczowym dla ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia było nagranie monitoringu z dnia 10 maja 2015 r. z kamery usytuowanej na budynku przy Alei (...) w W. (klatka schodowa nr (...) ) i skierowanej w stronę klatki nr (...) . Dostarczona płyta DVD zawiera dwa pliki o nazwach „ (...) ” i „ (...) ”, które obejmują okres od godziny 15:29 do godziny 16:17 oraz od godziny 19:26 do godziny 20:14. Na nagraniu widać zaparkowany prostopadle do chodnika samochód V. (...) koloru czarnego, widoczna jest nieuszkodzona karoseria. O godzinie 15:41 po jego lewej stronie zaparkował pojazd A. (...) o nr rej. (...) , z którego wysiadła kobieta i dwoje dzieci oraz – od strony kierowcy – mężczyzna odpowiadający rysopisowi obwinionego. Osoby te skierowały się w stronę klatki nr (...) , powróciły zaś na parking i wsiadły do samochodu o godz. 19:44. O godz. 19:45 kierujący A. wykonał manewr cofania i o godz. 19:45:27 pojazd ten wyjechał poza zasięg kamery. Po odjeździe w/w samochodu widoczna jest lewa strona V. , na której jednak nie widać śladów otarcia. Po dokonaniu znacznego rozjaśnienia obrazu dostrzec się daje wprawdzie nieco jaśniejsza smuga na lewych tylnych drzwiach, jednak nie odpowiada ona uszkodzeniom ujawnionym w protokole oględzin pojazdu, które miały pokrywać tak przednie, jak i tylne drwi lewe oraz tylny błotnik. Ponadto na podstawie samego nagrania nie sposób stwierdzić, czy jest to faktycznie zarysowanie a nie blik powstały wskutek obserwowanej na nagraniu zmiany oświetlenia w związku ze zmianą wysokości słońca nad horyzontem. Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawie art. 76 § 1 k.p.w. , w postaci między innymi szkiców przedstawionych przez pokrzywdzoną (k. 5-8), protokołu oględzin pojazdu (k. 11), zdjęć (k. 13) oraz protokołu oględzin (k. 15-16), Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści. W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, po dokonaniu jego oceny w oparciu o dyrektywy wskazane w art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. należy stwierdzić, że obwiniony V. M. nie wypełnił ustawowych znamion zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu. Na podstawie art. 98 k.w. odpowiada ten, kto prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby. W rozpatrywanej sprawie – aczkolwiek wątpliwości nie budzi sam fakt zarysowania samochodu pokrzywdzonej – brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego w sposób jednoznaczny, iż to V. M. spowodował to uszkodzenie. W toku postępowania przygotowawczego nie sporządzono dokumentacji fotograficznej dokumentującej uszkodzenia, nie przeprowadzono też oględzin pojazdu obwinionego, co pozwoliłoby na ustalenie, czy nosi on ślady korespondujące z rysami na samochodzie pokrzywdzonej. Jedynym dowodem, który miałby wskazywać na winę obwinionego jest zabezpieczone nagranie monitoringu, na którym jednak Sąd nie dopatrzył się momentu powstania uszkodzeń. Tym samym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie obwinionemu zarzucanego mu czynu. Co więcej przywołane nagranie w opinii Sądu pośrednio przemawia za niewinnością V. M. . Nie ulega bowiem wątpliwości, iż gdyby we wskazanym przez oskarżyciela czasie, tj. o godzinie 15:41, faktycznie doszło do otarcia bądź stłuczki, obwiniony jako kierujący A. nr rej. (...) niewątpliwie zauważyłby ten fakt, czy wręcz odczułby moment kontaktu między pojazdami. Wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego nakazują przypuszczać, że powyższe wywołałoby reakcję z jego strony, jak choćby pozostawienie za wycieraczką uszkodzonego przez siebie pojazdu danych kontaktowych albo – przeciwnie – szybkie oddalenie się z miejsca zdarzenia. Nic takiego nie miało jednak miejsca, a V. M. wraz z rodziną oraz bukietem kwiatów wskazującym na zamiar złożenia wizyty spokojnie odszedł od zaparkowanego samochodu w kierunku klatki schodowej nr 3. Na miejsce powrócił dopiero o godzinie 19:45, tj. po upływie ponad czterech godzin. Gdyby faktycznie to on był sprawcą zdarzenia to pozostawiając własny samochód w bezpośrednim sąsiedztwie uszkodzonego przez siebie pojazdu na tak długi czas ryzykował łatwą i niemal natychmiastową identyfikację przez pokrzywdzoną lub osobę trzecią. Przy istniejącej równocześnie możliwości łatwego oddalenia się z miejsca zdarzenia bez ryzykowania możliwości wykrycia powyższe hipotetyczne zachowanie obwinionego uznać należy za nieracjonalne i wysoce nieprawdopodobne. Wskazać wreszcie trzeba, że do zaistnienia wykroczenia z art. 98 k.w. konieczne jest wypełnienie przesłanki spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby. W realiach niniejszej sprawy do uszkodzenia pojazdu pokrzywdzonej doszło niewątpliwie pod nieobecność w nim właścicieli oraz innych osób i nie ma dostatecznych przesłanek do uznania, iż w ogóle doszło do sprowadzenia niebezpieczeństwa. Tym samym powstaje uzasadniona wątpliwość co do zasadności zastosowania kwalifikacji z art. 98 k.w. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego przez V. M. , co w świetle treści art. 5 § 1 pkt 1 k.p.w. czyni koniecznym uniewinnienie obwinionego od popełnienia tego czynu. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 118 § 2 k.p.w.