VI SA/Wa 996/06

VI SA/Wa 996/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Sygn. powiązane
II GZ 68/07 - Postanowienie NSA z 2007-04-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Policji działając na podstawie art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221) oraz art. 104 k.p.a., decyzją z dnia marca 2006 roku cofnął A. R. licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, z uwagi na fakt niedostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego.
A. R., dalej zwany skarżącym, złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów art. 6, 7 oraz 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wniósł o jej uchylenie.
W uzasadnieniu między innymi podniósł, że ustawodawca w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia zróżnicował sytuację prawną osób posiadających licencję pracowników ochrony fizycznej oraz pracowników zabezpieczenia technicznego. Tych pierwszych można stale badać w zakresie ich stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, natomiast tych drugich wyłącznie w momencie starania się o licencję zabezpieczenia technicznego. Wynika to przede wszystkim z wykładni logicznej, semantycznej i celowościowej przepisu art. 29 ust. 3 pkt 1 w/cyt. ustawy. Spełnienie warunku z art. 26 ust. 3 pkt 2 wymagane jest bowiem przy wydaniu licencji, o czym jednoznacznie stanowi zwrot: "wydaje się osobie". Zdaniem skarżącego brak jest podstawy prawnej do żądania przez organ aktualnego orzeczenia lekarskiego od pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia.
Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268a k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu, składając wniosek o wydanie licencji pracownika ochrony, strona przedstawia między innymi orzeczenie lekarskie, w którym lekarz przeprowadzający badania określa termin jej zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony. Nieprzeprowadzenie w wyznaczonym przez lekarza terminie kolejnych badań, potwierdzających zdolność psychiczną i fizyczną do wykonywania zadań pracownika ochrony powoduje wystąpienie przesłanki obligującej organy Policji w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 do cofnięcia przedmiotowej licencji.
Nie poddając się badaniom w wyznaczonym terminie A. R. przestał spełniać warunek ustalony w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, który jest niezbędny do posiadania jakiejkolwiek licencji pracownika ochrony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucając decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie przepisów art. 6, 7, 107 § 1 i 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi poza przytoczonymi argumentami z odwołania, skarżący dodatkowo podniósł, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów, o których mowa w art. l07 § l i 3 k.p.a., bowiem pomimo przytoczenia problemu braku konkretnej podstawy prawnej do badania stanu zdrowia po wydaniu licencji zabezpieczenia technicznego oraz pomimo wskazania braku kompetencji prawnych lekarza orzecznika do określania daty ważności orzeczenia lekarskiego obydwa organy sprytnie przemilczały te zagadnienia w uzasadnieniach decyzji. Zdaniem skarżącego organ bezkrytyczne przeszedł do porządku nad treścią art. 34 w/cyt. ustawy, bowiem skoro MZiOS w porozumieniu z MSWiA w drodze rozporządzenia rozstrzygnęli zasady, tryb i zakres badań lekarskich i psychologicznych wyłącznie w stosunku do grupy pracowników ochrony fizycznej, to brak takiego samego uregulowania w stosunku do grupy pracowników zabezpieczenia technicznego powinien wzbudzić przynajmniej zastanowienie - w oparciu o jakie zasady prawne organ administracji może żądać od skarżącego przedstawienia aktualnych badań.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia określenie pracownik ochrony oznacza osobę posiadającą licencję pracownika ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia technicznego.
Zgodnie dyspozycją art. 29 ust. 3 ustawy licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która spełnia warunki określone w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2, a na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy komendant wojewódzki policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki , o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2.
Natomiast art. 26 ust. 3 pkt 1 stanowi, że posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań stwierdzone musi być orzeczeniem lekarskim.
W przedmiotowej sprawie bezspornym faktem jest, że orzeczenie lekarskie stwierdzające zdolność fizyczną i psychiczną skarżącego do wykonywania zadań pracownika ochrony utraciło ważność w styczniu 2003 roku. W tej sytuacji właściwy wydział Komendy Policji pismem z dnia [...] listopada 2005 roku powołując się na treść art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy, wezwał skarżącego do złożenia aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika zabezpieczenia technicznego.
W piśmie tym organ nie powołuje się na Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 roku w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej (Dz. U. Nr 30, poz. 299), wydanego na podstawie art. 34 ustawy o ochronie osób i mienia. Organ również nie wskazuje jednostki uprawnionej do wydania takiego orzeczenia. Organ realizując zapisy ustawy zobligowany jest do żądania dostarczenia mu aktualnego orzeczenia lekarskiego. Obowiązek dostarczania aktualnych orzeczeń lekarski nakłada na pracowników zabezpieczenia technicznego nie Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 roku, ale wyżej przywołane przepisy ustawy. Dyspozycja art. 31 ust. 2 ustawy wiąże organ nakładając na niego obowiązek cofnięcia licencji w przypadku nie spełnienia warunków określonych między innym w art. 26 ust. 3 pkt 2, a więc nie wylegitymowanie się aktualnym orzeczeniem lekarskim.
Organ nie żądał od skarżącego przedstawienia orzeczenia lekarskiego po upływie terminu trzyletniego, bądź krótszego, określonego w § 10 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 roku, ale dopiero gdy dokument ten stracił swoją ważność. Organ nie jest uprawniony do oceny czy okres ważności orzeczenia lekarskiego oznaczony przez lekarza jest zasadny i czy takie orzeczenie winno obowiązywać bezterminowo. Organ wyłącznie stwierdza, że orzeczenie lekarskie znajdujące się w aktach osobowych jest nieaktualne i nadaje sprawie bieg zgodnie z przepisami ustawy o ochronie osób i mienia.
Ponadto należy podnieść, że nie ma znaczenia dla oceny niniejszej sprawy, wprowadzenie przez ustawodawcę pojęcia pracownika ochrony fizycznej i pracownika zabezpieczenia technicznego, ponieważ zgodnie z dyspozycją art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy komendant wojewódzki policji cofa licencję zarówno pracownikowi ochrony fizycznej jak i pracownikowi zabezpieczenia technicznego w przypadku braku ważnego orzeczenia lekarskiego.
W ocenie Sądu, w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania należy stwierdzić, iż organ
ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy materiał sprawy a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Reasumując, Sąd uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa materialnego ustawy o ochronie osób i mienia i przepisów art. 6, 7, 107 § 1 i 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
W związku z powyższym na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.