VI SAB/Wa 4/06

VI SAB/Wa 4/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.J. P. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie : zdjęcia z anteny audycji postanowił odrzucić skargę
Uzasadnienie
Z. J. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, domagając się zdjęcia z anteny programów emitowanych przez T. , które w przekonaniu skarżącego naruszają jego dobre imię. Podobne skargi w formie pozwów złożył do sądu powszechnego w L.
Precyzując swoją skargę w piśmie z dnia 22 grudnia 2005 r. Z. J. P. wezwał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi by ten "zażądał" wydanie przez T S.A. i KRRiT kopii scenariuszy, personaliów i adresów osób "winnych emisji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r. (sygn. akt III SAB/Łd 1/06), na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznając się niewłaściwym, przekazał skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. – wskazuje, iż ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 P.p.s.a., tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Sąd administracyjny nie jest władny żądać od T. S.A. czy od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydania kopii scenariuszy, personaliów i adresów osób "winnych emisji", jak to określił skarżący. W kognicji sądu administracyjnego mieści się nałożenie na organ administracji obowiązku wydania przez ten organ decyzji lub postanowienia, a także dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa pod warunkiem, iż przepis prawa nakłada na organ administracji obowiązek takiego zachowania się. Zatem musi istnieć przepis prawa nakazujący organowi administracji publicznej wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, by można było wskazywać na bezczynność tego organu w przypadku, kiedy z obowiązku tego się nie wywiązuje.
Z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (j. t. Dz. U. Nr 253, poz. 2531 ze zm.), a w szczególności z jej art. 6 nie można wywieźć obowiązku Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do spełnienia żądania skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 6 kpa organy administracji publicznej mogą działać wyłącznie na podstawie przepisów prawa i jedynie brak działania organu w sytuacji, kiedy odpowiedni przepis prawa zobowiązuje go do działania, może uzasadniać zarzut pozostawania organu w bezczynności. Skoro nie było możliwości działania organu to nie można mu zarzucić pozostawania w zwłoce (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 1998 r. w sprawie II SA 937/98)
Odnosząc się do zarzutu bezczynności T. S.A. należy zauważyć, iż spółka ta nie ma statusu organu administracji publicznej, zatem do jej działania lub braku działania nie może mieć zastosowania treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Także do zachowania tej spółki nie może mieć zastosowania art. 3 § 3 P.p.s.a., bowiem bezpośredni nadzór nad działalnością tego operatora wykonują właściwe organy regulacyjne, a nie sąd administracyjny. Innymi słowy jedynie na rozstrzygnięcia, lub ich brak, właściwych organów regulacyjnych służy tej spółce (w niektórych przypadkach także innym operatorom) skarga do sądu administracyjnego.
Pismo Z. J. P. ma charakter wnioskowo – skargowy, skarżąc się bowiem na treść audycji wnosi także o wzmocnienie praworządności w działaniu operatora telewizyjnego oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Skarżący kierując skargę na bezczynność wnosił o wydanie kopii scenariuszy, personaliów i adresów osób "winnych emisji", nie jest to więc żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
W tekście skargi Z. J. P. wystąpił także z obroną własnych dóbr osobistych oraz o ukaranie osób odpowiedzialnych za emisję programu.
Należy zatem wskazać, iż kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje tego rodzaju spraw co już podnoszono wyżej. Natomiast co do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII kpa, to należy stwierdzić, iż w tym zakresie nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej.
W tych warunkach skarga jako niedopuszczalna , zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu.