VI U 541/20

Sprawa dotyczyła odwołania K. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G., która odmówiła przyznania dodatku pielęgnacyjnego. Ubezpieczona, legitymująca się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności od dzieciństwa, wniosła o zmianę decyzji, domagając się przyznania dodatku. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu sprawy, oddalił odwołanie. Ustalono, że ubezpieczona cierpi na szereg schorzeń, w tym przewlekły zespół bólowy kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowe, osteoporozę, przebyte urazy, ostrogi piętowe, głęboki obustronny niedosłuch z utrudnionym kontaktem słownym mimo protezy słuchu, zniekształcenie mowy oraz torbiel zatoki szczękowej. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, że mimo tych schorzeń, nie powodują one niezdolności do samodzielnej egzystencji ani nie wymagają stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Sąd oparł swoje ustalenia na opinii biegłych laryngologa i neurologa, której nadał przymiot wiarygodności. Opinia ta, oparta na całokształcie materiału dowodowego, jednoznacznie wskazała, że schorzenia laryngologiczne nie czynią ubezpieczonej niezdolną do samodzielnej egzystencji, a mowa, mimo zniekształceń, jest zrozumiała. Sąd uznał, że dokumentacja medyczna w postaci zaświadczeń lekarskich nie podważa ustaleń biegłych, a wskazana w nich konieczność pomocy innych osób nie jest wystarczająca do przyznania dodatku. W przypadku pogorszenia stanu zdrowia, ubezpieczona ma możliwość złożenia kolejnego wniosku. Rozstrzygnięcie oparto na art. 75 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych oraz art. 13 ust. 5 tej ustawy, a także na art. 477¹⁴ § 1 KPC.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający