VI Ua 9/15

Sygn. akt VI Ua 9/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Aleksandra Mitros (spr.) Sędziowie: SSO Gabriela Horodnicka-Stelmaszczuk SSR del. Elżbieta Góralska Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Furtak Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 roku w S. sprawy R. L. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o zasiłek macierzyński na skutek apelacji wniesionej przez R. L. (1) od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie IX Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 października 2014 roku sygn. akt IX U 620/14 I. oddala apelację; II. zasądza od R. L. (1) na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej. Sygn. akt VI Ua 9/15 0.a.Uzasadnienie Decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. znak (...) , nr sprawy (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. uznał, że podstawę przysługującego R. L. (1) zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 20 maja 2014r. (w sentencji decyzji omyłkowo określono pierwszy dzień okresu pobierania zasiłku na 2 maja 2014 r., z jej uzasadnienia jednoznacznie wynika, iż chodzi o 20 maja 2014 r.) stanowi najniższa podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za maj 2014 r. w wysokości 1939, 45 zł. Organ rentowy wskazał, iż adresat decyzji podlegający od 2008 r. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej, zgłosił się do ubezpieczenia chorobowego wskazując jako datę objęcia nim 1 kwietnia 2014r. Złożenie wniosku nastąpiło jednak w dniu kolejnym t.j. 2 kwietnia 2014r. i od tego dnia nastąpiło objęcie ubezpieczeniem. Prawo do zasiłku macierzyńskiego powstało zatem przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia, co oznacza, iż podstawa wymiaru zasiłku odpowiada najniższej przewidzianej dla grupy ubezpieczonych, do której należy R. L. (1) . Organ przytoczył nadto treść przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. 2014.159) oraz z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U 2013.1442), na których oparł swoje rozstrzygnięcie. (decyzja – k. 10 stanowiącego załącznik do akt sprawy pliku akt organu zwanego dalej aktami zasiłkowymi). R. L. (1) wniósł odwołanie od wymienionej decyzji, domagając się jej zmiany poprzez ustalenie, iż podstawę zasiłku macierzyńskiego za okres od 20 maja 2014r. stanowi kwota 9365 zł t.j. deklarowana przez ubezpieczonego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, nadto zaś o wystąpił o zasądzenie na jego rzecz od przeciwnika procesowego kosztów procesu według norm przepisanych. Wnoszący odwołanie wskazał, iż organ rentowy, przyjmując za dzień objęcia ubezpieczeniem chorobowym 2 kwietnia 2014r., nie wziął pod uwagę wynikających z błędów programu (...) utrudnień natury technicznej przy obejmowaniu ubezpieczeniem dobrowolnym osób podlegających już ubezpieczeniom obowiązkowym. Zaznaczył, iż z informacji konsultantów ZUS udzielanych prowadzącemu obsługę księgowa ubezpieczonego wynikało, że dokumenty zgłoszeniowe – wyrejestrowania z obowiązkowych ubezpieczeń i ponownego zgłoszenia do nich i do dobrowolnego chorobowego winny być wysyłane w następujących po sobie dniach, by umożliwić ich przetworzenie w systemie. Zdaniem skarżącego błędy programu i stosowanie się do pouczeń konsultantów ZUS nie mogą skutkować dla niego niekorzystnymi konsekwencjami. Nadto odwołujący się podniósł, z powołaniem na literaturę przedmiotu, iż ustawodawca wprowadzając szczególną regulację dotyczącą niezdolności do pracy ubezpieczonego nie będącego pracownikiem pominął sytuacje, gdy niezdolność ta powstała w drugim miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia, gdy pierwszy był niepełny. W takiej sytuacji wedle wytycznych Departamentu Zasiłków Centrali ZUS podstawę wymiaru świadczenia stanowi przychód z pierwszego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia, a zatem w przypadku R. L. (1) z kwietnia 2014r. (k. 2 – 5) Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie na jego rzecz od ubezpieczonego kosztów procesu według norm przepisanych wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nadto zaś wskazując, iż powołane przez skarżącego błędy programu płatnik nie mają wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. (k. 11 – 12) Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie i zasądził od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych: R. L. (1) prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Z tego tytułu podlega od obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym i chorobowemu. Okresowo wymieniony podlegał też z tego tytułu ubezpieczeniu chorobowemu. Ostatnią - przed kwietniem 2014 r. - deklarację wyrejestrowania z ubezpieczenia chorobowego - od 1 lutego 2014 r. ubezpieczony złożył w ZUS w dniu 3 lutego 2014 r. W marcu 2014 r. ubezpieczony poprosił firmę zajmującą się jego obsługa księgową o zgłoszenie go do ubezpieczenia chorobowego od 1 kwietnia 2014 r. W dniu 1 kwietnia 2014 r. pracownica tej firmy złożyła drogą elektroniczną za pośrednictwem programu (...) deklarację wyrejestrowania R. L. (1) z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych od dnia 1 kwietnia 2014r., w dniu 2 kwietnia 2014 r. przesłała natomiast do organu rentowego tą samą drogą deklarację ZUS ZUA – wniosek o objęcie wymienionego ubezpieczeniami społecznym, w tym chorobowym od 1 kwietnia 2014 r. Powodem przesłania deklaracji w dwóch różnych dniach były występujące w przeszłości problemy przy przetwarzaniu przez organ dokumentów zgłoszeniowych dotyczących tej samej osoby wysłanych za pośrednictwem programu (...) w jednej dacie. Wskazany program posiada kolejne wersje i ich aktualizacje, modyfikacje wprowadzone w 2014 r. miały usunąć m.in. problemy, o jakich mowa. W kwietniu 2014 r. obsługujące ubezpieczonego biuro rachunkowe nie korzystało jeszcze z takich aktualizacji. W okresie maj 2013 r. – kwiecień 2014 r. R. L. (1) nie miał innego niż prowadzona działalność pozarolnicza tytułu ubezpieczenia. W dniu 11 lutego 2014 r. przyszła na świat córka ubezpieczonego L. L. . Matka dziecka korzystała z urlopu macierzyńskiego przez 14 tygodni do dnia 29 maja 2014 r., rezygnując z pozostałej jego części. Od dnia 20 maja 2014 r. obowiązki związane z opieką nad dzieckiem przejął R. L. (1) . Sąd Rejonowy uznał, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd meriti ustalił w oparciu o zeznania świadka i zgromadzone dokumenty, których rzetelność i autentyczność nie budziły wątpliwości sądu i nie były podważane przez strony. Sąd wskazał, że spornym pozostawało, czy organ rentowy prawidłowo przyjął najniższą podstawę wymiaru składek z pominięciem wytycznych Departamentu Zasiłków Centrali ZUS oraz utrudnień technicznych związanych z dokonaniem zgłoszenia do ubezpieczeń. Sąd Rejonowy przytoczył przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tj. Dz. U. z 2014, poz.159, zwanej dalej ustawą zasiłkową), zgodnie z którym zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonej, która urodziła dziecko w okresie ubezpieczenia chorobowego albo w okresie urlopu wychowawczego. Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres przewidziany przepisami Kodeksu pracy (art. 29 ust. 5 ustawy zasiłkowej) tj. obecnie co najmniej przez 20 tygodni ( art. 180 § 1 pkt 1 k.p. ). W razie skrócenia okresu pobierania zasiłku macierzyńskiego na wniosek ubezpieczonej - matki dziecka po wykorzystaniu przez nią zasiłku za okres co najmniej 14 tygodni (skrócenia okresu urlopu macierzyńskiego na wniosek matki) zasiłek ten przysługuje ubezpieczonemu-ojcu dziecka, który uzyskał prawo do urlopu macierzyńskiego lub przerwał działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem (art. 29 ust. 4 ustawy zasiłkowej). Sąd Rejonowy wskazał, że prawo R. L. (1) do zasiłku macierzyńskiego było niesporne, strony inaczej jedynie zapatrywały się na wysokość świadczenia. Dalej Sąd wskazał, że podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego ustala się w oparciu o przepisy ustawy zasiłkowej. Ustawa ta przewiduje w osobnych rozdziałach sposoby ustalania podstawy wymiaru świadczeń w niej określonych dla dwóch grup ubezpieczonych: pracowników i osób nie będących pracownikami. Zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłków dla osób nie mających statusu pracownika uregulowane są w art. 48 - 52a ustawy. W ustawie zasiłkowej opisany jest szczegółowo sposób postępowania przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i do stosowania odpowiednio niektórych z tych regulacji ustawodawca odsyła w przypadku ustalania podstawy pozostałych określonych w niej świadczeń: zasiłku macierzyńskiego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego i zasiłku opiekuńczego. Zgodnie z art. 52 ustawy zasiłkowej przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego dla osób nie będących pracownikami stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2 - 4, art. 38 ust. 1, art. 42, 43, 48 ust. 1 oraz art. 49 i 50 tej ustawy. W myśl art. 48 ust. 1 ustawy zasiłkowej podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu nie będącemu pracownikiem stanowi przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Z przepisu nie wynika, czy należy brać pod uwagę przychód z różnych tytułów ubezpieczenia chorobowego, jeśli następowała zmiana tych tytułów w ciągu ostatnich 12 miesięcy, czy też tylko z tytułu ostatniego, ani też czy trzeba uwzględniać cały przychód z wymienionego okresu czy wyłącznie przychód z okresu podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, jeśli w ciągu ostatnich 12 miesięcy ubezpieczony posiadając ten sam tytuł ubezpieczeń społecznych podlegał ubezpieczeniu chorobowemu tylko okresowo. Ustalenia, o jaki przychód chodzi w przepisie, ma znaczenie w sprawie niniejszej, jako że R. L. (1) , w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc wystąpienia okoliczności warunkującej prawo do zasiłku macierzyńskiego, jak się wydaje, podlegał także przed 1 kwietnia 2014 r. ubezpieczeniu chorobowemu. Okoliczność ta wynika ze złożonych przez odwołującego się deklaracji ZUS ZUA i ZUS ZWUA, niedokonanie stanowczego ustalenia w zakresie podlegania temu ubezpieczeniu uwarunkowane jest jedynie brakiem danych co do kwestii opłacania składek mającej znaczenia dla trwania ubezpieczenia, o czym w dalszej części rozważań. Wątpliwość interpretacyjną art. 48 ust. 1 ustawy zasiłkowej usuwa – w ocenie Sądu Rejonowego - art. 36 ust. 4 tej ustawy, znajdujący odpowiednie zastosowanie w przypadku zasiłku macierzyńskiego dla osób nie będących pracownikami zgodnie z powołanym już art. 52 ustawy. Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy zasiłkowej podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego powstała niezdolność do pracy. Odpowiednie stosowanie tego przepisu w przypadku ustalania podstawy wymiaru świadczeń dla osób niebędących pracownikami oznacza, iż bierze się pod uwagę przychód z ostatnich dwunastu miesięcy nieprzerwanego ubezpieczenia, przy czym chodzi o przychód z trwającego tytułu ubezpieczenia. W myśl art. 3 ust. 4 ustawy zasiłkowej użyte w ustawie określenie „przychód” oznacza z kolei kwotę stanowiącą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe ubezpieczonego nie będącego pracownikiem po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71 % podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe. Tym samym wyliczając przychód na potrzeby ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego uwzględnia się jedynie ten przychód z tytułu ubezpieczenia, za który odprowadzono składkę na ubezpieczenie chorobowe. Dalej Sąd Rejonowy wskazał, że - jak wynika z dokumentów zgłoszeniowych - między ostatnimi okresami deklarowanego podlegania przez R. L. (1) ubezpieczeniu chorobowemu na przestrzeni 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc przejęcia opieki nad dzieckiem istniała przerwa. Samo istnienie takiej faktycznej przerwy nie daje jednak jeszcze – w ocenie tego Sądu - podstaw do uznania, iż ubezpieczenie chorobowe nie było nieprzerwane w rozumieniu powołanych wcześniej unormowań. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zasiłkowej ubezpieczenie chorobowe uznaje się za nieprzerwane, gdy przerwa między okresami ubezpieczenia chorobowego nie przekracza 30 dni lub była spowodowana urlopem wychowawczym, urlopem bezpłatnym albo odbywaniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego. Nieprzerwane ubezpieczenie chorobowe, o jakim mowa w art. 36 ust. 4 ustawy zasiłkowej, znajdującym odpowiednie zastosowanie w przypadku ustalania podstawy wymiaru zasiłku dla osób nie będących pracownikami, należy odczytywać tożsamo jak w art. 4 tej ustawy. Zakładając racjonalność ustawodawcy nie można bowiem w odmienny sposób odczytywać tego samego pojęcia zawartego w jednej ustawie, w różnych jej przepisach. Skoro w art. 4 ust. 2 ustawy zasiłkowej ustawodawca wprowadza definicję nieprzerwanego ubezpieczenia wskazując, jakie okresy do niego się wlicza, uznać należy, iż w sposób tożsamy posługuje się tym pojęciem na potrzeby wyliczania podstawy zasiłku. Oznacza to, że jeśli w okresie 12 miesięcy przed miesiącem powstania niezdolności do pracy ubezpieczony podlegał ubezpieczeniu chorobowemu nieprzerwanie albo z przerwami krótszymi niż 30 dni lub wynikającymi z urlopu wychowawczego, bezpłatnego albo odbywania czynnej służby wojskowej, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego należy uwzględniać wynagrodzenie (w przypadku pracownika) albo przychód (w przypadku osoby niebędącej pracownikiem) uzyskany we wskazanym okresie z tytułu ubezpieczenia trwającego w dacie powstania niezdolności do pracy. Tym samym w przypadku ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego osoby prowadzącej działalność pozarolniczą podlegającą w okresie 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc powstania niezdolności do pracy nieprzerwanie (w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej) ubezpieczeniu chorobowemu, uwzględnia się przychód z prowadzonej działalności gospodarczej z przypadających w tym czasie okresów podlegania z jej tytułu ubezpieczeniu chorobowemu. Taki pogląd wyraził też Sąd Najwyższy w uchwałach: z dnia 12 września 2008 r. I UZP 5/08, OSNP 2009/5-6/70 i z dnia 18 sierpnia 2009 r. I UZP 9/09 OSNP 2010/1-2/17. W pierwszej z nich Sąd Najwyższy wskazał, iż jeżeli przerwy w podleganiu ubezpieczeniu chorobowemu nie przekraczały 30 dni, to przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu niebędącemu pracownikiem, którą stanowi przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych ubezpieczenia poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy (…) uwzględnia się przychód z tego okresu nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy, w drugim wskazał, iż do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego ubezpieczonego prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą nie wlicza się wynagrodzenia za pracę uzyskanego w okresie 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, wlicza się natomiast przychód uzyskany w poprzednim okresie dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej, jeżeli w ubezpieczeniu chorobowym – bez względu na jego tytuł – nie wystąpiły przerwy przekraczające 30 dni. Odpowiednio rzecz ma się z ustalaniem nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego na potrzeby zasiłku macierzyńskiego. Od długości przerwy pomiędzy okresami podlegania ubezpieczeniu chorobowemu zależało – w ocenie Sądu Rejonowego - uznanie, czy ubezpieczenie chorobowe R. L. (1) z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej było czy też nie nieprzerwane. Sąd wskazał, że zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu unormowane są w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2013, poz.1442, zwanej dalej ustawą systemową). Osoby prowadzące pozarolniczą działalność, a do takich osób zalicza się ubezpieczony, podlegają obowiązkowo jedynie ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu oraz wypadkowemu (art. 6 ust. 1 pkt 5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy systemowej). Nie podlegają natomiast obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy systemowej ubezpieczeniu chorobowemu podlegają obowiązkowo ubezpieczeni wymienieni w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3 i 12 tej ustawy, tj. pracownicy z wyłączeniem prokuratorów, członkowie spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych, osoby odbywające służbę zastępczą. Prowadzący działalność pozarolniczą podlegają na swój wniosek dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu (art. 11 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej). Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy systemowej objęcie dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym następuje od dnia wskazanego we wniosku o objęcie tym ubezpieczeniem, nie wcześniej jednak niż od dnia, w którym wniosek został zgłoszony. Jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje art. 14 ust. 1a ustawy, w myśl którego objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym następuje od dnia wskazanego we wniosku tylko wówczas, gdy zgłoszenie do ubezpieczenia emerytalnego i rentowego zostanie dokonane w terminie określonym w art. 36 ust. 4 ustawy tj. w terminie 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczenia. Dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ustaje zaś w przypadku osób prowadzących pozarolniczą działalność m.in. od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, za który nie opłacano w terminie składki należnej na to ubezpieczenie, jednak ZUS w uzasadnionych przypadkach na wniosek ubezpieczonego może wyrazić zgodę na opłacenie składki po terminie. (art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej) oraz od dnia wskazanego we wniosku o wyłączenie z tych ubezpieczeń, nie wcześniej jednak niż od dnia, w którym wniosek został złożony (art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy systemowej) Ze złożonych przez ubezpieczonego dokumentów – w ocenie Sądu Rejonowego - wynika, iż wyrejestrował się on z dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego w dniu 3 lutego 2014 r., najpóźniej zatem w tej dacie w świetle przytoczonych przepisów wymienione ubezpieczenie ustało. Między wskazanym dniem a 1 (czy 2) kwietnia 2014 r. upłynęło więcej niż 30 dni, nie sposób zatem mówić o nieprzerwanym ubezpieczeniu chorobowym. Z tego względu zbytecznym – w ocenie Sądu Rejonowego - stawało się ustalanie, czy za okres do końca stycznia 2014 r. (jako datę wyrejestrowania wskazywano 1 lutego 2014 r.) czy też do 3 lutego 2014 r. R. L. (1) opłacał składki na ubezpieczenie chorobowe i od jakiej podstawy. Sąd meriti wskazał, że bezspornym w sprawie było, iż ponowną deklarację przystąpienia do ubezpieczeń społecznych, w tym chorobowego z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej, ubezpieczony złożył, za pośrednictwem księgowego, w dniu 2 kwietnia 2014 r., wskazując jako datę objęcia ubezpieczeniami dzień 1 kwietnia 2014 r. Jak już wyżej zaznaczono, objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym od daty wskazanej we wniosku, wcześniejszej niż dzień złożenia wniosku, ma miejsce tylko wówczas, gdy wniosek obejmuje też zgłoszenie do obowiązkowych ubezpieczeń, a zostanie złożony w ciągu 7 dni od dnia powstania obowiązku ubezpieczenia. W przypadku R. L. (1) tytuł ubezpieczenia istniał od kilku lat, nie zachodzi zatem podstawa do stosowania art. 36 ust. 4 ustawy systemowej. Tym samym objęcie odwołującego się dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym uzależnione jest – w ocenie Sądu meriti - od daty złożenia wniosku. Ustalenie, czy objęcie ubezpieczeniem nastąpiło w dniu 1 czy też 2 kwietnia 2014r. ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu. Sąd Rejonowy wskazał, że - wbrew twierdzeniom wnoszącego odwołanie, w sprawie nie mogą znaleźć zastosowania Wytyczne Departamentu Zasiłków Centrali ZUS, jako że straciły one już aktualność. Wytyczne te wydane były przed zmianą art. 49 ustawy zasiłkowej, jaka nastąpiła w dniu 1 grudnia 2013r. Przepis ten do 30 listopada 2013 r. miał następujące brzmienie: „Jeżeli niezdolność do pracy powstała w pierwszym miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku stanowi: 1)najniższa podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4 - dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek; 2)kwota przychodu określona w umowie przypadająca na pierwszy miesiąc kalendarzowy ubezpieczenia, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4, a jeżeli kwota ta w umowie nie została określona, kwota przeciętnego miesięcznego przychodu innych ubezpieczonych, z którymi płatnik składek zawarł takie same lub podobne umowy - dla ubezpieczonych wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia; 3)przeciętny miesięczny przychód innych członków spółdzielni - dla ubezpieczonych będących członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych; 4)przeciętny miesięczny przychód osób wykonujących pracę nakładczą na rzecz danego płatnika składek - dla osób wykonujących pracę nakładczą” Od dnia 1 grudnia 2013r. po zmianie dokonanej ustawą z dnia 21 czerwca 2013r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U 2013. 996), przepis ten ma następująca treść: „ust. 1. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku stanowi: 1)najniższa miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4 - dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek; 2)kwota przychodu określona w umowie przypadająca na pierwszy miesiąc kalendarzowy ubezpieczenia, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4, a jeżeli kwota ta w umowie nie została określona, kwota przeciętnego miesięcznego przychodu innych ubezpieczonych, z którymi płatnik składek zawarł takie same lub podobne umowy - dla ubezpieczonych wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia; 3)przeciętny miesięczny przychód innych członków spółdzielni za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku - dla ubezpieczonych będących członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych; 4)przeciętny miesięczny przychód osób wykonujących pracę nakładczą na rzecz danego płatnika składek za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku - dla osób wykonujących pracę nakładczą. ust.2. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego, a okres ubezpieczenia chorobowego rozpoczął się nie później niż 30 dni od ustania ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu, przy ustaleniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego stosuje się odpowiednio przepis art. 37 ust. 1.” Dalej Sąd Rejonowy wskazał, że obecnie, z uwagi na zwrot „przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego”, art. 49 ustawy zasiłkowej znajduje zastosowanie zarówno wówczas, gdy niezdolność do pracy (zdarzenie warunkujące prawo do innego świadczenia z ubezpieczenie chorobowego) wystąpi w pierwszym miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia, jak i wtedy, gdy pojawi się w miesiącu drugim, gdy pierwszy był niepełny. Tym samym od ustalenia, czy R. L. (1) objęty był ubezpieczeniem chorobowym od dnia 1 kwietnia 2014 r. czy od dnia 2 kwietnia 2014 r. – zdaniem Sądu meriti - zależy, czy przy wyliczaniu podstawy wymiaru przysługującego mu zasiłku macierzyńskiego zastosowanie znajdują zwykłe zasady (przychód z ostatnich 12 miesięcy nieprzerwanego ubezpieczenia, a zatem w tym wypadku z kwietnia 2014r.) czy też art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej. Prowadzący działalność pozarolniczą należą do ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, co wynika z art. 18 ust. 8 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej. Zgodnie z art. 18 ust. 8 ustawy systemowej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe takich ubezpieczonych stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60 % prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek, ogłoszonego w trybie art. 19 ust. 10 ustawy na dany rok kalendarzowy, przy czym składka w nowej wysokości obowiązuje od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe, przy czym w przypadku ubezpieczonych dobrowolnie nie może ona przekraczać miesięcznie 250 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale (art. 20 ust. 1 i 3 ustawy systemowej). Jak wynika z obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w roku 2014 oraz przyjętej do jej ustalenia kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia (M.P.2013.1028) prognozowane wynagrodzenie wskazane w art. 18 ust. 8 ustawy systemowej w 2014r. wynosiło 3.746 zł. 60% tej kwoty to 2247, 60 zł, które po pomniejszeniu o 13, 71 % daje kwotę wskazaną w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu Rejonowego brak było podstaw do objęcia R. L. (1) dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym od 1 kwietnia 2014 r . Decydujące znaczenie miała bowiem nie wola ubezpieczonego wyrażona w treści deklaracji, a dzień zgłoszenia do ubezpieczeń – przekazania deklaracji ZUS ZUA, które w przypadku odwołującego się miało miejsce w dniu kolejnym tj. 2 kwietnia 2014 r. Ubezpieczony powoływał się na niezależną od niego techniczną niemożność dokonania zgłoszenia od wskazanej w nim daty (1 kwietnia 2014r.), zdaniem Sądu meriti, okoliczności takiej jednak nie wykazał. Niemożność ta wynikać miała z problemów technicznych w funkcjonowaniu programu (...) potwierdzonych przez pracowników ZUS, a złożenie dokumentu w późniejszej dacie ze wskazówek tych pracowników. Sąd Rejonowy dodał, że przesłuchany w sprawie świadek P. R. (1) wskazywał na uzyskiwane podczas szkoleń z obsługi programu (...) pouczenia o konieczności wysyłania wyrejestrowania z ubezpieczeń i ponownego zgłoszenia dzień po dniu oraz na występujące w przeszłości problemy z zarejestrowaniem deklaracji zgłoszeniowej złożonej w tej samej dacie co wyrejestrowująca. Sąd wskazał, że nie wiadomo jednak, ile takich sytuacji miało miejsce i z jaką częstotliwością występowały, skoro, jak zeznał świadek, stosowaną praktyką w jego firmie było wysyłanie deklaracji dzień po dniu, oraz czy w tej konkretnej sprawie takie problemy by wystąpiły. Niemożności złożenia dokumentu zgłoszeniowego w dniu 1 kwietnia 2014 r. nie potwierdza – w ocenie Sądu Rejonowego - zapis z wirtualnego czata. Konsultant do spraw technicznych J. P. wskazuje w nim bowiem jedynie na to, że najlepiej będzie przekazać dokumenty dzień po dniu lub w jednym dniu z różną datą ich wypełnienia, przy czym data wypełnienia nie może być późniejsza niż systemowa. Tym samym w dniu 1 kwietnia 2014r. możliwe byłoby przekazanie pozwalających na przetworzenie: ZUS ZWUA wypełnionego w dniu 31 marca 2014 r. i ZUS ZUA wypełnionego w dniu 1 kwietnia 2014 r . Rozmowa z drugim konsultantem jest urwana, użytkownik nie kontynuuje dociekań najwyraźniej zadowolony ze zdania, które padło, a które dotyczy przekazywania dokumentów dzień po dniu dla dobrego ich przetworzenia. Podkreślenia wymaga przy tym, iż wirtualny czat, z którego zapis stanowi dowód w tej sprawie, przeprowadzony został, jak zeznał świadek, już po zaistniałej sytuacji, informacje podczas niego uzyskane nie były zatem podstawą do złożenia dotyczącego ubezpieczonego dokumentu ZUS ZUA w dniu 2 kwietnia 2014 r. Z treści zapisu wynika, iż rozmowa prowadzona jest w określonym kierunku, tak by jej wynik przemawiał za zmianą decyzji (jeszcze na etapie postępowania przed organem). Nie pada w niej żadne pytanie o skutki złożenia deklaracji w dwóch różnych dniach, w tym o datę objęcia ubezpieczeniem chorobowym oraz o możliwe do podjęcia kroki celem zapobieżenia przyjęciu późniejszej z dat. Warto zauważyć, iż z informacji udzielanych podczas czata przez pracownika do spraw merytorycznych wynikało dla rozmówcy, że znaczenie ma data wysyłki dokumentów zgłoszeniowych i że i wyrejestrowanie i ponowne zgłoszenie winno nastąpić z tą samą datą. Dalej Sąd Rejonowy wskazał, że przesłuchany w sprawie świadek powoływał się na wcześniejsze problemy z programem (...) przy wyrejestrowaniu i zgłaszaniu do ubezpieczeń w tym samym dniu oraz analogiczne do wynikających z czatu pouczenia otrzymywane w przeszłości od pracowników organu. Jeśli tak było (Sąd meriti zwrócił uwagę, że w szeregu innych toczących się przed tym Sądem postępowań zgłoszenie i wyrejestrowanie następuje od tej samej daty) należało, mając na względzie wynikające z ustawy skutki późniejszego zgłoszenia, przesłać dokumenty drogą pocztową lub przynajmniej podjąć próbę ich przekazania drogą elektroniczną. Problemy z dokonaniem zgłoszenia leżące nie po stronie ubezpieczonego, a organu rentowego, mogłyby zostać wzięte pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń co do daty objęcia ubezpieczeniem tylko wówczas, w ocenie Sądu Rejonowego, gdyby ubezpieczony wykazał, że wystąpił w określonym dniu o objęcie ubezpieczeniem we właściwym trybie, a na skutek czynników od niego niezależnych, zgłoszenie takie, choć powinno, nie dotarło do organu tzn. w przypadku przekazywania dokumentów drogą elektroniczną wykazał, iż wysłał prawidłowe zgłoszenie w dacie, od której chciał być objęty ubezpieczeniem, a system ZUS go nie przyjął. Potwierdzeniem mogłaby być chociażby stosowna informacja o wysyłce i przetworzeniu, pochodząca z programu (...) . Przy takiej próbie można byłoby uznać, iż zgłoszenie w istocie nastąpiło w dniu 1 kwietnia 2014 r. Taka próba nie nastąpiła jednak w sprawie niniejszej, nie wynika ona bowiem nie tylko z dokumentów, ale i z zeznań świadka. Nie sposób mówić więc – zdaniem Sądu Rejonowego - o wcześniejszym niż 2 kwietnia 2014 r. zgłoszeniu do ubezpieczeń. Sąd meriti wskazał, że nie miał podstaw do kwestionowania zeznań przesłuchanego w sprawie świadka, organ rentowy nie przejawiał bowiem żadnej inicjatywy dowodowej, a zgromadzone dokumenty, czy zasady logiki i doświadczenia życiowego nie stawiały ich w wątpliwość. W ocenie Sądu Rejonowego świadek zainteresowany jest wynikiem niniejszego postępowania, jako że to jego działania czy zaniechania miały wpływ na datę objęcia odwołującego się ubezpieczeniem chorobowym. Z tego względu akcentował i szeroko opisywał trudności związane ze współpracą z ZUS przerzucając w całości na organ odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy. Tymczasem ze złożonych przez odwołującego się dokumentów wynika, że program (...) został poprawiony poprzez dodanie algorytmów kontroli wysyłki pary dokumentów (k. 19). Decyzją biura rachunkowego było wstrzymanie się od wprowadzania nowych aktualizacji, problemy, jakie miałyby one stwarzać w praktyce, a o których wspominał świadek nie zostały poprzez inne dowody wykazane. Skoro objęcie ubezpieczeniem chorobowym nastąpiło w dniu 2 kwietnia 2014r., prawo do zasiłku macierzyńskiego powstało – w ocenie Sądu meriti - przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia (w dniu 20 maja 2014 r.), a tym samym przy wyliczeniu podstawy wymiaru zasiłku zastosowanie znajduje art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej. Mając na uwadze wszystko powyższe Sąd Rejonowy - na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. - oddalił odwołanie jako nieuzasadnione. Sąd Rejonowy wskazał nadto dlaczego błędne określenie daty początkowej okresu pobierania zasiłku w sentencji zaskarżonej decyzji (2 maja 2014 r.) nie było przeszkodą do rozpoznawania sprawy i nie wymagało podjęcia działań zmierzających do dokonania przez organ rentowy sprostowania. Przedmiotem sporu, co jasno wynikało z odwołania, była bowiem podstawa świadczenia za okres od 20 maja 2014r. i w takim zakresie Sąd meriti oceniał prawidłowość decyzji. Orzeczenie o kosztach wydane zostało w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , przy czym zasądzona na rzecz organu rentowego od odwołującego się kwota odpowiada stawce przewidzianej w § 2 ust. 2 w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz.490) Z wyrokiem nie zgodził się ubezpieczony, który zaskarżył go w całości i wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie, iż podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego za okres od 20 maja 2014 r. stanowi kwota 9.365,00 zł, 2) zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż objęcie ubezpieczonego ubezpieczeniem chorobowym od dnia 02 kwietnia 2014 r. zamiast od dnia 01 kwietnia 2014 r. w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło z przyczyn leżących po stronie Ubezpieczonego, 2) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 233 kpc poprzez przyjęcie, iż ubezpieczony nie wykazał istnienia błędnego funkcjonowania programu (...) w zakresie przetwarzania więcej niż jednego dokumentu zgłoszeniowego, podczas gdy ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika błędne funkcjonowanie w/w programu, a ponadto była to okoliczność bezsporna z uwagi na jej nie kwestionowanie przez organ rentowy, 3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 49 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w sytuacji, w której prawo do zasiłku macierzyńskiego powstało w drugim miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia chorobowego, a przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego tego ubezpieczenia podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego stanowi najniższa miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku. Uzasadniając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, apelujący wskazał, że z bezspornych w sprawie okoliczności wynika jednoznacznie, że biuro rachunkowe prowadzące obsługę księgową Ubezpieczonego dokonało na jego rzecz zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego, w tym ubezpieczenia chorobowego za pośrednictwem udostępnionego przez organ rentowy programu (...) . Program (...) , z którego korzystało biuro księgowe w chwili dokonywania przedmiotowych czynności, nie posiadał funkcji tzw. „kolejkowania zgłoszeń”. Wobec tego P. R. (1) , wykonujący obsługę księgową ubezpieczonego dokonał wyrejestrowania R. L. (1) z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych w dniu 1 kwietnia 2014 r., celem ponownego zarejestrowania ubezpieczonego do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia chorobowego w dniu 2 kwietnia 2014 r. ze wskazaniem dnia 1 kwietnia 2014 r., jako początkowego dnia ubezpieczenia. W ocenie apelującego, w okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt, że program (...) jest programem stworzonym przez organ rentowy i służy składaniu m.in. deklaracji ubezpieczeniowych. W tym zakresie uszło zdaniem apelującego uwadze Sądu I instancji, iż to sam organ rentowy dopuścił możliwość składania deklaracji w ten właśnie sposób, przy czym jak zeznał na rozprawie świadek P. R. (1) , jest to sposób wręcz preferowany przez organ rentowy, który w kierowanych informacjach i prowadzonych szkoleniach wprost wskazuje na potrzebę „odchodzenia” od klasycznych form składania deklaracji. Wobec tego nie może w ocenie apelującego budzić wątpliwości, iż wszelkie skutki nieprawidłowego działania tego systemu, obciążają organ rentowy, a tym samym z faktu jego niewłaściwego działania nie można wyciągać wniosków niekorzystnych dla ubezpieczonych. W przedmiotowej sprawie przyjęcie takiego stanowiska - zdaniem apelującego - było tym bardziej uzasadnione, że organ rentowy w ogóle nie odniósł się do kwestii związanych z nieprawidłowym działaniem jego programu, wobec czego w ocenie ubezpieczonego uznać to należy za niesporne. W tej sytuacji przyjęcie przez Sąd I instancji, iż Ubezpieczony nie wykazał nieprawidłowego działania tego programu, jest całkowicie nieuzasadnione i sprzeczne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Apelujący zaakcentował, że w niniejszej sprawie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia należało mieć na uwadze co najmniej dwie okoliczności, które potwierdzają, iż ponowne zgłoszenie ubezpieczonego do ubezpieczeń społecznych z dniem 2 kwietnia 2014 r. nastąpiło bez winy R. L. (1) . Po pierwsze program (...) , nie zawierał funkcji „kolejkowania wniosków”, wobec czego dokonanie, zgodnie z procedurami organu rentowego, zgłoszenia do ubezpieczenia chorobowego, ubezpieczonego podlegającego już ubezpieczeniom obowiązkowym, nie mogło nastąpić tego samego dnia. Apelujący zaakcentował przy tym, iż w chwili dokonywania przedmiotowych czynności przez świadka P. R. (1) , nie istniała aktualizacja programu (...) , która usprawniałaby przesyłanie więcej niż jednego dokumentu zgłoszeniowego w jednej przesyłce. Po drugie P. R. (1) dokonał zarejestrowania i wyrejestrowania ubezpieczonego zgodnie z zaleceniami uprawnionych pracowników organu rentowego. Okoliczność ta zdaniem apelującego wynika jednoznacznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Reasumując, w ocenie apelującego nie sposób przyjąć za uzasadnione stanowisko Sądu I instancji, jakoby ubezpieczony czy też osoby wykonujące czynności księgowe na jego rzecz przyczyniły się do zaistniałego stanu rzeczy. Sąd I instancji, uwzględniając jedynie literalne brzmienie obowiązujących przepisów, w sposób nieuwzględniający całokształtu okoliczności faktycznych występujących w niniejszej sprawie, obciążył Ubezpieczonego, któremu przysługuje prawo do zasiłku macierzyńskiego dalece niekorzystnymi następstwami zaniedbań organu rentowego w zakresie zapewnienia należytej obsługi czynności związanych ze składaniem i przyjmowaniem deklaracji ubezpieczeniowych. Apelujący zaakcentował przy tym, że argumentacja organu rentowego wyrażona w odpowiedzi na odwołanie sprowadza się tylko i wyłącznie do przywołania daty złożenia deklaracji, tj. 2 kwietnia 2014 r., bez jakiegokolwiek odniesienia się składanych w tym zakresie zarzutów. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, apelujący wskazał, że w jego ocenie Sąd I instancji oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dokonał w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Mianowicie, Sąd I instancji przyjął, iż nie wykazano jakoby program Płatnik uniemożliwiał sprawne, jednoczesne złożenie wobec tej samej osoby kilku dokumentów zgłoszeniowych. Tymczasem okoliczność ta wynika jednoznacznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. zarówno z dokumentów przedstawionych przez ubezpieczonego odnośnie programu (...) , jak i zeznań świadka P. R. (1) . Na marginesie apelujący zaakcentował, że w analizowanym postępowaniu bez znaczenia pozostawał fakt ewentualnego zainteresowania świadka rozstrzygnięciem sprawy, skoro okoliczność nieprawidłowego funkcjonowania rzeczonego oprogramowania w czasie dokonywania czynności wobec R. L. (1) wynika już z samych dowodów w postaci informacji przekazanych bezpośrednio przez producenta programu, a nadto z rozmowy z pracownikami organu rentowego. Niezależnie od uchybień natury proceduralnej oraz błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w ocenie apelującego, Sąd Rejonowy dopuścił się również naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 49 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa . Apelujący w tym zakresie zaakcentował, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w piśmiennictwie, przepis art. 49 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa nie uwzględnia sytuacji, w których niezdolność do pracy powstała w drugim miesiącu ubezpieczenia chorobowego, natomiast przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia (zob. m. in. I. Jędrasik-Jankowska, Prawo socjalne. Komentarz. art. 49). Wskazuje się, iż w takiej sytuacji podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przychód z pierwszego, niepełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia (tak m. in. A. Rzepecka-Gil, Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, komentarz do art. 49, Instrukcja Departamentu Centrali ZUS). Poglądy te znajdują przy tym w ocenie apelującego pełne odniesienie do stanu prawnego istniejącego po wskazanej przez sąd I instancji nowelizacji omawianego przepisu. Co więcej w ocenie Ubezpieczonego wykładnia omawianego przepisu winna być dokonana z uwzględnieniem funkcji zasiłku macierzyńskiego, co jednak uszło uwadze Sądu I instancji. Tymczasem prawidłowa wykładnia przepisu, uwzględniająca jego funkcje celowościowe i funkcjonalne, winna prowadzić do wniosku, że na potrzeby ustalenia podstawy zasiłku macierzyńskiego winien być brany pod uwagę przychód z pierwszego, niepełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia. Przy przyjęciu nawet, że złożenie deklaracji nastąpiło ze skutkiem na dzień 2 kwietnia 2014 r. (co jednak Ubezpieczony kwestionuje i co było szczegółowo omówione powyżej) w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd I instancji i tak winien wydać rozstrzygnięcie uwzględniające wniesione odwołanie od decyzji organu rentowego. W odpowiedzi na apelację organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji ubezpieczonego w całości i zasądzenie kosztów za II instancję według norm przepisanych, wskazując, że apelacja skarżącego jako oczywiście bezzasadna winna być oddalona. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonego podlegała oddaleniu, nie zwierała bowiem zarzutów, które mogłyby prowadzić do podważenia przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, poczynionych przez ten Sąd ustaleń stanu faktycznego oraz dokonanej subsumpcji prawnej. Na wstępie podkreślenia wymaga że postępowanie apelacyjne ma merytoryczny charakter i jest dalszym ciągiem postępowania rozpoczętego przed sądem pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 378 § 1 k.p.c. , sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Rozważając zakres kognicji sądu odwoławczego, Sąd Najwyższy stwierdził, iż sformułowanie „w granicach apelacji” wskazane w tym przepisie oznacza, iż sąd drugiej instancji między innymi rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oraz kontroluje poprawność postępowania przed sądem pierwszej instancji, pozostając związany zarzutami przedstawionymi w apelacji, jeżeli są dopuszczalne, ale biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, orzeka co do istoty sprawy stosownie do wyników postępowania (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III CZP 49/07, OSN 2008/6/55.). Dodatkowo należy wskazać, iż dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, sąd drugiej instancji może podzielić i uznać za własne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998 r., sygn. akt II CKN 923/97, OSNC 1999/3/60). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozstrzyganej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie naruszając reguł przewidzianych przepisem art. 233 kpc . Następnie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Okręgowy w pełni podziela i uznaje za własne, nie widząc potrzeby ich ponownego przytaczania. Sąd Rejonowy zastosował również właściwie przepisy prawa i dokonał prawidłowej subsumpcji tych przepisów pod ustalony stan faktyczny. Sąd Odwoławczy nie podzielił żadnego z zarzutów apelacji. Nieuzasadnione okazały się zarzuty apelacji, wywodzące się z podstawy naruszenia przepisów procesowych, a co za tym idzie, zarzuty te nie zdołały podważyć stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd Odwoławczy zwrócił uwagę, że jednym z zarzutów apelacji było naruszenie przez Sąd I instancji art. 233 k.p.c. Zgodnie z treścią tego przepisu wiarygodność i moc dowodów Sąd ocenia według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak min. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Zarzut obrazy przepisu art. 233 § l k.p.c. nie powinien polegać jedynie na prezentowaniu przez apelującego własnych ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie korzystnej dla niego oceny materiału dowodowego. Dla skuteczności tego rodzaju zarzutu nie wystarcza stwierdzenie wadliwości ustaleń sądu, odwołujące się do stanu faktycznego, który odpowiada rzeczywistości w przekonaniu skarżącego. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (tak Sąd Najwyższy m. in. w orzeczeniach z dnia: 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, LEX nr 52753, 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, LEX nr 52347, 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, LEX nr 53136). Na płaszczyźnie procesowej, skuteczność zarzutu dokonania przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych, uzależniona jest od wykazania, iż Sąd ten wadliwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a tym samym naruszył art. 233 § l k.p.c. W ocenie Sądu Odwoławczego, apelujący nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby podważyć poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia, ani nie wskazał na jakiekolwiek niespójności w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego czy też uchybienia polegające na wnioskowaniu w sposób niekorespondujący z zasadami logiki, czy doświadczenia życiowego. Kontrola zaskarżonego wyroku, dokonana przez Sąd II instancji, doprowadziła do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i dokonał prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku wskazał, jaki stan faktyczny stał się jego podstawą oraz podał na jakich dowodach oparł się przy jego ustalaniu. W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia stanu faktycznego odnośnie przyjętej przez Sąd I instancji daty objęcia ubezpieczonego dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym dopiero od dnia 2 kwietnia 2014 r. zostały poczynione przez Sąd Rejonowy po należycie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym oraz po wyjaśnieniu w jego toku wszelkich spornych kwestii, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócić należy uwagę, że ze względu na specyfikę postępowania w sprawach ubezpieczeń społecznych, zasadnicze znaczenie znajduje zasada wyrażona w art. 6 k.c. , zastosowana odpowiednio w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Sama zasada skonkretyzowana w art. 6 k.c. , jest jasna. Ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić fakty (okoliczności faktyczne) uzasadniające to żądanie, ten zaś, kto odmawia uczynienia zadość żądaniu, a więc neguje uprawnienie żądającego, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga pierwsza, część ogólna. Stanisław Dmowski i Stanisław Rudnicki, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 r., Wydanie 6). Przepisy art. 3 k.p.c. , art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. określają zarówno zakres postępowania dowodowego, jak i obowiązki stron w tym zakresie. W myśl art. 3 k.p.c. strony zobowiązane są przedstawiać dowody. Przepis ten statuuje więc zasadę odpowiedzialności samych stron za wynik procesu. Zgodnie z nim to strony muszą przejawiać aktywność procesową w tym zakresie, na nich spoczywa więc obowiązek wyraźnego, jednoznacznego powoływania konkretnych środków dowodowych. Stosownie zaś do treści art. 232 k.p.c. strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd nie może własnym działaniem zastępować ich bezczynności. Przenosząc powyższą regułę na grunt niniejszego sporu, należało przyjąć, że ubezpieczony, kwestionując ustalenia organu ubezpieczeniowego, (który uznał, że w analizowanym przypadku jako datę początkową objęcia ubezpieczonego dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym należy przyjąć dzień 2 kwietnia 2014 r., a w konsekwencji przy wyliczaniu podstawy wymiaru zasiłku za okres od 20 maja 2014 r. - art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej), powinien w postępowaniu przed sądem nie tylko podważyć trafność poczynionych przez organ ustaleń, ale również wskazać na okoliczności i fakty znajdujące oparcie w materiale dowodowym, z których możliwym byłoby wyprowadzenie wniosków i twierdzeń zgodnych ze stanowiskiem zaprezentowanym w odwołaniu, a wskazującym, że złożenie wniosku o objęcie ubezpieczonego dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym dopiero w dniu 2 kwietnia 2014 r. spowodowane było niezależną od niego techniczną niemożliwością dokonania zgłoszenia w dniu 1 kwietnia 2014 r. Tymczasem do zamknięcia rozprawy ubezpieczony nie wykazał powyższych okoliczności. Sąd Okręgowy przyjął w tym zakresie za własne ustalenia Sądu Rejonowego i w całości podzielił ocenę prawną przedstawioną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z tego też względu Sąd Odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponownego szczegółowego przytaczania zawartych w nim argumentów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNAP 1999/24/776 oraz z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 233/09, lex nr 585720 i z dnia 24 września 2009 r., II PK 58/09, lex nr 558303). Dla porządku jedynie wskazać należy, że de facto niespornym w sprawie było, że zgłoszenia dokonano w dnu 2 kwietnia 2014 r. Argumentacja ubezpieczonego sprowadzała się wyłącznie do próby wykazania, że zgłoszenia dokonano dopiero w tym dniu, gdyż nie było technicznej możliwości złożenia wniosku zgłoszeniowego wcześniej tj. w dniu 1 kwietnia 2014 r. W tym zakresie ubezpieczony wskazywał, że udostępniony przez ZUS biuru księgowemu obsługującemu firmę ubezpieczonego program (...) nie posiadał funkcji kolejkowania zgłoszeń, w związku z czym niemożliwe było złożeniu dwóch dokumentów zgłoszeniowych (o wyrejestrowaniu oraz zarejestrowaniu do dobrowolnych ubezpieczeń chorobowych) w dniu 1.04.2014 r., w konsekwencji pracownik biura księgowego, aby mieć pewność, że dokumenty zostaną prawidłowo przetworzone dokonał zgłoszenia w dniu następnym po złożeniu deklaracji wyrejestrowującej. W ocenie Sądu Okręgowego argumentacja ubezpieczonego, że rzeczywiście nie miał żadnej możliwości złożenia deklaracji zgłoszeniowej do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego już w dniu 1 kwietnia 2014 r. nie znalazła potwierdzenia w dostępnym materiale dowodowym. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, same wyjaśnienia świadka P. R. (1) okazały się niewystarczające dla wykazania prawdziwości twierdzeń ubezpieczonego. Co prawda, świadek powoływał się na techniczne niedociągnięcia w funkcjonowaniu programu Płatnik, jednocześnie jednak, mając świadomość wynikających z ustawy systemowej skutków późniejszego zgłoszenia do ubezpieczenia (świadek jest doradcą podatkowym), mógł wysłać deklaracje zgłoszeniowe pocztą lub dostarczyć je osobiście do ZUS-u. Argumentacja świadka, że nie wysłano deklaracji w sposób tradycyjny pocztą, bo - po pierwsze - nie spodziewał się, że wysłanie deklaracji zgłoszeniowej za pośrednictwem programu Płatnik dopiero w dniu 2.04.2014 r. może spowodować problem, a - po drugie - ZUS niechętnie przyjmuje deklaracje papierowe i w przypadku wysłania takiej deklaracji żąda przesłania deklaracji jeszcze raz w formie elektronicznej jest niewystarczające dla uznania, że zgłoszenie ubezpieczonego do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego dopiero w dniu 2 kwietnia 2014 r. nastąpiło z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego. Istniała bowiem możliwość wysłania deklaracji pocztą, z której to możliwości nie skorzystano. Co więcej, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, niemożności złożenia dokumentu zgłoszeniowego w dniu 1 kwietnia 2014 r. nie potwierdził zapis wirtualnego czata. Po pierwsze - czat ten został przeprowadzony już po zaistniałej sytuacji (co przyznał świadek P. R. ), informacje podczas niego uzyskane nie były zatem podstawą do złożenia dokumentu ZUS ZUA przez biuro rachunkowe dopiero w dniu 2 kwietnia 2014 r. Niezależnie od powyższego - jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy - konsultant ds. technicznych J. P. w czacie tym wskazuje wprawdzie, że „na tym etapie wdrożenia programu w/w dokumenty [ZUS ZWUA i ZUS ZUA dop. Sądu] należy przekazać najlepiej w odstępie 1 dnia. Funkcja „kolejkowania” dokumentów będzie uruchomiona w drugim etapie programu Płatnik”, jednocześnie jednak na pytanie użytkownika jak w praktyce ma to wyglądać, jaką datę ma wpisać w ZUZ ZUA, jeśli wypełnia dokumenty pierwszego, w tym ZUS ZWUA wypełnia pierwszego, konsultantka wskazała, że można wysłać 2 zestawy - jeden dokument dziś, a kolejny jutro lub w jednym zestawie jutro, gdzie dokumenty będą miały inne daty wypełnienia. Tym samym – wbrew argumentacji ubezpieczonego - w dniu 1.04.2014 r. technicznie możliwe byłoby przekazanie dwóch dokumentów: dokumentu ZUS ZWUA ze wskazaniem daty wypełnienia 31.03.2014 r. i ZUS ZUA ze wskazaniem daty wypełnienia 1.04.2014 r. Reasumując, w analizowanym postępowaniu Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu I instancji, że po przerwie w ubezpieczeniu chorobowym trwającej od dnia 3 lutego 2014 r. (niespornym było, że z dniem 3.02.2014 r. ubezpieczony wyrejestrował się z ostatniego dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego), ubezpieczony zgłosił się ponownie do tego ubezpieczenia przez złożenie wniosku w dniu 2 kwietnia 2014r. Nowy okres ubezpieczenia dobrowolnego rozpoczął się więc w jego wypadku od tego dnia, stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy systemowej, stanowiącym o objęciu dobrowolnie ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i chorobowym nie wcześniej niż od dnia, w którym wniosek został zgłoszony. Przypadająca wcześniej data wskazana we wniosku, nie może być przy tym uwzględniona na podstawie szczególnego przepisu art. 14 ust. 1a ustawy o systemowej. Wyjątek przewidziany w art. 14 ust. 1a, na podstawie którego objęcie dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym następuje od dnia wskazanego we wniosku, stosowany jest tylko wtedy, gdy zgłoszenie do ubezpieczeń emerytalnego i rentowych zostanie dokonane w terminie określonym w art. 36 ust. 4 , czyli w ciągu 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczenia emerytalno-rentowego. Ten szczególny przepis został wprowadzony w wyniku zmiany ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych od dnia 1 stycznia 2003 r. (Dz.U. z 2002 Nr 241, poz. 2074) i ma sens tylko jako mający na celu ujednolicenie chwili objęcia wszystkimi ubezpieczeniami społecznymi; z mocy prawa i na zasadzie dobrowolności. W poprzednim stanie prawnym mogła powstać 6-dniowa różnica w datach początkowych poszczególnych ubezpieczeń, a zmiana prawa taki przypadek eliminuje, prowadząc do fikcji jednoczesnego zgłoszenia do ubezpieczeń emerytalnego i rentowych oraz ubezpieczenia chorobowego na wniosek. Nie zostało w sprawie ustalone że ubezpieczenie obowiązkowe, któremu ubezpieczona podlegał od dnia 1 czerwca 2008 r. ustało na jakikolwiek okres, wobec czego art. 14 ust. 1a ustawy systemowej nie miał zastosowania do ubezpieczonego. Chybione okazały się również zarzuty apelacji, wywodzące się z podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił ustalenia Sądu Rejonowego, że do wyliczenia podstawy zasiłku macierzyńskiego należnego ubezpieczonemu od 20 maja 2014 r. nie można przyjąć przychodu za kwiecień 2014 r., gdyż w tym miesiącu ubezpieczony nie podlegał ubezpieczeniu w wymiarze pełnego miesiąca kalendarzowego. Jednocześnie, wobec przerwy trwającej dłużej niż 30 dni w dobrowolnym ubezpieczeniu chorobowym (niespornym było, że ostatnie dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ubezpieczonego ustało w dniu 3 lutego 2014 r.), nie można także zliczyć poprzednich okresów ubezpieczenia chorobowego na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, co powoduje ustalenie podstawy wymiaru zasiłku od kwot zastępczych przewidzianych w art. 49 pkt 1-4 ustawy. W przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą określono kwotę zastępującą przychód z pełnego miesiąca jako najniższą podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4 ustawy. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że ubezpieczony zakwestionował to ustalenie wskazując, że w jego ocenie nawet przy przyjęciu, że dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu rzeczywiście podlega od 2 kwietnia 2014 r., skoro zdarzenie warunkujące prawo do świadczenia z ubezpieczenie chorobowego zaistniało w drugim miesiącu ubezpieczenia (20 maja 2014 r.), podstawę wymiaru zasiłku powinien stanowić przychód z pierwszego, niepełnego miesiąca. Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji ubezpieczonego w tym zakresie uznając, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wskazując, że pod pojęciem niezdolności powstałej przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego należy rozumieć niezdolność (zdarzenie warunkujące prawo do świadczenia z ubezpieczenie chorobowego) powstałą zarówno w pierwszym miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia, jak i w czasie drugiego miesiąca, gdy pierwszy był niepełny. Mimo iż zwracał na to uwagę już Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z uwagi na treść apelacji, jeszcze raz trzeba przypomnieć, że aktualnie w sytuacji, w której niezdolność do pracy powstała w drugim miesiącu, a jednocześnie pierwszy miesiąc kalendarzowy nie był objęty ubezpieczeniem chorobowym w całości, nie znajduje zastosowania instrukcja Departamentu Zasiłków Centrali ZUS, w której przyjmowano, że w takiej sytuacji podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przychód z pierwszego niepełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia. Jak słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji wytyczne te zostały wydane przed zmianę art. 49 ustawy zasiłkowej, jaka nastąpiła w dniu 1 grudnia 2013 r. Po nowelizacji omawianego przepisu instrukcja ta straciła aktualność. Stanowiła ona bowiem interpretację przepisu art. 49 ust. 1 w którym wskazano, że podstawy wymiaru składek przewidziane w tym przepisie stosuje się w przypadku, gdy niezdolność powstała w pierwszym miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia chorobowego. Aktualnie w art. 49 ust. 1 wskazano, że podstawy wymiaru składek przewidziane w tym przepisie stosuje się w przypadku, gdy niezdolność do pracy powstaje przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego. W przepisie tym odwołano się do upływu PEŁNEGO miesiąca kalendarzowego, nie zaś do pierwszego miesiąca kalendarzowego, jak to miało miejsce w poprzednim stanie prawnym. Pod pojęciem niezdolności powstałej przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego należy rozumieć zarówno niezdolność /zdarzenie warunkujące prawo do świadczenia z ubezpieczenie chorobowego/ powstałą zarówno w czasie trwania pierwszego miesiąca kalendarzowego, jeżeli objecie ubezpieczeniem chorobowym nie nastąpiło od pierwszego dnia tego miesiąca, jak i w czasie trwania drugiego miesiąca kalendarzowego. W obu tych przypadkach niezdolność nie powstanie bowiem przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego. W omawianym przypadku o powstaniu niezdolności po upływie pełnego miesiąca kalendarzowego byłoby można mówić dopiero w trzecim miesiącu. Wówczas bowiem niezdolność powstałaby po upływie pełnego (w tym przypadku drugiego, skoro pierwszy był niepełny) miesiąca kalendarzowego. Na zakończenie wskazać należy, że Sąd zauważył, iż w chwili spełnienia warunków do przyznania świadczenia R. L. podlegał ubezpieczeniu chorobowemu przez pełny miesiąc w rozumieniu art. 112 k.c. czy 114 k.c. W analizowanym przypadku brak jest jednak podstaw do odwoływania się do sposobu liczenia terminów miesięcznych przewidzianego w Kodeksie cywilnym . Przepis art. 49 ust. 1 ustawy zasiłkowej w sposób jednoznaczny uzależnia możliwość przyjęcia zadeklarowanego przychodu jako podstawy wyliczenia świadczenia w przypadku przedsiębiorcy od upływu pełnego miesiąca kalendarzowego podlegania ubezpieczeniu chorobowemu. Wskazać należy, że przepisy ustawy zasiłkowej ustanawiają terminy liczone np. w dniach (np. art. art. 4, 7, 8), w miesiącach (np. art. art. 7 pkt 2, 11 ust. 5), w miesiącach kalendarzowych (np. art. art. 36, 37, 49), w latach (np. art. 4 ust. 3 pkt 3). Niektóre z nich określają także sposób ich liczenia. I tak np. według art. 11 ust. 5 ustawy, ,,przy ustalaniu prawa do zasiłku chorobowego" lub ,,jego wysokości" miesiąc liczony jest jako trzydzieści dni. Gdyby zatem ustawodawca chciał odwołać się do ogólnego pojęcia miesiąca, to z pewnością by takiego sformułowania użył w omawianym przepisie. Tymczasem w art. 49 ustawy zasiłkowej nie użyto ogólnego pojęcia „miesiąc”, lecz jednoznacznie wskazano, że chodzi o „,miesiąc kalendarzowy". Pojęcia ,,miesiąc" i ,,miesiąc kalendarzowy" - to dwa różne określenia języka prawnego. Zgodnie z zakazem wykładni synonimicznej nie można nadawać im znaczenia tożsamego. Nie zachodzą zaś żadne okoliczności szczególne, które usprawiedliwiałyby odstąpienie od tego zakazu. Wniosek stąd, że okres pełnego miesiąca kalendarzowego przewidziany w art. 49 ustawy zasiłkowej, to okres obejmujący pełny nazwany miesiąc roku kalendarzowego (styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj itd.) i do jego obliczania nie ma ewentualnego zastosowania art. 112 k.c. czy art. 114 k.c. (por. tezę 2. wyroku Sądu Najwyższego z dna 05.04.2005 r. sygn. I UK 372/04) Za chybioną Sąd Okręgowy uznał argumentację ubezpieczonego odwołującą się do zasad celowości i funkcjonalności przy interpretacji art. 49 ust. 1 ustawy zasiłkowej. W wyroku z dnia 7 listopada 2007 r., K 18/06 (OTK ZU 2007 nr 10A, poz. 122) Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że ubezpieczenia społeczne opierają się na zasadzie wzajemności, która polega na tym, iż nabycie prawa do świadczenia ubezpieczeniowego i jego wysokość są uzależnione od wkładu finansowego wniesionego przez ubezpieczonego do systemu ubezpieczeniowego w postaci składek. Między zgłoszeniem do ubezpieczenia a nabyciem prawa do świadczeń z ubezpieczenia w wysokości wynikającej z kwoty zadeklarowanej i opłaconej składki powinien być zatem wniesiony odpowiedni wkład finansowy, tak by wypłata świadczeń nie polegała wyłącznie na solidarności społecznej. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I UK 63/11, OSNP 2012 nr 19-20, poz. 248 oraz w wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2012 r., P 12/10, OTK ZU 2012 nr 5A, poz. 52). Nie ma więc znaczenia, czy zaistnienie ryzyka ubezpieczenia chorobowego jest przewidywalne, czy niespodziewane; prawo do świadczeń na wypadek jego zaistnienia wymaga przebycia pewnego okresu w ubezpieczeniu i okres ten - także przez wskazanie wysokości podstawy wymiaru składki i świadczeń - ustala ustawodawca. W efekcie postulowanego przez ubezpieczonego przyjęcia jako podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego - w miejsce wskazanej przez ustawodawcę najniższej podstawy wymiaru składki - podstawy wymiaru składki w kwocie zadeklarowanej, przeciętny stosunek wysokości świadczenia do wniesionej składki powodowałby konieczność pokrycia świadczeń z funduszy zebranych przez innych ubezpieczonych. Nie ma zatem wątpliwości, że wywody skarżącego dotyczące nieprawidłowego zastosowania art. 49 ustawy zasiłkowej były błędne i nie mogły odnieść zamierzonego skutku instancyjnego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił apelację, o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł w punkcie II wyroku - zgodnie z art. 98 kpc i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...)