VI U 13/20

Sprawa dotyczyła odwołania W. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) Oddział w P., która pozbawiła go prawa do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego za szereg okresów niezdolności do pracy, a także zobowiązała do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w łącznej kwocie ponad 101 tys. zł. ZUS uzasadniał swoją decyzję tym, że w okresach pobierania świadczeń ubezpieczony wykonywał pracę zarobkową, co potwierdzały m.in. wystawiane faktury VAT, zakupy paliwa do koparki, serwisowanie maszyny oraz sprzedaż samochodu. Ubezpieczony wniósł odwołanie, argumentując, że osobiście nie wykonywał pracy, a jedynie zlecał jej wykonanie podwykonawcom, aby utrzymać klientów. Podniósł również zarzut przedawnienia roszczenia ZUS. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że ubezpieczony, prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, w okresach niezdolności do pracy wystawiał faktury VAT dotyczące prac wykonanych przez podwykonawców, zlecał serwisowanie i naprawę swojej koparko-ładowarki oraz dokonywał zakupu paliwa do niej. Sąd uznał, że takie działania, w tym wystawianie faktur i organizowanie zastępstwa, stanowią kontynuowanie działalności gospodarczej i tym samym wykonywanie pracy zarobkowej w rozumieniu przepisów ustawy zasiłkowej, co skutkuje utratą prawa do świadczeń. Sąd odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, zgodnie z którym nawet sporadyczna aktywność zawodowa lub formalnoprawne prowadzenie działalności może być uznane za pracę zarobkową. Ponadto, sąd stwierdził, że roszczenie ZUS o zwrot nienależnie pobranych świadczeń nie uległo przedawnieniu, ponieważ decyzja ZUS została wydana w terminie 5 lat od ostatniego dnia okresu, za który świadczenie było pobierane, zgodnie z art. 84 ust. 7a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji, sąd orzekł o oddaleniu odwołania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający