VI U 513/20

Sygn. akt VI U 513/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 sierpnia 2021 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska-Mozolewska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2021 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 1 § 1 kpc sprawy M. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 21 października 2020 r. znak (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o świadczenie rehabilitacyjne orzeka: oddala odwołanie sygn. akt VI 513/20 UZASADNIENIE Decyzją z 21 października 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. D. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od 26 czerwca 2020 r., opierając się na orzeczeniu Komisji Lekarskiej, wydanego 16 października 2020 r., stwierdzającego brak niezdolności do pracy ubezpieczonego. Ubezpieczony M. D. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając niezgodność stanowiska opartego na orzeczeniu Komisji Lekarskiej z jego faktycznym stanem zdrowia. Podniósł, że wydane w toku postępowania administracyjnego badania nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. ZUS wniósł o oddalenie odwołania, wskazując, że zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej, brak jest podstaw do przyznania ubezpieczonemu świadczenia rehabilitacyjnego. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony M. D. od dnia 27 grudnia 2019 r. pobierał zasiłek chorobowy. Wnioskiem z 12 maja 2020 r. wystąpił do ZUS o przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy. okoliczności bezsporne Ubezpieczony od 10 lat leczy się z powodu problemów z kręgosłupem. Stwierdzono u niego dyskopatię kręgosłupa. Nie jest niezdolny do pracy. Po dniu 26 czerwca 2020 r. nie występowały u niego objawy zespołu bólowego ani jakiekolwiek upośledzenie sprawności ruchowej. Ubezpieczony ma 57 lat, prowadzi własną działalność gospodarczą. dowód: opinia sądowo-lekarska, k. 27-29; opinia uzupełniająca, k. 45, dokumentacja medyczna ubezpieczonego Podstawowym dowodem, na którym sąd oparł rozstrzygnięcie w sprawie, oddalające wniesione przez ubezpieczonego M. D. odwołanie, była opinia sądowo-lekarska (wraz z opinią uzupełniającą), wydana przez biegłego lekarza ortopedę- M. G. . Ustalenie bowiem, czy ubezpieczony jest osobą niezdolną do pracy – a zatem okoliczności mającej pierwszorzędne znaczenie w tym postępowaniu – wymagało wiadomości specjalnych, a w konsekwencji dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Sąd oparł się na tej opinii w całości, uznając ją za całkowicie wiarygodną. Wydana opinia w szczegółowy sposób odnosi się do wszystkich zagadnień przedstawionych w postanowieniu sądu o dopuszczeniu dowodu. Zawiera opis dokumentacji, z którą zapoznał się biegły, przebieg przeprowadzonego badania, jak również logiczne i spójne uzasadnienie. Zarzuty do opinii podniesione przez ubezpieczonego – przedstawione w piśmie z 22 marca 2021 r. – w żaden sposób nie podważają jej mocy dowodowej. Biegły sądowy szczegółowo odniósł się do nich w opinii uzupełniającej, kwestionując ich zasadność i drobiazgowo argumentując przyjętą metodologię sporządzenia samej opinii, metodologię przeprowadzonego badania, jak i wysunięte wnioski końcowe. W szczególności biegły słusznie zauważył, że nie jest jego rolą przepisywanie opisów wszystkich badań załączonych do akt sprawy – zatem fakt, że w opinii brakuje pełnego opisu badania ubezpieczonego nie podważa jej rzetelności. Biegły wskazał także przyczyny, dla których badanie ubezpieczonego przebiegło w taki, a nie inny sposób (ze względu na brak współpracy ze strony ubezpieczonego). Wyjaśnił, że stwierdzone w badaniu 1 października 2014 r. początkowe zmiany zwyrodnieniowe bioder, nie mogą świadczyć o tym, aby ubezpieczony utykał. Podkreślił, że wnioski z badania wysuwa także na podstawie obserwacji ruchów ubezpieczonego i zakresu ich ograniczenia, prowadzonej w trakcie całego badania. Ta zaś prowadziła do uznania, że zakres ograniczenia ruchów ubezpieczonego nie pozwala na stwierdzenie, że jest on niezdolny do pracy. Mając na uwadze treść sporządzonych opinii, Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby dopuszczać w sprawie kolejną opinię uzupełniającą czy też opinię innego biegłego lekarza ortopedy i oparł swoje orzeczenie w całości na opinii już sporządzonej. Sąd zważył co następuje: Istota przeprowadzonego postępowania sprowadzała się do poczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych co do zdolności ubezpieczonego do pracy. Te zaś opierały się na sporządzonej przez biegłego opinii. Wnioski wysunięte przez biegłego – który stwierdził brak niezdolności do pracy ubezpieczonego M. D. – nakazywały oddalenie odwołania. Przesłanki prawa do świadczenia rehabilitacyjnego reguluje Ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie chorobowy i macierzyństwa (dalej także: „Ustawa zasiłkowa”). Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy, o której mowa w art. 18 Ustawy zasiłkowej, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Niezdolność do pracy, oceniana jako przesłanka nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2019 r., I UK 309/18). W niniejszej sprawie u ubezpieczonego nie stwierdzono niezdolności do pracy – nie została zatem ustalona podstawowa przesłanka warunkująca uprawnienie do przyznania ubezpieczonemu świadczenia rehabilitacyjnego. Jak podniósł biegły sądowy lekarz ortopeda, po dniu 26 czerwca 2020 r. u ubezpieczonego nie występowały objawy zespołu bólowego ani jakiekolwiek upośledzenie sprawności ruchowej. Należy podkreślić, że biegły oceniał niezdolność w kontekście zajęcia wykonywanego przez ubezpieczonego przed pobieraniem przez niego zasiłku (działalność gospodarcza). Wnioski wysunięte przez biegłego nakazywały zatem oddalenie odwołania jako bezzasadnego. Wydana przez ZUS decyzja, odmawiająca ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, jest w całości prawidłowa. Istota przeprowadzonego postępowania sprowadzała się do poczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych co do zdolności ubezpieczonego do pracy. Te zaś opierały się na sporządzonej przez biegłego opinii. Wnioski wysunięte przez biegłego – który stwierdził brak niezdolności do pracy ubezpieczonego M. D. – nakazywały oddalenie odwołania. ZARZĄDZENIE 1. (...) ZARZĄDZENIE 1. (...)