VI SO/Wa 17/06

VI SO/Wa 17/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Przekazać sprawę NSA wg właściwości
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2006 r. sprawy z wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego postanawia: 1. uznać niewłaściwość w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; 2. przekazać sprawę do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - na podstawie art. 4 i art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) oraz art. 22 § 2 i 3 K.p.a., w związku z art. 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 5, § 5 ust. 1 pkt 3, § 7 ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133, z późn. zm.) – o wszczęcie postępowania mającego na celu rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy naczelnikiem urzędu skarbowego (organ administracji rządowej) a gminą (jednostka samorządu terytorialnego) oraz orzeczenie, iż o przejęciu pojazdu na własność gminy orzeka rada gminy.
Powyższy wniosek został zgłoszony w następującym stanie prawnym i faktycznym.
W dniu [...] października 2004 r. Policja ujawniła przy zbiegu ulic P. i P. porzucony w stanie uszkodzonym pojazd marki O. , nr rejestracyjny [...]. Pojazd umieszczono na parkingu depozytowym. Prowadzone przez Policję czynności nie doprowadziły do ustalenia osoby, w której posiadaniu pojazd się ostatnio znajdował. Pismem z dnia [...] lutego 2005 r. Policja przekazała do Urzędu Skarbowego [...] wniosek o likwidację pojazdu.
Naczelnik powyższego Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał w/w sprawę zgodnie z właściwością do Prezydenta W. Organ ten nie podzielił stanowiska Naczelnego Urzędu Skarbowego wywodząc, że właściwy w sprawie jest naczelnik urzędu skarbowego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nie podziela stanowiska zajętego w sprawie przez Prezydenta W. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego, bezsporną w sprawie okolicznością jest fakt, że pojazd został porzucony z zamiarem wyzbycia się, a zatem pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy – art. 50a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. O przejęciu pojazdu na własność gminy orzeka na mocy § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. rada gminy, a nie naczelnik urzędu skarbowego.
W tej sytuacji uznano, że ma miejsce spór kompetencyjny, wniesiono o jego rozstrzygnięcie i orzeczenie, że o przejęciu pojazdu na własność gminy orzeka rada gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zgodnie z art. 22 ust. 2 K.p.a. spory o właściwość między organami samorządu terytorialnego a terenowymi organami administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny, a zgodnie z § 3 tegoż przepisu z wnioskiem o rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może wystąpić m.in. organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji publicznej, pozostające w sporze (pkt. 2). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Rada W. jest organem Gminy W., a więc organem jednostki samorządu terytorialnego, a Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jest terenowym organem administracji rządowej, a więc także administracji publicznej. Wymiana pism między tymi podmiotami potwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie ma miejsce spór kompetencyjny.
W myśl art. 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Natomiast zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi spory, o których mowa w art. 4 tej ustawy, rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny, który stwierdzi swą niewłaściwość, jest obowiązany przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. W rozpatrywanej sprawie właściwym jest Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.