VI SAB/Wa 44/12

VI SAB/Wa 44/12 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II GZ 642/13 - Postanowienie NSA z 2013-11-13
II GSK 169/14 - Postanowienie NSA z 2014-02-07
II GZ 473/14 - Postanowienie NSA z 2014-08-28
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. S. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej też jako Prezes UKE, organ) skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej.
Z załączonych do odpowiedzi na skargę dokumentów wynika, iż skierowanym do organu pismem z dnia 6 maja 2011 r. skarżący wniósł o udzielenie pomocy w sprawie. Wskazał, iż w dniu 4 maja 2011 r. otrzymał listem poleconym "wezwanie do natychmiastowej zapłaty" skierowane do niego z firmy windykacyjnej F. SA z K.. Skarżący zaznaczył, iż w dniu 14 listopada 2008 r. . zawarł z P. sp. z o.o. (zwaną także dalej "O. lub P."), umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w ramach promocji "[...]" z taryfą "[...]". Umowę zawarto na 24 miesiące. Z umowy wynikało, iż Operator zobowiązał się do rozpoczęcia świadczenia usług w dniu 14 listopada 2008 r. Według oświadczenia skarżącego, tak się jednak nie stało. Skarżący oświadczył ponadto, iż dwukrotnie tj. w 2008 i 2009 roku zgłaszał brak aktywacji usług telekomunikacyjnych u Operatora, jednakże bez rezultatu.
W dniu [...] maja 2011 r. organ wystosował do Operatora wezwanie do udzielenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Wezwanie zostało wystosowane w trybie art. 192 ust 1 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Operator stwierdził, iż skarżący nie jest związany z P. sp. z o.o. umową z dnia 14 listopada 2008 r. lecz umową z dnia 22 grudnia 2008 r. W dniu [...] lipca 2011 r. organ ponownie wystąpił do P. o udzielenie wyjaśnień w odpowiedzi na które Operator poinformował, iż w dniu 28 marca 2011 r. w trybie art. 509 Kodeksu Cywilnego sprzedał "zadłużenie" firmie windykacyjnej F. SA z siedzibą w K.. Organ w dniach: [...] sierpnia 2011 r. i [...] września 2011 r. ponownie skierował do Operatora kolejne pisma w celu wyjaśnienia różnic i nieścisłości odnoście daty zawarcia umowy i jej numeru. Odpowiadając na powyższe pisma Operator ponownie stwierdził, iż nie jest związany ze skarżącym umową z dnia 14 listopada 2008 r. lecz umową z dnia 22 grudnia 2008 r.
W dniu [...] października 2011 r. organ poinformował skarżącego, iż zakończenie interwencji w jego sprawie nie może przybrać formy decyzji administracyjnej. Organ zaznaczył, iż wydanie decyzji możliwe jest możliwe w ściśle określonych w ustawie przypadkach i nie należy do nich rozstrzyganie sporów abonentów z operatorami i dostawcami usług.
W dniu 14 listopada 2011 r. Skarżący wystosował do Prezesa UKE wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym wskazał, iż nie zgadza się z powyższym zakończeniem sprawy. Ponadto wskazał, iż operator telekomunikacyjny nie poinformował go o nieuwzględnieniu wniesionej reklamacji. Skarżący podniósł ponadto, iż z mocy ustawy reklamacja została uwzględniona, a mimo to rzekomy dług został przekazany firmie windykacyjnej.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazał, iż w dotychczasowych pismach dokładnie informował o zakresie przedmiotowym spraw, w których możliwa jest interwencja Prezesa UKE. W piśmie tym wskazano ponadto, iż UKE nie stwierdziło w postępowaniu operatora działań dezinformacyjnych, szkodliwych zdaniem organu dla abonenta. W przypadku wystąpienia szkody zaproponowano skarżącemu skierowanie sprawy na drogę sądową powołując się na przepisy kodeksu cywilnego. Nadto organ wskazał na możliwości polubownego zakończenia sporu oraz możliwość przeprowadzenia postępowania mediacyjnego.
W dniu [...] marca 2012 r. organ poinformował skarżącego, iż zaistniały nowe okoliczności, których wyjaśnienie może mieć znaczący wpływ na stan sprawy. W związku z powyższym organ przygotował wystąpienie do P. S.A., w którym domagał się wyjaśnienia istotnych zdaniem organu szczegółów. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. organ po raz kolejny wystosował pismo do P.. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Operator ponownie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. P. odwołała się do swoich dotychczasowych pism, w których wskazywała, iż obecnie nie jest stroną w sprawie oraz oświadczyła, iż nie widzi możliwości jakiegokolwiek polubownego rozwiązania tej sytuacji. Jednocześnie P. wskazała, iż jej zdaniem, nawet gdyby hipotetycznie uznać, iż reklamacja nie została rozpatrzona poprawnie, to w żadnym przypadku nie stanowi to samoistnej przesłanki do uznania roszczenia skarżącego.
W dniu [...] czerwca 2012 r. organ wystosował kolejne pismo informując skarżącego o stanowisku zajętym przez P.. Oświadczył zarazem, iż z uwagi na zakres przedmiotowy spraw, w których materią jest interwencja Prezesa UKE, uważa sprawę ze swojej strony za zakończoną.
W dniu 20 czerwca 2012 r. Skarżący wystosował do Prezesa UKE wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z uzasadnienia pisma wynikało, iż skarżący nie zgadza się na zakończenie postępowania pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Skarżący wskazał, iż operator nie poinformował go o nieuwzględnieniu wniesionej reklamacji. Zdaniem skarżącego, z mocy ustawy reklamacja została zatem uwzględniona, a mimo to rzekomy dług został przekazany firmie windykacyjnej. Nadto skarżący wniósł o zrewidowanie postawy organu zdejmującej odpowiedzialność z operatora za niezgodne z prawem działanie.
Pismem z dnia [...[ lipca 2012 r. organ oświadczył, iż nie jest możliwe zakończenie sprawie w formie wydania decyzji administracyjnej.
W dniu 4 września 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej rozumianą jako brak wydania decyzji w zakresie kontroli operatora sieci pod kątem przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub, ewentualnie, oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Zn 2012 roku, poz. 270, dalej w skrócie jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (p. Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Innymi słowy skarga na bezczynność organu przysługuje w sytuacji, w której zobligowany jest on do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i pomimo ciążącego na nim obowiązku pozostaje w zwłoce.
Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Między innymi sprawy z zakresu administracji publicznej nie obejmują tych działań, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (p. Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 28). Po drugie z właściwych przepisów prawa materialnego wynikać musi upoważnienie organu do wydania w sprawie objętej skargą na bezczynność jednego z aktów, na które przysługuje następnie skarga do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący domagał się wydania decyzji w sprawie dotyczącej sporu pomiędzy skarżącym a operatorem telekomunikacyjnym odnośnie rozpoznania reklamacji w zakresie kwestii świadczenia usług. Podkreślić należy, iż zasady odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług telekomunikacyjnych określa przepis art. 104 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie z tym artykułem do odpowiedzialności przedsiębiorców telekomunikacyjnych za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi telekomunikacyjnej stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Odstępstwem od tej zasady jest odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi powszechnej - w tym zakresie nie stosuje się przepisów kodeksu cywilnego. Przedsiębiorca wyznaczony do świadczenia usługi powszechnej odpowiada jedynie w zakresie określonym ustawą. Ponadto odstępstwa od zasad odpowiedzialności określonych w kodeksie cywilnym przewidziane są w art. 107 ust. 1. Zgodnie z tym przepisem prawo dochodzenia w postępowaniu sądowym lub w postępowaniach, o których mowa w art. 109 i art. 110, roszczeń określonych w ustawie, wynikających ze stosunków z przedsiębiorcami wyznaczonymi, przysługuje użytkownikowi końcowemu po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego (art. 107 ust. 1). Podstawą dochodzenia roszczeń na drodze postępowań wymienionych w tym przepisie jest więc wcześniejsze wyczerpanie drogi postępowania reklamacyjnego. Postępowanie przed sądem powszechnym, polubownym oraz w ramach mediacji będzie mogło być w praktyce prowadzone po upływie 60 dni od dnia złożenia reklamacji (30-dniowy okres na rozpatrzenie reklamacji oraz kolejne 30 dni na zapłatę dochodzonej należności). Po upływie tych terminów użytkownik składający reklamację decyduje czy zamierza kontynuować postępowanie na drodze przed sądem powszechnym, polubownym lub w ramach mediacji (p. Komentarz M. Rogalskiego do Ustawy – Prawo Telekomunikacyjne, LEX, 2010).
Tak więc w ramach zakreślonych ustawą – Prawo telekomunikacyjne form prawnych zakończenia sporu nie występuje możliwość wydania decyzji przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej jako formy władczego rozstrzygnięcia sporu pomiędzy użytkownikiem a przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Samo uprawnienie wynikające z treści art. 192 ust. 1 pkt 5 do podejmowania przez organ interwencji w sprawach dotyczących funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych nie skutkuje bowiem uprawnieniem organu do wydania decyzji administracyjnej. Podkreślić należy, że zakres działania Prezesa UKE został określony w art. 192 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, zaś jego kompetencje wynikają z poszczególnych przepisów, przy czym niewątpliwie część kompetencji dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Żaden konkretny przepis ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie daje podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący wykonania usługi telekomunikacyjnej. Uprawnienia Prezesa UKE nie mogą być więc rozszerzane na rozstrzyganie sporu mającego charakter cywilnoprawny, gdyż w takim przypadku władnym do rozstrzygnięcia sporu jest wyłącznie sąd powszechny, polubowny lub droga mediacji (tak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1396/06).
W świetle powyższego należy uznać, iż skarga wniesiona do Sądu przez skarżącego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.