VI SAB/WA 47/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2006-03-16
NSAtransportoweŚredniawsa
transport drogowykara pieniężnabezczynność organuodwołaniepostępowanie administracyjneWSAGITD

Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie skargi na bezczynność organu, ponieważ organ wydał decyzję po wniesieniu skargi, a skarżący cofnął skargę.

Skarżący złożył skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w związku z nierozpoznaniem odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną. W trakcie postępowania sądowego organ wydał decyzje, które dotyczyły przedmiotu odwołania. Skarżący cofnął skargę, a sąd umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, zasądzając jednocześnie zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Sprawa dotyczyła skargi H. B. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Inspektora Transportu Drogowego nakładającej karę pieniężną w wysokości 111.500 zł. Skarżący wniósł odwołanie, a następnie wezwanie do usunięcia naruszenia, traktując je jako zażalenie w przypadku braku przesłania akt sprawy do organu odwoławczego. W skardze na bezczynność domagał się wydania decyzji w terminie 14 dni. GITD w odpowiedzi na skargę wskazał, że wydał postanowienie o wyłączeniu sprawy do odrębnego postępowania oraz dwie decyzje: o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w części dotyczącej kary za nieokazanie wykresówek, oraz o utrzymaniu w mocy decyzji w części dotyczącej kary 2.000 zł. Przesyłki z tymi rozstrzygnięciami wróciły do nadawcy z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Skarżący podtrzymał skargę, wskazując na wysłanie przesyłek na błędny adres, i wniósł skargi od tych rozstrzygnięć z wnioskami o przywrócenie terminu. Na rozprawie skarżący cofnął skargę wobec wydania decyzji, których dotyczyła skarga. Sąd, opierając się na art. 149 p.p.s.a. i uznając, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zasądzono również zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, sąd powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, ponieważ wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet jeśli została ona podjęta z naruszeniem terminu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie, jeśli skarga na bezczynność jest zasadna. A contrario, wydanie aktu przez organ sprawia, że skarga staje się bezprzedmiotowa, co uzasadnia umorzenie postępowania.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

umorzono

Przepisy (7)

Główne

p.p.s.a. art. 149

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet jeśli ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.

p.p.s.a. art. 161 § § 1 pkt 3

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Sąd umarza postępowanie, jeżeli stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe.

u.t.d. art. 93 § ust. 1

Ustawa o transporcie drogowym

Podstawa nałożenia kary pieniężnej.

u.t.d. art. 92 § ust. 2 pkt 2

Ustawa o transporcie drogowym

Ograniczenie sumy kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli.

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 201 § § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Sąd orzeka o kosztach postępowania.

k.p.a. art. 37 § § 1

Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego

Dotyczy zażalenia na postanowienie.

k.p.a. art. 44 § § 2

Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego

Dotyczy sposobu doręczania pism i uznania doręczenia.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność czyni skargę bezprzedmiotową. Cofnięcie skargi przez skarżącego w sytuacji, gdy organ wydał decyzję, jest dopuszczalne i uzasadnia umorzenie postępowania.

Godne uwagi sformułowania

wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie, w sprawie ze skargi na bezczynność, jako bezprzedmiotowe. Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy.

Skład orzekający

Ewa Frąckiewicz

przewodniczący

Grażyna Śliwińska

członek

Olga Żurawska-Matusiak

sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Umorzenie postępowania w sprawie skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy organ wydał rozstrzygnięcie po wniesieniu skargi, a skarżący cofnął skargę."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie wydanie decyzji przez organ nastąpiło po wniesieniu skargi na bezczynność, a następnie skarżący cofnął skargę.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa dotyczy typowej sytuacji procesowej w postępowaniu administracyjnosądowym, gdzie wydanie decyzji przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność prowadzi do umorzenia postępowania. Nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych interpretacji.

Dane finansowe

WPS: 111 500 PLN

Sektor

transport

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
VI SAB/Wa 47/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska
Olga Żurawska-Matusiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi H.. B. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr. [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz H. B. kwotę 459,70 złotych (czterysta pięćdziesiąt dziewięć złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę przedsiębiorstwa – Z. B. H. z siedzibą w K. W jej wyniku decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożył na kontrolowanego przedsiębiorcę H. B. karę pieniężną w wysokości 111.500 zł. Jednocześnie w w/w decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć, w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie, kwoty 30.000 zł.
Od powyższej decyzji H. B. odwołał się dnia [...] lipca 2005 r. Następnie pismem z dnia 19 października 2005 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia" wystąpił do Głównego Inspektora Transportu Drogowego
z wezwaniem do wydania w terminie decyzji w sprawie jego odwołania. W piśmie tym wskazał, iż w przypadku gdy organ pierwszej instancji nie przesłał odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, to wezwanie należy traktować jako zażalenie w rozumieniu art. 37 § 1 kpa.
W skardze na bezczynność z dnia [...] listopada 2005 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. B. wnosił
o zobowiązanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wydania
w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku decyzji w sprawie jego odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego, w dniu
[...] listopada 2005 r., wydał postanowienie o wyłączeniu sprawy do postępowania odrębnego w zakresie kary pieniężnej za nieokazanie wykresówek. Następnie organ odwoławczy dnia [...] listopada 2005 r. wydał dwie decyzje: o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie wyłączonym do postępowania odrębnego oraz o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zakresie pozostałym tj. w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Zarówno postanowienie jak i decyzje zostały wysłane dnia [...] listopada 2005 r. na adres wskazany przez pełnomocnika w odwołaniu, lecz wróciły z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie".
Skarżący pismem z dnia 10 stycznia 2006 r., podtrzymując skargę wskazał, że przesyłki wymienione w odpowiedzi na skargę zostały wysłane na błędny adres, inny niż wskazany w odwołaniu. Jednocześnie podał, że na trzy rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskami
o przywrócenie terminu do wniesienia skarg. Ustosunkowując się do powyższego pisma Główny Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. podtrzymał twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę.
Na rozprawie dnia 16 marca 2006 r. skarżący wobec wydania decyzji, których dotyczyła skarga, cofnął skargę. Jednocześnie podtrzymał wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów, albowiem skarga w chwili składania była zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie, w sprawie ze skargi na bezczynność, jako bezprzedmiotowe.
W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. wyrok NSA z 6.10.2000r. IV SA 105/00 nie publ.)
W sprawie niniejszej, co jest niesporne między stronami, Główny Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, w dniu
[...] listopada 2004 r. wydał: postanowienie o wyłączeniu do postępowania odrębnego oraz dwie decyzje odnoszące się do nałożonej kary pieniężnej. Decyzją nr
[...] uchylił zaskarżoną decyzję w części wyłączonej do odrębnego postępowania tj. w zakresie kary za nieokazanie wykresówek. Natomiast decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary 2.000 zł.
Wyżej wskazane decyzje oraz postanowienie zostały wysłane pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 listopada 2005 r. Wszystkie trzy przesyłki nie zostały doręczone i po powtórnym awizowaniu w dniu 21 listopada 2005 r. wróciły do nadawcy z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Zgodnie z art. 44 § 2 kpa doręczenie można było uznać za dokonane z dniem 28 listopada 2005 r.
W zaistniałej sytuacji cofnięcie skargi uznać należy za dopuszczalne i dlatego też Sąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznając, że postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe, orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł w trybie art. 201 § 1 p.p.s.a.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI