VI W 242/13

Sygnatura akt VI W 242/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu w dniu 03 września 2013 roku sprawy przeciwko E. G. córce K. i W. z domu B. (...) urodzonej (...) we W. obwinionej o to, że w dniu 17 listopada 2012 roku około godz. 15:50 we W. na ul. (...) kierując samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) nie zastosowała się do znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się" zatrzymując pojazd w zatoce dla autobusów. tj. o czyn z art. 92 § 1 kw ****************** I. uznaje obwinioną E. G. za winną czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92 § 1 kw i na podstawie art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia kary; II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI W 242/13 UZASADNIENIE Sąd ustalił, co następuje: W dniu 17 listopada 2012 roku, kierująca samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) . E. G. , zatrzymała pojazd w zatoce dla autobusów, na ulicy (...) , naprzeciwko kina H. , w miejscu obowiązywania zakazu zatrzymywania, oznaczonego znakiem drogowym B-36. Obserwujący z radiowozu zachowanie E. G. funkcjonariusze Policji, podjechali wówczas do pojazdu obwinionej i zaproponowali jej przyjęcie mandatu karnego w kwocie 100 złotych. E. G. odmówiła jego przyjęcia. Dowód: zeznania E. C. , k32; zeznania R. R. k. 32 zeznania R. G. k.41; wyjaśnienia E. G. k.31; notatka urzędowa k.3, E. G. nie przyznała się do winy. Potwierdziła fakt zatrzymania kierowanego przez siebie samochodu w zatoce autobusowej, w miejscu obowiązywania znaku zakazującego zatrzymywanie pojazdów, podniosła jednakże, że uczyniła tak, gdyż poczuła się źle i zamierzała zamienić się miejscem z siedzącym jako pasażer mężem, R. G. . Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że okoliczności przedmiotowe zarzucanego obwinionej czynu są bezsporne. Fakt zatrzymania przez nią samochodu w miejscu niedozwolonym wynika bowiem zarówno z jej wyjaśnień, zeznań jej brata-pasażera pojazdu, jak i interweniujących, w następstwie stwierdzonego wykroczenia, funkcjonariuszy policji. Policjanci, należycie wykonując swoje obowiązki służbowe, zareagowali bowiem na popełnione przez obwinioną wykroczenie. Była to bezpośrednia przyczyna podjętego przez nich działania, która została udokumentowana i znalazła swoje odzwierciedlenie w treści notatki urzędowej. Zaznania tych świadków są spójne ze sobą, nie zawierają żadnych sprzeczności i tworzą jednolitą całość. Nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania, Sąd dał im wiarę w całości. Zaakcentować przy tym należy, że również obwiniona w swoich wyjaśnieniach potwierdziła fakt nieprawidłowego zaparkowanie samochodu. Podnoszone przez nią argumenty, co do przyczyn takiego zachowania, są dla są nieprzekonujące i tym samym nie stanowią okoliczności, które mogłyby ekskulpować ją od odpowiedzialności karnej. Przede wszystkim wskazać należy na całkowitą gołosłowność twierdzeń obwinionej (i jej brata), odnośnie stanu zdrowia E. G. , którego nagłe pogorszenie wymusiło na niej zatrzymanie samochodu w miejscu niedozwolonym. Obwiniona nie korzystała bowiem z żadnej pomocy lekarskiej, nie zażywała leków, nie udała się do apteki, odmówiła propozycji policjantki wezwania pogotowia ratunkowego i-jak przyznała wyjaśniając w toku czynności wyjaśniających- nie zgodziła się nawet na propozycją brata, by ten zastąpił ją w kierowaniu samochodem podczas dalszej jazdy. W świetle tych okoliczności, Sąd odmówił wiarygodności wskazanym przez obwinioną przyczynom, które miały spowodować naruszenie przez nią zasad ruchu drogowego i zatrzymania pojazdu w miejscu obowiązywania znaku B-36. Miał ona bezwzględny obowiązek się do niego stosować, nie czyniąc tego, dopuściła się wykroczenia z art. 92§1 kw. Bardzo krótki okres zatrzymania samochodu oraz fakt, że obwiniona nie opuściła pojazdu i zamierzała dalej kontynuować jazdę, to okoliczności, które legły u podstaw odstąpienia od wymierzenia E. G. kary. Jej zachowanie było incydentalne, jednorazowe, stanowiło wykroczenie o charakterze formalnym. Wskazane okoliczności, jak również właściwości osobiste obwinionej uzasadniają przekonanie, że niecelowe jest wymierzanie obwinionej kary, a jej cel wychowawczy osiągnięty został przez stwierdzenia wykroczenia orzeczeniem Sądu. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 118§ 1 k.p.w. i przepis art. 616§2 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w.