VI U 946/16

Decyzją z dnia 1 lutego 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonej J. B. prawa do renty rodzinnej po zmarłym mężu E. B., wskazując na brak jednoznacznej dokumentacji istnienia wspólności małżeńskiej, ponieważ małżonkowie zamieszkiwali pod różnymi adresami. Ubezpieczona odwołała się od tej decyzji, domagając się przyznania renty. Wskazała, że z powodu złego stanu zdrowia potrzebowała pomocy przy wszystkich czynnościach, a do czasu zachorowania męża to on się nią zajmował. Po wykryciu u męża choroby nowotworowej, nie był on w stanie dalej opiekować się żoną, co doprowadziło do jej przeprowadzki do córki. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uznał odwołanie za uzasadnione. Ustalono, że małżonkowie zawarli związek małżeński w 1990 r. i mieszkali razem do września 2015 r. Wskutek chorób, oboje małżonkowie potrzebowali opieki. Oddzielne zamieszkiwanie było wynikiem konieczności życiowej i nie świadczyło o ustaniu wspólności małżeńskiej. Sąd, opierając się na przepisach ustawy o emeryturach i rentach oraz orzecznictwie Sądu Najwyższego, stwierdził, że J. B. i E. B. pozostawali we wspólności małżeńskiej do dnia śmierci męża. W związku z tym, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając J. B. rentę rodzinną od dnia 19 października 2015 r. Sąd nie stwierdził odpowiedzialności ZUS za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, uznając, że wątpliwości organu rentowego były uzasadnione treścią pisma córki zmarłego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający