VI U 202/24

Sprawa dotyczyła odwołania W. S. od dwóch decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które odmówiły mu prawa do dodatkowego zasiłku opiekuńczego za okres od 12 do 20 marca 2020 r. oraz zasiłku opiekuńczego za dzień 10 marca 2021 r. i okres od 20 lutego do 3 marca 2023 r. ZUS zobowiązał również ubezpieczonego do zwrotu pobranych świadczeń wraz z odsetkami, argumentując, że w okresach tych ubezpieczony prowadził działalność gospodarczą, wystawiając zwolnienia lekarskie swoim pacjentom. Ubezpieczony, będący lekarzem z wieloma etatami i prowadzący własną praktykę, twierdził, że sporadyczne czynności w ramach działalności gospodarczej w godzinach popołudniowych były niezbędne dla dobra pacjentów i nie stanowiły wykonywania pracy zarobkowej pozbawiającej go prawa do zasiłku. Sąd, analizując stan faktyczny i przepisy prawa, uznał argumentację ubezpieczonego za zasadną. Stwierdził, że wykonywanie jedynie incydentalnych czynności w ramach działalności gospodarczej, które nie były sprzeczne z celem zwolnienia opiekuńczego, nie prowadzi do utraty prawa do zasiłku. Dodatkowo, sąd uwzględnił zarzut przedawnienia roszczenia ZUS o zwrot świadczeń za okres od 12 do 20 marca 2020 r., wskazując, że organ rentowy przekroczył ustawowy termin do wydania decyzji. W konsekwencji sąd zmienił zaskarżone decyzje ZUS, przyznając ubezpieczonemu prawo do zasiłków opiekuńczych i uznając, że nie jest on zobowiązany do ich zwrotu, a także zasądził od ZUS na rzecz ubezpieczonego zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający