VI SAB/Wa 80/09

VI SAB/Wa 80/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska
Magdalena Bosakirska
Urszula Wilk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6174 Komornicy
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 873/10 - Wyrok NSA z 2011-09-14
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 64 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 167 poz 1191
art. 10 ust. 1 pkt 1, 6-11, art. 12 ust.1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę
Uzasadnienie
Pani A. S. (skarżąca) wystąpiła do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem z dnia [...] lipca 2009 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gostyninie. Jako podstawę prawną wniosku skarżąca powołała art. 11 pkt 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. W uzasadnieniu wskazała na odbytą aplikację komorniczą, złożenie egzaminów i powołanie na stanowisko asesora komorniczego, a także zastępcy komornika sądowego.
Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Sprawiedliwości wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego poprzez złożenie dokumentów, z których będzie wynikało, że przepracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. W terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jako podstawy prawne wezwania wskazano art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i art. 64 § 2 k.p.a.
Wezwanie to skarżąca odebrała [...] sierpnia 2009 r. W odpowiedzi przesłała pismo z dnia [...] sierpnia 2009 r., w którym poinformowała, że wymóg z art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji zostanie przez nią spełniony w dniu [...] września 2009 r. tj. za 14 dni. Do pisma tego dołączyła odpis Porozumienia zmieniającego umowę o pracę z dnia [...] września 2007 r. dotyczącego zatrudnienia jej w Kancelarii Komornika Sądowego w charakterze asesora od dnia [...] września 2007 r.
Minister Sprawiedliwości pismem z dnia [...] września 2009 r., powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania z uwagi na fakt, że nie uzupełniła w terminie braków wniosku o powołanie na stanowisko Komornika. Pismo to skarżąca otrzymała [...] września 2009 r. Skarżąca pismem z dnia [...] października 2009 r. wezwała Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ administracji nie może wykorzystywać trybu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. do merytorycznej oceny wniosku oraz jego załączników a także, że organ administracji publicznej zobligowany jest do rozpoznania sprawy w oparciu o stan faktyczno prawny istniejący w dniu orzekania.
W odpowiedzi Minister Sprawiedliwości pismem z [...] października 2009 r. poinformował skarżącą, iż brak jest podstaw, aby przywrócić ją do postępowania o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G.
A. S. wniosła skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości zarzucając naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie a w konsekwencji bezpodstawne pozostawienie bez rozpoznania wniosku o powołanie jej na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. Wniosła o:
1) zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do nadania sprawie biegu i skierowanie do rozpoznania złożonego przez nią wniosku o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G.,
2) zasądzenie kosztów postępowania.
Powołując art. 10 i 12 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji skarżąca wywodziła, iż istotną z punktu widzenia oceny kwalifikacji osoby ubiegającej się o stanowisko komornika, jest data powołania, a więc data w jakiej Minister Sprawiedliwości wydaje decyzję, na mocy której orzeka w sprawie powołania lub odmowy powołania na stanowisko komornika.
Zdaniem skarżącej to, że art. 12 ust. o komornikach sądowych (...) kreuje wymóg załączenia dokumentu, potwierdzającego między innymi fakt przepracowania w charakterze asesora komorniczego dwóch lat, wcale nie oznacza, iż okres ten spełniony być musi w dacie składania wniosku.
Skarżąca podnosiła, że w każdej sytuacji kiedy ustawa relatywizuje spełnienie oznaczonego wymogu w stosunku do daty złożenia wniosku, wprost okoliczność tą wskazuje. Dla poparcia tej tezy powoływała art. 10 ust. 3 i 5 ustawy o komornikach (...), a także art. 61 § 5 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i art. 66 ustawy Prawo o adwokaturze.
Skarżąca wywodziła, iż w jej ocenie brak było podstaw do tego aby Minister Sprawiedliwości wzywał ją pod rygorem zwrotu wniosku do przedstawienia dowodu potwierdzającego spełnienie wymogu pracy w charakterze asesora komorniczego w okresie dwóch lat.
Zdaniem skarżącej okoliczność, iż przedstawiła dokumenty, w oparciu o które wywodziła swoje uprawnienie do ubiegania się o stanowisko komornika, z których wynikało, iż w dniu [...] września 2009 r. upłynie okres dwóch lat wykonywania przez nią pracy w charakterze asesora komorniczego, była wystarczająca do nadania jej wnioskowi biegu.
Natomiast w ocenie skarżącej wskutek pozostawienia wniosku bez rozpoznania, Minister Sprawiedliwości w istocie dokonał jego merytorycznej oceny, gdy tymczasem okoliczność dotycząca okresu pracy w charakterze asesora komorniczego, jako merytoryczna przesłanka do powołania na stanowisko komornika, winna być badana dopiero na etapie orzekania co do istoty w niniejszej sprawie.
Ostatecznie skarżąca powołując orzecznictwo NSA podkreślała, iż organ administracji nie może wykorzystywać trybu określonego w przepisie art. 64 § 2 k.p.a. do merytorycznej oceny przedstawionego podania oraz jego załączników.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wniosek skarżącej o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego został pozostawiony bez rozpoznania, z uwagi na fakt, iż nie uzupełniła ona w terminie braków wniosku.
Powołując orzeczenie NSA wywodził, że jeżeli przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składania podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, orzekając w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, inne akty i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a.), a także rozpoznając skargi na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, zarzuty skarżącej w przedmiocie bezczynności Ministra Sprawiedliwości poprzez pozostawienie bez rozpoznania jej wniosku o powołanie na stanowisko komornika nie są zasadne.
Na wstępie podnieść należy, że w świetle uchwały SN z 28 czerwca 2000 r. (III ZP 11/00, OSN 2000, Nr 19, poz. 706) forma obrony skarżącej poprzez złożenie skargi na bezczynność jest dopuszczalna. Nie może jednakże odnieść zamierzonego skutku prawnego, bowiem stanowisko organu pozostawiające jej wniosek bez rozpoznania jest zgodne z prawem.
Podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił art. 64 § 2 k.p.a., albowiem skarżąca w wyznaczonym jej terminie 7 dni nie usunęła braków formalnych wniosku poprzez dołączenie wymaganych ustawowo dokumentów potwierdzających, że co najmniej dwa lata pracowała w charakterze asesora komorniczego.
Nie może budzić wątpliwości, że w świetle art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z poźn. zm.) - w stosunku do osób ubiegających się o powołanie na stanowisko komornika sądowego ustawodawca wymaga odbycia dwuletniej asesury komorniczej. Z kolei art. 12 ust. 1 tej ustawy wylicza enumeratywnie, jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o powołanie na stanowisko komornika. Wśród nich ustawodawca wymaga złożenia dokumentu świadczącego o przepracowaniu w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lat. Innymi słowy, przepis ten stanowi wykaz wymogów formalnych jakie winien udokumentować kandydat składający wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego.
Z tego też względu, w ocenie Sądu, organ prawidłowo wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku przez złożenie brakującego dokumentu, świadczącego o odbyciu co najmniej dwuletniego okresu pracy na stanowisku asesora komorniczego. Pouczył przy tym o konsekwencjach prawnych w sytuacji, gdy nie złoży wymaganego dokumentu w zakreślonym terminie. Organ prawidłowo ocenił, że złożenie przez skarżącą w terminie pisma z dnia [...].08.2009r. z załączonym Porozumieniem zmieniającym umowę o pracę, nie stanowiło o wykonaniu wezwania, co wprost wynika z treści pisma skarżącej. Niezasadne są zatem zarzuty skargi odnoszące się do merytorycznej oceny przedstawionego dokumentu. Ustawodawca jednoznacznie wskazuje enumeratywnie wyliczone wymogi wniosku - zarówno odbycie aplikacji komorniczej jak i przepracowanie w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lat.
Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi wprost, że do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza po dwa odpisy wniosku, życiorysu i dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11, zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia.
Innymi słowy, kandydat obligatoryjnie musi udokumentować spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11, czyli:
1) posiada obywatelstwo polskie;
2) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;
3) jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;
4) odbyła aplikację komorniczą;
5) złożyła egzamin komorniczy;
6) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;
7) ukończyła 26 lat.
W tym zakresie kandydat może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia, co jednak oznacza, że dokumenty te muszą potwierdzać zarówno odbycie aplikacji, jak i dokumentować co najmniej 2 letnią pracę w charakterze asesora komorniczego.
Z treści pisma skarżącej przedstawionego na wezwanie organu wynika wprost, iż dokument dołączony do pisma nie potwierdza przepracowania przez nią w charakterze asesora komorniczego dwóch lat.
Za uzasadnione zatem należy uznać działania organu, który pozostawił wniosek bez rozpoznania wskutek nie udokumentowania przez kandydata wymogu ustawowego - przepracowania 2 lat w charakterze asesora komorniczego. Tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nie jest w bezczynności, pozostawiając jej wniosek bez rozpoznania zgodnie z przepisami prawa, tj. art. 64 § 2 k.p.a.
Tym samym Sąd podzielił stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w prawomocnych wyrokach z dnia 19 grudnia 2008 r. (sygn. VI SAB/Wa 102/08 niepubl.) i z dnia 19 grudnia 2008 r. (sygn. VI SAB/Wa 102/08).
Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.