VI W 1454/14

Sygn. akt VI W 1454/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2014 roku. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI Protokolant Aleksandra DZIAŁAK po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 roku, sprawy przeciwko D. C. (1) synowi J. i A. , urodzonemu (...) w D. , obwinionego o to, że: w okresie od września 2012 roku do listopada 2012 roku prowadząc firmę (...) we W. , w celu przysporzenia korzyści majątkowej podawał na stronie internetowej sklepu (...) firmy (...) , nieprawdziwe informacje o współpracy z firmą (...) . J. Ż. ul. (...) oraz bezprawnie używał jako nazwy strony internetowej określenia E. - Sklep (...) .com.pl, tj. o wykroczenie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1996 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji: I. uniewinnia obwinionego D. C. (1) od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: Obwiniony D. C. (1) prowadzi własną działalność gospodarczą pod Firmą (...) z/s w D. przy ul. (...) , której przedmiotem jest sprzedaż detaliczna firan, zasłon, rolet i karniszy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej obwiniony prowadzi m.in. sklep przy ul. (...) we W. (w Galerii (...) ). Ustalono, iż D. C. (1) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi także sprzedaż swojego asortymentu poprzez sklep internetowy www.domdekor.com.pl (dawniej www.domdekor.sklep.pl ) – nie potwierdzono jednak, jakoby obwiniony używał jako nazwy strony internetowej swojego sklepu określenia „ E. - Sklep (...) .com.pl” bądź w ogóle kiedykolwiek był dysponentem albo administratorem strony internetowej o tej nazwie. W 2001 roku D. C. (1) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nawiązał współpracę handlową z Firmą (...) B. B. C. Sp. J. z/s w Ż. – na podstawie zawartej umowy obwiniony prowadził sprzedaż artykułów (firan i zasłon) dostarczanych przez pokrzywdzonego m.in. w swoim sklepie przy ul. (...) we W. . Ustalono, iż w sierpniu 2012 roku doszło do zakończenia współpracy handlowej między pokrzywdzonym a Firmą (...) (prowadzoną przez konkubinę obwinionego K. H. ), tj. Firma (...) B. B. C. Sp. J. wypowiedziała konkubinie D. C. (2) umowę współpracy – w związku z powyższym doszło także do zakończenia współpracy handlowej Firmy (...) z pokrzywdzonym. Nie wykluczono możliwości, iż jeszcze w sierpniu 2012 roku obwiniony polecił swojemu pracownikowi A. H. (administratorowi strony internetowej) usunięcie na tejże stronie informacji o współpracy z Firmą (...) B. B. C. Sp. J. – nie zdołano przy tym ustalić, kiedy dokładnie świadek A. H. usunął ze stron internetowych Firmy (...) wszystkie informacje dotyczące poszczególnych artykułów pochodzących od pokrzywdzonego. W dniu 03 października 2012 roku B. C. (2) (reprezentujący pokrzywdzonego) złożył w Prokuraturze Rejonowej w Żywcu zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez D. C. (2) „przestępstwa oszustwa z art. 286§1 Kodeksu karnego ” – zarzucając obwinionemu, iż prowadząc działalność gospodarczą pod Firmą (...) , działając z zamiarem bezpośrednim osiągnięcia korzyści majątkowej na stronach prowadzonego sklepu internetowego (…) rozpowszechnia nieprawdziwe informacje o prowadzeniu współpracy handlowej z pokrzywdzonym (…) używa bezprawnie jako nazwy strony internetowej określenia „ E. - Sklep (...) .sklep.pl”. Nie zdołano jednak potwierdzić, jakoby obwiniony D. C. (1) w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej - w celu przysporzenia korzyści majątkowej - faktycznie podawał na stronie internetowej swojej Firmy nieprawdziwe informacje o współpracy z pokrzywdzonym oraz bezprawnie używał jako nazwy strony internetowej określenia E. - Sklep (...) .com.pl, a zwłaszcza by czynił to w okresie wskazanym w zarzucie wniosku, tj. od września 2012 roku do listopada 2012 roku. (dowód: wyjaśnienia obwinionego, karty 29, 108 i 161-162 akt; zeznania świadka A. H. , karty 181-182 akt; częściowo zeznania świadka B. C. (2) , karty 19-20 akt; także: zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z załącznikami, karty 6-18 akt; dokumentacja złożona przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, karty 111-133 i 166-169 akt i dokumentacja z Komendy Powiatowej Policji w Ż. załączona do akt sprawy) D. C. (1) z zawodu jest mgr zarządzania i marketingu - aktualnie prowadzi własną działalność gospodarczą. Stan rodzinny - kawaler, na utrzymaniu jedno dziecko. Obwiniony nie był dotychczas karany sądownie. (dowód: dane osobo-poznawcze, karta 107 akt) D. C. (1) na każdym etapie postępowania konsekwentnie i stanowczo nie przyznał się do zarzucanego mu wykroczenia. Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających obwiniony oświadczył, iż nie jest w stanie „w chwili obecnej ustosunkować się do tego zarzutu”. D. C. (1) podkreślił jednak, że po zakończeniu współpracy z pokrzywdzonym „strona nasza została w taki sposób przebudowana, aby nie było nigdzie wzmianki o współpracy z tą firmą” ( vide: karta 29 akt ). Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 09 kwietnia 2014 roku obwiniony opisał szczegółowo historię współpracy jego Firmy z Firmą (...) B. B. C. Sp. J. – D. C. (1) podkreślił, że jeszcze w sierpniu 2012 roku po zakończeniu współpracy polecił swojemu pracownikowi A. H. usunięcie ze strony internetowej Sklepu (...) wszelkich informacji o współpracy z pokrzywdzonym, tj. doszło do wymiany całej strony internetowej ( vide: karta 108 akt ). Na kolejnym terminie rozprawy w dniu 23 maja 2014 roku obwiniony złożył dodatkowe wyjaśnienia dotyczące powyższych okoliczności – ponownie stanowczo zaprzeczając, aby w okresie wskazanym w zarzucie dopuścił się czynu nieuczciwej konkurencji wobec E. ” B. B. C. Sp. J. ( vide: karty 161-162 akt ). Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy uznał, iż sprawstwo D. C. (2) odnośnie zarzucanego mu czynu (opisanego w zarzucie wniosku o ukaranie) budzi bardzo poważne i uzasadnione wątpliwości. W świetle całokształtu materiału procesowego brak jest zdaniem T. Sądu podstaw do przyjęcia, aby obwiniony – w okresie od miesiąca września 2012 roku do miesiąca listopada 2012 roku – faktycznie wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1996 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd orzekający w sprawach karnych bądź w sprawach o wykroczenia związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego i dlatego niedopuszczalnym byłoby ocenianie na gruncie prawno - karnym zachowania D. C. (2) przed oraz po okresie wskazanym w zarzucie wniosku. Biorąc natomiast pod uwagę całokształt materiału procesowego oraz zasady doświadczenia życiowego można z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, iż oskarżyciel publiczny niewłaściwe wskazał okres, w którym obwiniony miał (rzekomo) dopuścić się czynu nieuczciwej konkurencji wobec (...) B. B. C. Sp. J. Na wstępnie podkreślić należy, iż zarówno okoliczności przedstawione w powołanym wyżej zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przez D. C. (2) „przestępstwa oszustwa z art. 286§1 Kodeksu karnego ” ( karty 6-8 akt ), jak i okoliczności podniesione w zeznaniach świadka B. C. (2) ( karty 19-20 akt ) świadczą o tym, że obwiniony miał dopuścić się czynu nieuczciwej konkurencji (czy też wręcz przestępstwa oszustwa) wobec pokrzywdzonego jeszcze we wrześniu 2012 roku, ale na pewno nie w okresie późniejszym. Zważyć w tym miejscu należy, iż w dniu 16 listopada 2012 roku B. C. (2) (reprezentujący pokrzywdzonego) złożył w Prokuraturze Rejonowej w Żywcu zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa także przez osobę trzecią, tj. panią M. S. (prowadzącą działalność gospodarczą w B. ) przy bardzo zbliżonym stanie faktycznym – przy czym dotyczyło ono właśnie miesiąca listopada 2012 roku. Jak wynika jednoznacznie z dokumentacji nadesłanej z Komendy Powiatowej Policji w Ż. ( załączonej do akt niniejszej sprawy ), odnośnie obydwu tychże zawiadomień B. C. (2) w dniu 24 listopada 2012 roku wydano jedno postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia (w sprawie PG- (...) ; (...) 279/12), po czym odnośnie pani M. S. wyłączono odpowiednie materiały i przekazano do Komisariatu Policji w B. celem podjęcia dalszych czynności. Jest oczywistym, iż odnośnie każdego zawiadomienia pokrzywdzonego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa winno być wydane odrębne postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia – tymczasem w powołanym dokumencie wyraźnie odniesiono się do dwóch stanów faktycznych. Właśnie ta okoliczność najprawdopodobniej spowodowała błędne wskazanie w zarzucie wniosku o ukaranie D. C. (2) okresu od miesiąca września 2012 roku do miesiąca listopada 2012 roku – przy czym w przekonaniu T. Sądu jest to niewątpliwie błąd czysto przypadkowy i zupełnie niezamierzony, bo przy tego rodzaju czynach zabronionych tylko wyjątkowo oskarżyciel publiczny wychodzi poza okres wskazany w zawiadomieniu pokrzywdzonego. Jednakże nawet przy przyjęciu, iż zachowanie obwinionego opisane w zarzucie wniosku o ukaranie miało mieć miejsce we wskazanym okresie czasu, nie sposób przyjąć, aby D. C. (1) faktycznie wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1996 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Według zgodnego poglądu doktryny i orzecznictwa tego typu wykroczenie może być popełnione przez sprawcę wyłącznie z winy umyślnej – właśnie w celu przysporzenia temuż sprawcy korzyści majątkowej. W przekonaniu Sądu Rejonowego w świetle całokształtu materiału procesowego brak jest podstaw do przyjęcia, aby obwiniony faktycznie zachował się w sposób opisany w zarzucie wniosku – a zwłaszcza by działał w celu przysporzenia (sobie samemu) korzyści majątkowej. Ponadto T. Sąd nie traci z pola widzenia stanowiska Sądu Najwyższego przedstawionego w uzasadnieniu do wyroku z dnia 11 grudnia 2013 roku wydanego w sprawie IV CSK 191/13 ( karty 147-160 akt ) – przy czym rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu do tegoż orzeczenia można wprost zastosować do rozpoznawanej sprawy. Sąd Najwyższy bardzo trafnie podkreślił, że „potencjalna możliwość wprowadzenia w błąd [okoliczność stanowiąca konieczny element deliktu nieuczciwej konkurencji] musi być realna i oparta na rzeczowych przesłankach” . Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd orzekający w sprawach karnych i w sprawach o wykroczenia nie może nigdy operować w obszarze nawet najbardziej prawdopodobnych hipotez, przypuszczeń bądź domysłów, a wyłącznie w obszarze faktów udowodnionych w sposób niebudzący wątpliwości – prywatne przekonania oraz domniemania świadka B. C. (2) na pewno nie mogą być podstawą do przyjęcia sprawstwa obwinionego i wydania wyroku skazującego. T. Sąd nie może tracić z pola widzenia, że nawet dokumenty załączone przez pokrzywdzonego do zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez D. C. (2) „przestępstwa oszustwa z art. 286§1 Kodeksu karnego ” nie pozwalają na przyjęcie, iż obwiniony faktycznie dopuścił się przedmiotowego wykroczenia – świadek B. C. (2) tak naprawdę operuje w sferze domysłów . Zdaniem Sądu Rejonowego zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie podważył wyjaśnień D. C. (2) , w których obwiniony jednoznacznie i stanowczo kwestionował swoje sprawstwo odnośnie zarzucanego mu wykroczenia. T. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w całości, biorąc pod uwagę zarówno całokształt materiału dowodowego, jak i stosując zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Ponadto Sąd zważył, iż wyjaśnienia D. C. (2) są logiczne i spójne oraz – co ma bardzo istotne znaczenie dla sprawy – znajdują praktycznie pełne potwierdzenie w zeznaniach postronnego świadka A. H. , których wiarygodność nie budzi żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd Rejonowy oczywiście ma na uwadze, iż obwiniony kategorycznie zaprzeczając swojemu sprawstwu na każdym etapie postępowania może jedynie w ten sposób realizować przysługujące mu prawo do obrony, na mocy którego nie ma on obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Taka konstatacja nie dyskredytuje jednak postawy D. C. (2) i nie upoważnia Sądu do podważenia faktu jego nie przyznania się do winy. Aby wykazać bowiem obwinionemu sprawstwo zarzucanego mu czynu, należałoby ujawnić taki wiarygodny środek (lub środki dowodowe), z którego (z których) w sposób jednoznaczny dla Sądu wynikałoby sprawstwo D. C. (2) odnośnie przedmiotowego wykroczenia. W opinii T. Sądu w przedmiotowej sprawie takich środków po prostu brak, a zeznania świadka B. C. (2) budzą poważne wątpliwości co do swojej wiarygodności. Jest oczywistym, że tenże świadek na konkretny powód i interes w składaniu zeznań obciążających „niesolidnego” kontrahenta – jednakże B. C. (2) tak naprawdę nie potrafił wykazać w swoich zeznaniach, iż zachowanie obwinionego faktycznie było ukierunkowane na przysporzenie (samemu sobie) korzyści majątkowej . Ponadto Sąd Rejonowy związany jest zasadą domniemania niewinności (którego przecież nie obalono), a przede wszystkim stypizowaną przez ustawodawcę w art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego zasadą rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Zdaniem T. Sądu w rozpatrywanej sprawie właśnie takie wątpliwości ewidentnie zachodzą i niewątpliwie należy je rozstrzygnąć na korzyść D. C. (2) . W świetle zatem powyższych rozważań, w ocenie Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do przyjęcia za udowodnionych okoliczności wskazanych w zarzucie wniosku o ukaranie – przy czym tenże zarzut jest częściowo błędnie sformułowany. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (analogiczne jak w postępowaniu karnym) obowiązuje nakaz rozstrzygania wątpliwości, których nie da się usunąć, na korzyść osoby obwinionej. Na Sądzie ciąży obowiązek czynienia ustaleń zgodnych z prawdą. Zasada domniemania niewinności wymaga zawsze pewności stwierdzeń co do winy osoby obwinionej. Istota domniemania niewinności sprowadza się do tego, że obwiniony jest w procesie niewinny, a twierdzenie przeciwne musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo , określona w art. 5§2 Kodeksu postępowania karnego , nakazuje rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na jego korzyść. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu [obwinionemu] musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, Prok. i Pr. 1999/7-8/11). Gdy zaś pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności, a żadnemu z wariantów Sąd nie jest w stanie dać wiary bez ryzyka pomyłki, wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego [obwinionego], wybierając wersję, która jest dla oskarżonego [obwinionego] najkorzystniejsza, choć nie wyklucza to tego, że mogło być inaczej, ale nie zdołano tego ustalić w sposób stanowczy (L. Paprzycki J. Grajewski, Kodeks postępowania karnego. Komentarz , Tom I, Kraków 2003, s. 40; także Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 04 grudnia 1990 roku, WR 369/90, OSP 1992/1 poz. 12). Dlatego też przy braku jednoznacznych i przekonywujących dowodów winy D. T. Sąd przyjmuje linię obrony obwinionego i uznaje, że faktycznie nie dopuścił się on zarzucanego mu czynu – ani we wrześniu 2012 roku, ani też w okresie późniejszym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, a orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepis art. 118§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia . O kosztach zastępstwa procesowego od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego D. T. Sąd orzeknie odrębnym postanowieniem po uprawomocnieniu się przedmiotowego orzeczenia.