VI W 2152/16

Sygnatura akt VI W 2152/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 luty 2017 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 6 luty 2017 roku sprawy przeciwko S. B. synowi K. i M. z domu W. urodzonemu (...) w miejscowości Z. obwinionemu o to, że I/ w nocy z 24/ 25.10.2015r. w godz.23.40-6.00 we W. na ul. (...) poprzez głośne odtwarzanie muzyki, krzyki oraz śmiech zakłócił spoczynek nocny A. G. ; II/ w dniu 20.11.2015r. w godz.4.00-6.00 we W. na ul. (...) . Narodowej 177/11 poprzez głośne odtwarzanie muzyki, krzyki oraz śmiech zakłócił spoczynek nocny A. G. ; III/ w nocy z 27/28.11.2015r. w godz.23.00-5.00 we W. na ul. (...) . Narodowej 177/11 poprzez głośne odtwarzanie muzyki, krzyki oraz śmiech zakłócił spoczynek nocny A. G. ; IV/ w dniu 12.01.2016r. w godz. 22:00-24:00 we W. na ul. (...) poprzez głośne rozmowy oraz śmiech zakłócił spoczynek nocny A. G. ; V/ w dniu 13.01.2016r. o godz. 4:00 we W. na ul. (...) poprzez włączenie głośno budzika zakłócił spoczynek nocny A. G. ; VI/ w dniu 27.02.2016r. w godz.5.00 we W. na ul. (...) poprzez głośne włączenie budzika zakłócił spoczynek nocny A. G. tj. o czyn z art. 51 § 1 kw I. uznaje obwinionego S. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I w części wstępnej wyroku, przyjmując jednakże iż zakłócenie spoczynku nocnego nastąpiło w skutek głośnego odtwarzania muzyki o godz. 2.10 tj. czynu z art. 51 § 1 kw i za to na podstawie art. 51 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) złotych; II. uniewinnia S. B. od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie II-VI części wstępnej wyroku; III. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. Sygn. akt. VI W 2152/16 UZASADNIENIE S. B. zajmował lokal mieszkalny położony we W. przy ul. (...) . Jego sąsiadami, zajmującymi lokal nr (...) byli A. G. i jej syn K. G. . dowód: zeznania A. G. k. 11; zeznania K. G. k. 31; A. G. wielokrotnie zgłaszała zakłócenia jej spoczynku nocnego przez S. B. . W nocy z 24 na 25 października 2015 r. z jego mieszkania miały dochodzić głośne odgłosy rozmów, krzyków, śmiechu i muzyki. W nocy 20 listopada 2015 r. w jego mieszkaniu miała być głośno puszczana muzyka. W nocy z 27 na 28 listopada 2015 r. zakłócenie ciszy miało polegać na głośnych rozmowach, krzykach, śmiechu i odtwarzaniu muzyki. W nocy 12 na 13 stycznia 2016 r. miały mieć miejsce głośne rozmowy i śmiechy. W nocy 13 stycznia 2016 r. i 27 lutego 2016 r. miał on zbyt głośno uruchomić budzik. dowód: notatka urzędowa k. 5, 6, 8, 21, 28; zeznania A. G. k. 11, rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; W dniu 25 października 2015 r. w związku z zawiadomieniem A. G. około godz. 2.10 interwencję podjął patrol Policji w osobach E. S. i K. C. . Policjanci będący na zewnątrz mieszkania S. B. , nawet przez zamknięte drzwi, słyszeli odgłosy muzyki oraz rozmów prowadzonych przez niezidentyfikowane osoby. Drzwi od mieszkania nie zostały im otwarte, dowód: notatka urzędowa k. 5; zeznania K. C. k. 19, rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; zeznania E. S. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; W dniu 20 listopada 2015 r. w związku z zawiadomieniem A. G. około godz. 6.00 interwencję podjął patrol Policji w osobach A. P. i M. S. . Policjanci nie słyszeli muzyki dobiegającej z mieszkania S. B. , co było przedmiotem zgłoszenia. dowód: notatka urzędowa k. 6, zeznania A. P. k. 25; wyjaśnienia S. B. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; W nocy z 27 na 28 listopada 2015 r. w związku z zawiadomieniem A. G. dwukrotnie interwencję podejmował patrol Policji w osobach P. C. i M. W. (1) . Pierwsza interwencja miała miejsce około północy. Druga około godz. 0.40. Policjanci nie stwierdzili jakiegokolwiek zakłócenia ciszy nocnej. W mieszkaniu S. B. był włączony telewizor, komputer. Była także odtwarzana muzyka. Jednakże poziom emisji dźwięku był niski, adekwatny do pory. dowód: notatka urzędowa k. 8 zeznania P. C. k.15, rozprawa z dnia 6 lutego 2017 r.; zeznania M. W. (1) rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; zeznania B. D. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; wyjaśnienia S. B. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; W dniu 13 stycznia 2016 r. w związku z zawiadomieniem A. G. około godz. 4.50 interwencję podjął patrol Policji w osobach W. S. oraz M. W. (2) . Policjanci w mieszkaniu S. B. odnotowali ciszę i spokój. dowód: notatka urzędowa k. 21; wyjaśnienia S. B. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; zeznania B. D. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; S. B. posługiwał się budzikiem zainstalowanym w aparacie telefonicznym. Jego dźwięk nie mógł stanowić źródła zakłócenia ciszy nocnej dla sąsiadów. dowód: prezentacja rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; wyjaśnienia S. B. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; zeznania B. D. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; W dniu 27 lutego 2016 r. w związku z zawiadomieniem A. G. około godz. 5.15 interwencję podjął patrol Policji. Policjanci nie stwierdzili zakłócenia spokoju. dowód: notatka urzędowa k. 28; wyjaśnienia S. B. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; Dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji W. S. K. ustalił, iż żaden z pozostałych sąsiadów S. B. nie potwierdził zakłóceń spokoju i nie żalił się na S. B. . dowód: notatka urzędowa k. 22; S. B. był karany za podobny wybryk. Utrzymuje się z dochodu w kwocie 3.000 zł miesięcznie. dowód: dane osobo poznawcze k. 2, rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; S. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Zaprzeczył by miało miejsce zakłócenie ciszy. Używa jedynie budzika w telefonie. vide: wyjaśnienia S. B. rozprawa z dnia 21 listopada 2016 r.; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniach policjantów K. C. , E. S. , P. C. , M. W. (1) , A. P. i sporządzonych przez nich notatkach urzędowych jak i pozostałych notatkach sporządzonych przez Policję w niniejszym postepowaniu. Dano także wiarę B. D. oraz w części wyjaśnieniom S. B. wraz z zeznaniami A. G. i K. G. . K. C. , E. S. , P. C. , M. W. (1) , A. P. to policjanci, którzy brali udział w interwencjach przeprowadzanych w skutek zawiadamiania A. G. . Dlatego też ich zeznaniom w żaden sposób nie można zarzucić braku obiektywizmu. Zeznania te odpowiadają sobie wzajemnie jak i korespondują z notatkami dokumentującymi przebieg interwencji. Dlatego stały się one podstawą ustaleń. Z kolei, jako zgodne z zeznaniami policjantów, których czynności zostały udokumentowane uwzględniono notatki z interwencji. Nie znajdując podstaw do zajęcia odmiennego stanowiska dano wiarę także pozostałym notatkom urzędowym sporządzonym przez Policję. Sąd dał wiarę B. D. wskazującej na zachowanie ciszy i spokoju w trakcie interwencji Policji, gdyż jej zeznania odpowiadają wyżej opisanemu materiałowi dowodowemu. Jedyna interwencja gdzie odnotowano zakłócenie ciszy nocnej miała miejsce w czasie, gdy nie zdołano wejść do mieszkania S. B. . Sąd dał wiarę S. B. przeczącemu zakłócaniu spokoju wyłącznie w zakresie zdarzeń opisanych analogicznie przez policjantów. Z kolei nie dał mu wiary w części wyjaśnień, sprzecznych z tymi zeznaniami i odnośną notatką urzędową. Jako wiarygodne uznano zeznania, co do poziomu głośności budzika w telefonie, gdyż odpowiadały one prezentacji i generalnie zasadom doświadczenia życiowego co do normalnych skutków używania budzika. Sąd nie dał wiary zeznaniom A. G. i K. G. z wyjątkiem zeznań dotyczących zdarzenia z nocy 25 października 2015 r. Jedynie bowiem w tym zakresie ich zeznania znajdują oparcie w materiale dowodowym a to w zeznaniach policjantów E. S. i K. C. oraz w sporządzonej przez nich notatce urzędowej. Zeznania A. G. i K. G. w pozostałej części nie dość, że nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale, to są jeszcze z nim sprzeczne. Interweniujący w oparciu o zawiadomienie A. G. policjanci wprost stwierdzili spokój i ciszę. Irracjonalnym jest także możliwość zakłócenia spokoju budzikiem. Prezentacja jego dźwięku obiektywnie nie pozwoliła na ustalenie, iż ten dźwięk mógł stać się źródłem zakłócenia ciszy. Wreszcie znamiennym jest fakt, iż żaden z sąsiadów nie skarżył się na S. B. , co musiałoby mieć miejsce gdyby zachował się tak jak opisują A. G. i K. G. . Ich wypowiedzi, że S. B. każdorazowo zaprzestaje emisji hałasu w momencie przyjazdu Policji są irracjonalne. Znaczyłoby to bowiem, iż albo S. B. znał termin przybycia patroli albo przez cały czas obserwował ulicę w celu dostrzeżenia nadjeżdżającego radiowozu. Odnoszenie tych możliwości do każdej interwencji, jako oczywiście bezpodstawne, nie wymaga dalszej kontynuacji. Natomiast dano tym świadkom wiarę, co do lokalizacji ich mieszkania i mieszkania S. B. , jako okoliczności bezspornej. Dano wiarę również A. G. w przedmiocie zaistnienia zgłoszeń zakłócenia spokoju wobec potwierdzenia tej okoliczność zeznaniami interweniujących policjantów i sporządzonymi przez nich notatkami. Sąd pominął zeznania M. M. (2) , A. M. , M. B. , K. B. , D. C. i B. S. , jako niewnoszące przydatnego w sprawie materiału dowodowego. Sąd zważył. Zebrany i dostępny materiał dowody potwierdził zakłócenie spoczynku nocnego A. G. zaledwie w jednym przypadku i to w postaci bardziej ograniczonej niż to wskazano w zarzucie. Dotyczyło to zdarzenia z nocy 25 października 2015 r. Policjanci odnotowali wtedy zbyt głośne rozmowy jak i zbyt głośną muzykę. Nie wchodzili oni jednak do mieszkania S. B. , co uniemożliwiło identyfikację głosów. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, iż jedną z tych głośno rozmawiających osób był S. B. . Zarazem, zasady doświadczenia życiowego nakazują stwierdzić, iż to S. B. , jako osoba zajmująca mieszkanie musiał emitować muzykę, gdyż takimi czynnościami zajmuje się gospodarz lokalu. Przy tym S. B. nie wskazał, iż w tym czasie mogła to czynić inna osoba. Z tych też względów orzeczono jak na wstępie uznając jednostkową odpowiedzialność S. B. za czyn z art. 51 § 1 kw. Odtwarzając muzykę w sposób opisany przez policjantów i w porze interwencji niewątpliwie miał on świadomość jej negatywnego oddziaływania wobec sąsiadów. Tym bardziej, iż był on już karany za taki sam wybryk. Natomiast w zakresie pozostałych czynów, zważając na powyższe, orzeczono w oparciu o art. 62 § 3 kpw w zw. z art. 5 § 1 pkt 1 kpw . Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionego a także jego sytuację majątkową. Jako okoliczność obciążającą przyjęto karalność S. B. za podobny wybryk. Jako okoliczność łagodzącą uznano ograniczoną szkodliwość jego czynu wyrażającą się w stosunkowo niedużym poziomu hałasu – został on określony jedynie w postaci „słyszalnej muzyki”. To odniesienie znakomicie koresponduje z brakiem skarg sąsiadów na S. B. . O kosztach orzeczono nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.