VI SAB/Wa 59/24

VI SAB/Wa 59/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
659
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 271 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi O. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 oddalił skargę O. D. (dalej: "Skarżący") na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta (...) w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego.
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Skarżący zwrócił się do Prezydenta (...) (dalej też: "Organ", "Prezydent") o przyznanie mu stypendium sportowego z uwagi na uzyskanie wysokich wyników w rywalizacji sportowej w 2014 roku. W wyniku złożonego ponaglenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku nr [...], stwierdziło, że Organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oraz wyznaczyło Prezydentowi miesięczny termin załatwienia sprawy oraz zobowiązało Organ do wyjaśnienia przyczyn bezczynności, w tym osób winnych bezczynności i przewlekłości.
Następnie Skarżący wraz z inną osobą wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Prezydenta w rozpatrywaniu wniosków o stypendia sportowe z roku 2012 oraz wniosku O. D. o stypendium sportowe z roku 2014.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt VI SAB/Wa 28/19 oddalił skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 91/21, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt VI SAB/Wa 28/19 i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa po zwrocie do WSA w Warszawie została zarejestrowana pod sygn. akt VI SAB/Wa 126/21.
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: (i) stwierdził, że Prezydent (...) dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku O. D. o przyznanie stypendium sportowego, (ii) stwierdził, że bezczynność Prezydenta (...) oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta (...) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, (iii) umarzył postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta (...) do wydania aktu, (iv) zasądził od Prezydenta (...) na rzecz O. D. kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, (v) przyznał O. D. od Prezydenta (...) sumę pieniężną w kwocie 5 000 (pięciu tysięcy) złotych.
Od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r. pełnomocnik Skarżącego oraz Prezydent wnieśli skargi kasacyjne.
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1779/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne.
W dniu [...] lipca 2024 r. Skarżący reprezentowany przez J. D. (ojca) złożył skargę o wznowienie postępowania w sprawie VI SAB/Wa 126/21, w zakresie punktu 3 wyroku i systemowej konieczności jego uchylenia oraz takiej samej systemowej konieczności zmiany w wyroku jego punktu 5.
Skarżący, po wykazaniu terminowego wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz właściwości sądu przywołał podstawę swojego żądania – wskazując: "- art. 271 pkt. 2, w zakresie słów - "jeżeli strona.., nie była należycie reprezentowana", w związku z art. 3 § 1, § 2 pkt. 1, 2, 4, 5, 6, 8 i 9, § 3, art. 7, art. 14, art. 53 § 2b i 4, art. 54 § 3, art. 62 pkt. 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, pkt. 2 i 3, art. 145a § 1, art. 146 §2, art. 147 §2, art. 149 § 1 pkt. 1, 2, 3, § 1a, § 1b i § 2, art. 153, art. 154 § 6 i § 7, art. 155 § 1, art. 171, art. 175 § 1, art. 176 § 2, art. 190 i art. 279, ustawy o ppsa, w związku z:
- art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1, ustawy o ustroju sądów administracyjnych
- art. 1 pkt. 1, 2, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 17 pkt. 1, art. 19, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i 2, art. 37 § 1 pkt. 1 i 2, § 6 pkt. 1, 2 lit a, art. 38, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 pkt. 4, 5 i 6 § 3, art. 110 § 1, art. 123 § 2, art. 127 § 2 i art. 156 § 1 pkt. 1, 2 i 7, ustawy o kpa, w związku z:
- art. 1 u. 1 i 2, art. 2 i art. 21 u. 1, ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych,
w związku z art. 2 u. 1, art. 31 u. 1 i 3, art. 33 u. 1, ustawy o sporcie,
w związku z art. 3 pkt. 1, 2, 5 i 6, art. 4 pkt. 4 lit. e, art. 6, art. 8 u. 1 pkt. 3, ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej, w zakresie równego traktowania,
w związku z art. 1, art. 2 u. 1 pkt. 1,2, 3, u. 2, art. 5 pkt. 1,2 i 3, art. 6 pkt. 3, 6, 8, ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa,
w związku z § 33 u. 1, § 37 pkt. 1, 2, 4 i 5, § 40 i § 41 pkt. 1, 3 i 4, regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, w świetle:
- art. 1, art. 2, art. 5, art. 7, art. 8 u. 1 i u. 2, art. 30, art. 31 u. 1 i u. 3, art. 32 u. 1 i u. 2, art. 37 u. 1, art. 45 u. 1, art. 68 u. 5, art. 77 u. 1 i u. 2, art. 87 u. 2, art. 94, art. 175 u. 1 i art. 178 u. 1, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Jako brak koniecznego, wszechstronnego zaskarżania skargą kasacyjną, punktu 3 i punktu 5, wyroku VI SAB/Wa 126/21, przez adwokata z urzędu, celem odpowiednio ich uchylenia i zmiany, powołanych w wyniku całej złej, działalności Sądu I instancji i powołanego z tych powodów, w tej części, błędnego ustrojowo wyroku, na powyższe naruszone przepisy i procedury sądowe, w realizacji - przymusu adwokackiego, jako nienależyte w tym, reprezentowanie interesów skarżącego, na wszystkie popełnione uchybienia, błędy, zaniechania i nierzetelność sądową postępowania, dokonane przez Sąd, które dotyczyły naruszeń prawa, w postaci –
1 - niesprostania i uchybiania wymogom postępowania, w procedurze sądu administracyjnego, wyznaczonym Sądowi I instancji, przez Naczelny Sąd Administracyjny: po pierwsze, w wyroku II GSK 91/21 i po drugie, w uchwałach składu siedmiu sędziów II OPS 5/19 (bezczynność) i II OPS 1/21 (przewlekłość), a w przypadku wykładni II OPS 1/21, wydanego, nieco później, również jako naruszenia prawa - samodzielnego organu sądowego, mającego stosować wszak, prawo obowiązujące od 2015 i 2017, jako jego nowelizacje, a nie zastosowanie się Sądu I instancji do uzupełnionej udzielanej wykładni postępowania na skargę o przewlekłość, w sprawie stypendiów sportowych, już po wydanym wyroku i zaniechanej działalności Sądu, w kontekście pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2022 roku, stricte w części istotnej, skierowanego do WSA w Warszawie, jako zaniechania sądu administracyjnego, podlegające zaskarżaniu skargą kasacyjną
2 - przez powołanie co prawda słusznego wyroku w punkcie 1, uznającego skargę za zasadną, jednak którego nie poprzedziło w procedurze sądowej, właściwe ustrojowo-sądowo-prawne, postępowanie Sądu na etapie wstępnym, w nie przeprowadzonym rzetelnie proceduralnie szczegółowo i w całości, procesie dopuszczalności skargi, z dnia 18 lutego 2019 roku, a uchybienia te znacząco prawnie, determinowały prawnie, etap rozstrzygania i uzasadniania, punktów 3 i 5, jako zaniechania w postępowaniu, z oznakami bezczynności sądowych, w procedurze i rzetelnym osądzaniu skargi, z tytułu obowiązujących Sąd przepisów, które podlegały wszechstronnemu stosowaniu, a w efekcie dokonanych uchybień i zaniechań sądowych, które podlegały wszechstronnemu zaskarżaniu zarzutami skargi kasacyjnej, a ograniczeniu skargi kasacyjnej do tylko jednego zarzutu, za niskiej przyznanej kwoty, jako zarzut skądinąd słuszny
3 - przez powołanie wyroku, w jego punkcie 1, słusznie uznającego zasadność skargi, z dnia [...] lutego 2019 roku, jednak dokonanego z uchybieniami w procedurze postępowania na całość skargi i istoty sprawy ze skargi, bez uwzględniania, bez przytoczenia i bez odniesienia się sądowego, do właściwej podstawy prawnej, takiego uznania i zastosowania tego wszelkich skutków prawnych, z art. 149 § 1 i jego dalszych jednostek redakcyjnych, ustawy o ppsa i jednocześnie, nieuwzględniania nowelizacji prawa, w szczególności z 2015 i z 2017 roku, których charakter w ochronie praw i wolności skarżącego, przed wieloletnią bezczynnością i wieloletnią przewlekłością w administracji, uwzględnia uprawnienia sądu administracyjnego, do zobowiązania organu, do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 pkt. 2, ppsa), bądź Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, tego przepisu, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1 b, ustawy o ppsa) (II OPS 1/21), co podlegało najpierw przytoczeniu, po czym, wszechstronnemu stosowaniu w procedurze sądu administracyjnego, a w przypadku takich braków, wszechstronnemu zaskarżeniu skargą kasacyjną
4 - w szczególności brak stanowiska Sądu, co do niezidentyfikowanych sądowo, wszelkich źródeł, przyczyn, jakichkolwiek powodów prawnych, zaistniałej, a niezbadanej w całości, bezczynności i przewlekłości administracji, w obu jej obliczach, ze skargi, w sprawie stypendiów sportowych, których brak w identyfikacji sądowej i brak identyfikacji w pracy adwokata, powoduje istotnie ograniczoną, a nie pełną prawomocność wyroku, na całość skargi w tym, czego dotyczyły przedmioty zaskarżenia, a co ustalił Sąd I instancji, w sprawie stypendiów sportowych, dla skarżącego, jako nie odzwierciedlanie w postępowaniu Sądu, obowiązków obu instytucji w administracji i braku ich uprawnionej sądowo kontroli, w dbałości o prawo skarżącego do sądu
5 - przez bezzasadne pominięcie konieczności wszechstronnej i komplementarnej, sądowej kontroli działalności administracji, a contrario bezczynności i przewlekłości, na termin skargi i reakcje obu administracji na wniosek z 2014 roku i na istoty wszelkich podstaw prawnych, realizacji nakazu konstytucyjnego wspierania rozwoju kultury fizycznej, w tym subsydiarnej i partycypacyjnej możliwości, wspierania działalności skarżącego we właściwości wykonawczej prawa, w administracji i podjęcia się zadania przyznawania stypendiów sportowych, jako wykonawcy prawa - ustawy o sporcie i Konstytucji, a nie kreatora zadań państwa, w czym dopuszczano się istotnych uchybień. Co podlegało wszechstronnemu i komplementarnemu zaskarżeniu przez adwokata, na nie w pełni prawomocny wyrok, w tym jakie nauki prawne w realizacji zadań publicznych i ustawowych nie zostały udzielone sądowo administracji, jako tylko wykonawcy prawa, w kontekście praw i wolności skarżącego, w sprawie ze skargi o bezczynność i przewlekłość, na pełne, a zaniechane obowiązki i uprawnienia sądu administracyjnego
6 - nie zbadania dla wszystkich istot bezczynności i przewlekłości - legalności działalności administracji, na udzielane jej upoważnienia do tworzenia prawa, w kontekście ich realizacji i niezbadania sądowo legalności, nieudzielania przez administracje wsparcia działalności skarżącego, w związku z wytycznymi ustawy o sporcie i Konstytucji oraz domniemania, że w indywidualnych sprawach administracyjnych, dla zachowania właściwych stosunków prawnych, wymaganym jest wydawanie przez administracje, decyzji administracyjnych legalnych, bądź innych aktów indywidualnych, zaskarżalnych, w terminie, o czasie i z realizacją właściwości administracji, determinowanej wytycznymi aktów prawa wyższych, co podlegało zaskarżaniu skargą kasacyjną.
7 - nieusprawiedliwionego ustrojowo i nieuprawnionego sądowo, bo błędnego podmiotowo i przedmiotowo, umorzenia postępowania w punkcie 3, powołanego wyroku, w skutkach dokonanych błędów, zaniechań i nierzetelności postępowania w procedurze, co podlegało wszechstronnemu zaskarżaniu skargą kasacyjną
8 - słusznego przyznania w punkcie 5, powołanego wyroku, kwoty finansowej, jednak zdaniem skarżącego istotnie za niskiej, ustalonej w skutkach popełnionych przez Sąd błędów i zaniechań pełnej kontroli obu administracji, bez wystarczającego systemowo-prawnego uzasadnienia i jego zdeterminowania zaniechaniami etapu wstępnego oraz nie przeprowadzonej rzetelnie dopuszczalności skargi, w efekcie po niedokonanej pełnej i wszechstronnej kontroli działalności administracji - co podlegało wszechstronnemu zaskarżaniu skargą kasacyjną, bo być może w wyniku braku identyfikacji wszystkich dokonanych naruszeń prawa przez administracje i w efekcie błędów i zaniechań kontroli administracji przez Sąd, przyznana kwota mogła i powinna być wyższa i tym usprawiedliwiana
9 - błędnego przytaczania stanu sprawy, z ewidentnym pominięciem zarzutów i wniosków skargi z dnia [...] lutego 2019 roku i istotnym pominięciu istoty sprawy ze skargi i tego skutków prawnych, w kontekście wszystkich elementów uzasadnienia wyroku, z art. 141 § 4, ppsa, a w szczególności końcowej treści tego przepisu, w kontekście nowelizacji prawa i nowych i obowiązujących uprawnień sądu administracyjnego, jako zaniechanego wszechstronnego postępowania sądowego i braku jakiejkolwiek nauki prawnej, nieudzielanej wszak administracjom
10 - przez zamknięcie skarżącemu prawa do sądu z art. 45 u. 1 i z art. 77 u. 1 i u. 2, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w skutkach dokonanych błędów, zaniechań i nierzetelności sądowych, pomimo uznania skargi i przyznania kwoty 5000 złotych, bowiem nie zachowano proporcji i racjonalności, w sądowej kontroli działalności administracji i w sądowym wymiarze sprawiedliwości, do nieidentyfikowanych sądowo, naruszeń prawa, dokonywanych we właściwości i kompetencjach administracji, po nie przeprowadzeniu ustrojowego zbadania dopuszczalności skargi i dopuszczaniu się przez Sąd błędów i zaniechań wszechstronnego postępowania sądowego, na całość skargi z dnia [...] lutego 2019 roku -
- z żądaniem uzasadnionej zmiany zaskarżonego wyroku w punkcie 5, jako dokonanego postępowania nieważnego, z żądaniem przeprowadzenia nowego, powtórnego i uzupełnionego postępowania sądowego w sprawie ze skargi, co podlegało wszechstronnemu zaskarżaniu skargą kasacyjną oraz uchylenia w wyroku jego punktu 3 i przeprowadzenia ponownej, tym razem wszechstronnej i pełnej, kontroli działalności administracji. Po czym wykorzystywania w pełni uprawnień i obowiązków sądów administracyjnych, w sprawie i ze skargi na bezczynność i przewlekłość, o jakich mowa w II OPS 5/19 i II OPS 1/21, a w szczególności udzielanej wykładni w II GSK 91/21".
Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł: "Na podstawie:
- art. 284, ustawy o ppsa, w związku z:
- art. 45 u. 1 i art. 77 u. 1 i 2, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Jako żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, w związku z grożącą skarżącemu, niepowetowaną szkodą, w prawie do świadczeń stypendialnych, w uznaniu sądowo i prawa do wynagrodzenia szkód, przez niezgodne z prawem działanie organów władzy publicznej, z naruszeniem gwarancji konstytucyjnych praw i wolności, w prawie do sądowego uznania uprawnienia skarżącego, do stypendiów sportowych, w prawie do rzetelnego, jawnego, właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu, których to praw, między innymi, Sąd Ten, swoim działaniem i jednostkowymi rozstrzygnięciami punktów 3 i 5 wyroku, nie podtrzymał, w wyniku dokonanych błędów, nierzetelności i obrazy tym, przepisów prawa oraz obrazy instytucji sądu administracyjnego.
Również, na podstawie wszystkich obowiązujących sądy administracyjne, przepisów prawa wnoszę, o uznanie jako zasadnych wszystkich żądań skarżącego, wynikających z treści skargi z dnia [...] lutego 2019 roku.
Wnoszę o zwrot, wszelkich kosztów, poniesionych przez skarżącego, we wszystkich sygnaturach sądowych i instancjach, dotyczących sprawy wniosku o stypendium sportowe z grudnia 2014 roku. Oraz wnoszę o uchylenie wszystkich aktów, postanowień, decyzji i czynności, wydanych w przedmiocie tego wniosku o stypendium sportowe z roku 2014.
Wnoszę również w imieniu skarżącego, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując już kolejny raz, tę samą sprawę, w autokontroli własnego postępowania, również zadość uczynił skarżącemu odpowiednio, za swoją ewidentną przewlekłość, w wyniku niedopatrzeń, błędów i zaniechań we wszystkich postępowaniach, dotyczących sprawy wniosku z grudnia 2014 roku".
W dalszej części skargi Skarżący przedstawił argumentację w zakresie terminowości wniesienia skargi oraz jej zasadności., podkreślając m.in., że WSA w Warszawie mógł samodzielnie orzec o istnieniu uprawnienia Skarżącego do stypendiów sportowych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej odrzucenie z powodu braku zaistnienia ustawowej podstawy wznowienia. Prezydent wskazał, że z treści skargi wynika, iż jedyną podstawą wznowienia wskazaną przez pełnomocnika Skarżącego jest art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") w związku z brakiem należytego reprezentowania strony w postępowaniu przed WSA w Warszawie sygn. akt 126/21. Organ podkreślił, że pełnomocnik Skarżącego w ramach uzasadnienia tej podstawy wznowienia, powołuje się na okoliczności związane z zarzutami zawartymi i nie zawartymi w skardze kasacyjnej od wyroku w ww. sprawie, które podniósł oraz których nie podniósł ustanowiony przez Sąd adwokat z urzędu. Prezydent wskazał, iż brak należytej reprezentacji, o której mowa w skardze, wynika z zaistniałych, zdaniem Skarżącego, merytorycznych braków skargi kasacyjnej sporządzonej przez reprezentującego go procesjonalnego pełnomocnika.
Pismem z dnia [...] października 2024 r. Skarżący przedstawił kolejne stanowisko, odnosząc się jednocześnie do odpowiedzi Prezydenta na skargę o wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt VI SAB/Wa 126/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd wskazuje, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi tryb nadzwyczajny, w którym obowiązują szczególne reguły.
Wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Z tej przyczyny jest oparta na wąsko określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wymienione zostały enumeratywnie w przepisach art. 271 – 273 P.p.s.a. Tym samym niedopuszczalna jest dowolność w zastosowaniu tej instytucji, a także rozszerzająca interpretacja przesłanek wznowienia postępowania.
Rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania można podzielić na dwa etapy.
Pierwszy z nich polega na ustaleniu czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa, która otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy. Drugi etap dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia sporu, który był przedmiotem orzeczenia, zakwestionowanego w tym nadzwyczajnym trybie.
Zgodnie z art. 271 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia,
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 126/21, jest niezasadna.
Sąd wskazuje, że istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się zasadniczo do odpowiedzi na pytanie, czy błędy profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego (adwokata T. P.), który w ocenie J. D. – ojca oraz pełnomocnika Skarżącego, nienależycie reprezentował Skarżącego w postępowaniu przed WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt 126/21. Ponadto, iż ustanowiony z urzędu ww. adwokat w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r. zawarł nieprawidłowe zarzuty lub w ogóle zaniechał sformułowania zarzutów, a które prawidłowo podniesione i uzasadnione mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r. W ocenie pełnomocnika Skarżącego zaniechania ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu stanowią przesłankę do wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie powołanego wyżej przepisu. art. 271 pkt 2 P.p.s.a.
W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę podnoszona przez Skarżącego okoliczność nie stanowi podstawy uwzględnienia skargi i wznowienia postępowania sądowego.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie Skarżący korzystał z pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocnika z urzędu – adwokata T. P.. Pełnomocnik został wyznaczony do reprezentacji Skarżącego w sprawie sygn. akt VI SAB/Wa 28/19, a po uchyleniu przez NSA wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 91/21 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt VI SAB/Wa 28/19 ustanowiony z urzędu adwokat reprezentował Skarżącego przed WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt SAB/ Wa 126/21. Ponadto pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. (k. 329 akt sądowych) ustanowiony adokat wywiódł od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1779/23.
W związku z czym, nie sposób podzielić argumentacji Skarżącego, iż wskazywana w skardze wadliwość skargi kasacyjnej jest tożsama z brakiem należytej reprezentacji strony postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1160/04, Sąd zajął stanowisko - powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2000 r., sygn. akt I PRN 277/00 - że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a Z powołanego orzeczenia Sądu Najwyższego wyraźnie wynika, że w ocenie tego Sądu nienależyta reprezentacja jako podstawa wznowienia postępowania nie dotyczy sposobu, w jaki strona jest zastępowana przez pełnomocnika procesowego. Czym innym, bowiem jest brak należytego umocowania pełnomocnika, a czym innym niewłaściwe reprezentowanie przez niego interesów strony. Z kolei w wyroku z 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1266/07 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nawet, jeżeli pełnomocnik nie podejmował czynności procesowych zgodnie z zakomunikowaną mu wolą strony, to taka okoliczność nie stanowi podstawy wznowienia postępowania z uwagi na nienależyte reprezentowanie strony. Zaś w postanowieniu z 15 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 155/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu sądowym w rozumieniu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Natomiast w wyroku z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1928/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że choćby ustanowiony w sprawie pełnomocnik wykonywał swoje obowiązki w sposób prowadzący do negatywnych skutków dla swojego mocodawcy, nie istnieją podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 P.p.s.a.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że podniesione przez Skarżącego zarzuty skargi nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 126/21 w sprawie ze skargi O. D. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta (...) w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego. Wynika to przede wszystkim z tego, że oddalenie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji w rozumieniu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. i nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Niewłaściwe czy nieudolne reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1160/04).
Sąd na marginesie wskazuje, że sporządzona przez pełnomocnika Skarżącego skarga kasacyjna została przyjęta przez NSA do rozpoznania, tym samym odpowiadała ona wymogom wynikającym z P.p.s.a. Natomiast czym innym jest skuteczność autora skargi w przekonującym i rzeczowym jej uzasadnieniu zmierzającym do wykazania wadliwości zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji jej autora i skargę oddalił. Niemniej jednak nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania sądowego okoliczność, jak wskazuje Skarżący "Jako brak koniecznego, wszechstronnego zaskarżania skargą kasacyjną, punktu 3 i punktu 5, wyroku VI SAB/Wa 126/21, przez adwokata z urzędu".
Sąd wskazuje, że środek odwoławczy jakim jest skarga kasacyjna, nie bez powodu został objęty przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim o jakim mowa w art. 175 P.p.s.a. Właśnie z uwagi na wymogi prawne, w szczególności konieczność oparcia skargi kasacyjnej na określonych podstawach prawnych, przy jej sporządzeniu obligatoryjny jest udział profesjonalnego pełnomocnika. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego z jednej strony gwarantuje jej formalną poprawność, skutkującą przyjęcie jej do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, zaś z drugiej jak najszersze zabezpieczenie interesu strony przez prawidłowe skonstruowanie zarzutów i ich uzasadnienie.
W związku z tym, poprzez brak należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której strona w ogóle pozbawiona zostałaby właściwej reprezentacji przed sądem administracyjnym. Omawiana przyczyna wznowienia nie dotyczy natomiast sposobu występowania w charakterze pełnomocnika procesowego lub uwzględnienia (bądź nie) wniesionego środka zaskarżenia. Innymi słowy, podstawą uwzględnienia skargi i wznowienie postępowania sądowego jest przypadek w ogóle braku należytej reprezentacji, nie zaś przeświadczenie strony (tu: Skarżącego) o nieudolnym lub wadliwym prowadzeniu sprawy albo sporządzeniu środka zaskarżenia, który nie przyniósł oczekiwanego rezultatu.
W niniejszej sprawie Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, tym samym nie zachodzi przypadek braku należytej reprezentacji. Bowiem, co raz jeszcze wypada podkreślić brak należytej reprezentacji, o którym mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. nie jest tożsamy z przeświadczeniem Skarżącego o ewentualnym niewłaściwym reprezentowaniu strony przez profesjonalnego pełnomocnika.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 271 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .