VI W 337/16

Sygn. akt VI W 337/16 (...) WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Kegel Protokolant: Justyna Tsaykler po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Komisariatu Policji W. przeciwko I. R. synowi J. i W. z d. B. , ur. (...) w B. obwinionemu o to, że: 1. w dniu 03 stycznia 2016 roku około godziny 18:50 we W. na placu (...) , z terenu sklepu (...) , dokonał kradzieży 2 kompletów sztućców o łącznej wartości 298,00 złotych, czym działał na szkodę V. and B. Polska; 2. w dniu 03 stycznia 2016 roku około godziny 19:10 we W. na placu (...) , z terenu sklepu (...) , dokonał kradzieży 2 sztuk misiów pluszowych o łącznej wartości 99,80 złotych, czym działał na szkodę N. N. Polska, tj. o czyny z art. 119 § 1 kw I. uznaje obwinionego I. R. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w części wstępnej wyroku tj. wykroczeń z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie art. 119 § 1 kw wymierza mu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 03 stycznia 2016 r. około godziny 19.00 pracownik ochrony Galerii (...) we W. – R. S. - otrzymał informację o kradzieży dokonanej na terenie sklepu (...) . R. S. zatrzymał mężczyznę, wskazywanego jako sprawca kradzieży, przy wyjściu z Galerii (...) , na poziomie -1,l a następnie wezwał na miejsce patrol Policji. Policjanci ujawnili przy zatrzymanym 2 komplety sztućców dla dzieci oraz 2 misie pluszowe. Ustalono, że sztućce, których łączna wartość wynosiła 298 zł, zostały skradzione ze sklepu (...) , natomiast misie – o łącznej wartości 99,80 zł – ze sklepu (...) . Dowód: zeznania świadków: R. S. k. 7 – 9 D. W. k. 10 – 12 P. D. k. 13 - 15 notatka urzędowa k. 3 protokół kradzieży k. 5 protokół ujęcia osoby k. 6 I. R. był w przeszłości wielokrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu, a także za wykroczenia z art. 119 § 1 kw. Dowód: notatka urzędowa k. 23 dane o karalności k. 25 – 30 Wezwanie na rozprawę skierowane do I. R. na podany przez niego adres, po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone jako niepodjęte w terminie, co uprawniało Sąd do uznania go za doręczone w myśl przepisu art. 139 § 1 kpk w zw. z art. 38 § 1 kpw i rozpoznania sprawy zaocznie na podstawie art. 71 § 4 kpw . Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości co do sprawstwa i winy I. R. w zakresie zarzucanego mu czynu. Obwiniony w czasie zatrzymania miał przy sobie przedmioty pochodzące ze sklepów (...) oraz N. N. . Pracownicy tych sklepów: D. W. i P. D. potwierdzili fakt dokonania w dniu 03 stycznia 2016 r. kradzieży przedmiotów znalezionych następnie przy obwinionym. D. W. dodał ponadto, że podczas pobytu I. R. na terenie sklepu (...) , zauważył jak obwiniony chował jakieś przedmioty pod okrycie wierzchnie, nie zdążył go jednak wówczas zatrzymać. P. D. również nie miała wątpliwości, że misie ujawnione przy obwinionym pochodziły ze sklepu (...) , jak też że tego dnia zostały skradzione. Zauważyć należy, że podczas zatrzymania I. R. nie wykazał, aby legalnie wszedł w posiadanie znalezionych przy nim przedmiotów, okazując chociażby paragony zakupu. Zbieżne zeznania wszystkich świadków oraz dowody w postaci protokołu kradzieży, protokołu ujęcia osoby i notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji W. (k. 3), tworząc spójną i logiczną całość, pozwalały na jednoznaczne ustalenie, że I. R. dopuścił się czynu opisanego we wniosku o ukaranie. Rozważając kwestię wymiaru kary, Sąd jako znaczny ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego – przede wszystkim z uwagi na umyślność jego działania oraz rodzaj dobra, w jakie godził. Na niekorzyść obwinionego przemawiała jego uprzednia karalność, Sąd natomiast nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących. Mając na uwadze fakt, że I. R. w przeszłości wielokrotnie był karany zarówno za przestępstwa, jak i wykroczenia przeciwko mieniu, a stosowane wobec niego środki represji nie zapobiegły ponownemu popełnieniu podobnego czynu, Sąd nie dostrzegł możliwości orzeczenia wobec niego kary innej, niż izolacyjna, w maksymalnym przewidzianym przez ustawodawcę wymiarze. W ocenie Sądu kara ta uchroni społeczeństwo przed ponownym podjęciem przez obwinionego sprzecznych z prawem działań przez okres jego izolacji, wątpliwe bowiem jest – zważywszy na sposób życia I. R. – aby jakikolwiek, poza represyjnym, cel kary został zrealizowany w przypadku samego obwinionego. Sytuacja materialna obwinionego przemawiała za zwolnieniem go od ponoszenia kosztów postępowania w myśl przepisu art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw .