VI SA/Wa 991/05

VI SA/Wa 991/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Halina Emilia Święcicka /sprawozdawca/
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Sygn. powiązane
II GSK 23/06 - Wyrok NSA z 2006-04-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005r. sprawy ze skarg C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargi
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzjami z dnia [...] marca 2005 r. odmówiło wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w hipermarkecie usytuowanym przy Al. [...] w [...].
Stan w sprawie przedstawiał się następująco:
W dniu [...] października 2004 r. do Urzędu W. Wydziału Obsługi Mieszkańców dla [...] wpłynął wniosek C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. podpisany przez dyrektora L. R. o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w hipermarkecie usytuowanym przy Al. [...] w W. Do wniosku załączono odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, dokument pełnomocnictwa dla dyrektora L. R. oraz dokument określony jako "Załącznik nr 5 Tekst jednolity umowy dzierżawy", zawartej [...] kwietnia 1998 r. pomiędzy [...] i spółką O. Sp. z o.o. i zmienionej aneksami z dnia [...] stycznia 1999 r., [...] kwietnia 1999 r. i [...] lutego 2002 r.
Pismem z dnia [...] października 2004 r. Urząd W. - Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia oryginału decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stwierdzającego spełnienie wymagań koniecznych do zapewnienia higieny przy sprzedaży napojów alkoholowych w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Wnioskodawca przedłożył w dniu [...] października 2004 r. żądany dokument, tj. decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2004 r. a w dniu [...] października 2004 r. złożył kopię umowy zawartej dnia [...] kwietnia 1998 r. pomiędzy [...] w W. a "O." Spółką z o.o. w K.
Jak wynika z akt sprawy, w dniach [...] i [...] października 2004 r. w hipermarkecie C. – pomimo braku zezwolenia – odbywała się sprzedaż napojów alkoholowych.
Prowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu w dniach [...] i [...] października 2004r. w stoisku firmy C. w [...] w W. napojów alkoholowych bez wymaganego zezwolenia, tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. zostało umorzone z powodu znikomego stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż funkcjonariusze Wydziału PG KRP [...] dokonali w dniu [...] października 2004 r. przeszukania pomieszczeń sklepowych, podczas którego ujawniono jako oferowane do sprzedaży ok. 8.000 litrów piwa różnych marek oraz ok. 10.000 litrów napojów o zawartości większej niż 4,5 % alkoholu oraz ustalili, iż sprzedaż piwa w hali samoobsługowej oraz alkoholi wysokoprocentowych w wydzielonym stoisku prowadzona była od dnia otwarcia hipermarketu do godzin południowych w dniu [...] października 2004 r.
Postanowieniem Nr [...] Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. z dnia [...] października 2004 r. wydała pozytywną opinię co do lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy.
Decyzjami z dnia [...] listopada 2004 r. NR [...], NR [...], NR [...] Prezydent W. odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w hipermarkecie usytuowanym przy Al. [...] w W.
Od powyższych decyzji złożyła odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i wydanie stosownych zezwoleń.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołań decyzjami z dnia [...] grudnia 2004 r. [...], [...],[...] uchyliło zaskarżone decyzje w całości i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uchylając decyzje SKO uznało, iż odmowa wydania zezwolenia nie została należycie uzasadniona i organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien wziąć pod uwagę, że sprzedaż napojów alkoholowych bez zezwolenia miała charakter jednorazowy, w historii firmy jest to pierwszy przypadek złamania prawa, za prowadzenie sprzedaży alkoholu bez zezwolenia odpowiada dyrektor hipermarketu, który poniesie za to konsekwencje oraz to, iż spółka prowadzi działalność na wielką skalę i nie może sobie pozwolić na łamanie prawa.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy C. Spółki z o.o. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w hipermarkecie usytuowanym przy Al. [...] w W., Prezydent W. na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) decyzjami z 21 stycznia 2005 r. NR [...], NR [...], NR [...] odmówił wydania zezwoleń.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż C. Spółka z o.o. w dniach [...] i [...] października 2004 r. prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych bez zezwolenia w hipermarkecie usytuowanym przy Al. [...] w W. Sprzedaż nie miała charakteru jednorazowego ani incydentalnego, rozpoczęcie sprzedaży alkoholu nastąpiło z chwilą uruchomienia placówki w dniu [...] października 2004 r. Zgodnie z protokołem oględzin punktu z dnia [...] października 2004 r. hipermarket funkcjonuje w dniach poniedziałek-sobota w godzinach 7-23, niedziela 9-21. W dniu [...] października 2004 r. dokonano zakupu dwóch butelek piwa, czego dowodem jest notatka służbowa wraz z paragonem fiskalnym a w dniu [...] października 2004 r., w wyniku kontroli stwierdzono, że na terenie hipermarketu prowadzona jest sprzedaż napojów o zawartości 4,5% alkoholu oraz piwa w części samoobsługowej i powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu w wydzielonym stoisku. Osoby kontrolujące dokonały zakupu piwa [...], wina [...] i wódki [...], czego dowodem są paragony fiskalne. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół podpisany bez zastrzeżeń przez L. R.
Decyzja w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest wydawana w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy, zezwolenie na sprzedaż alkoholu cofa się w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 1998 r. (sygn. akt II SA/Wr 46/97, OSS 1998/3/76), w którym sąd oceniając kwestię wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność niezgodnie z art. 18 ust. 1 w/w ustawy stwierdził: "Skoro ustawa nakazuje cofnąć już wydane zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi, nie pozostawiając tu organowi miejsca na uznanie ("zezwolenie (...) cofa się"), to sprzedaż napojów alkoholowych w trakcie postępowania zmierzającego do uzyskania zezwolenia na obrót alkoholem, ale jeszcze przed jego wydaniem, jest okolicznością, która nie może być obojętna przy ocenie stanu faktycznego wpływającego na treść rozstrzygnięcia organu, i jako taka podlega ocenie tego organu, w ramach uznania administracyjnego." W oparciu o powyższy wyrok zapadały już wcześniej rozstrzygnięcia organu i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w stosunku do przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych bez zezwolenia, przed zakończeniem postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu. Ponadto w uzasadnieniu swoich decyzji Prezydent W. wskazał, iż nie jest istotne, czy naruszenie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nastąpiło za wiedzą Zarządu Spółki, czy też było wynikiem samowolnego działania dyrektora hipermarketu. Od osoby prowadzącej działalność w sposób profesjonalny (zarejestrowanego przedsiębiorcy), należy wymagać pewnej minimalnej staranności w prowadzeniu tejże działalności. Fakt prowadzenia działalności na szeroką skalę świadczy o tym, że procedury w zakresie wydawania zezwoleń były Spółce dobrze znane a uchybienie prawu mniej prawdopodobne niż w przypadku mało doświadczonego, drobnego przedsiębiorcy. Konstytucyjna zasada równości podmiotów wobec prawa zawarta w art. 32 Konstytucji RP prawa nie pozwala traktować inaczej Spółki C. tylko dlatego, że prowadzi działalność w szerokim zakresie.
Od powyższych decyzji strona złożyła odwołania wnosząc o ich uchylenie i wydanie decyzji zezwalających na sprzedaż napojów alkoholowych. Podnosiła, iż sprzedaż napojów alkoholowych - przed formalnym wydaniem zezwoleń - nie była następstwem umyślnego działania, lekceważenia obowiązującego prawa czy chęci naruszenia przepisów tylko wynikiem błędu człowieka, w wyniku czego doszło do incydentalnych przypadków sprzedaży napojów alkoholowych. Błąd wynikał z domniemania posiadania zezwolenia na podstawie uzyskania pozytywnych uzgodnień sanitarnych i pozwolenia na użytkowanie obiektu oraz faktu, iż taka decyzja na terenie Francji jest wystarczająca na prowadzenie w takim obiekcie sprzedaży napojów alkoholowych. Sprzedaż nie miała charakteru ciągłego, składała się z dwóch zachowań podjętych w krótkim czasie. Zarzucała pominięcie pozytywnej opinii Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. Odwołująca się podkreślała, że za wydaniem decyzji pozytywnej przemawia słuszny interes strony a znikomy stopień szkodliwości czynu został potwierdzony przez Prokuraturę Rejonową, która umorzyła postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu w dniu [...] i [...] października 2004 r. napojów alkoholowych bez zezwolenia. Urząd W. uznał je za uzasadnione nie korzystając z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu wniesionych odwołań od wyżej wymienionych decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzjami z dnia [...] marca 2005r. o numerach: [...],[...] i [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje o odmowie wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w hipermarkecie usytuowanym przy Al. [...] w W.
SKO – przytaczając treść przepisu art. 18 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) wskazało, iż sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia i warunkiem prowadzenia sprzedaży jest posiadanie zezwolenia. Skutkiem zaś nieprzestrzegania określonych zasad we wskazanej ustawie jest cofnięcie zezwolenia lub odmowa wydania zezwolenia. W sposób nie budzący wątpliwości sprzedaż napojów alkoholowych bez zezwolenia miał miejsce w hipermarkecie C. i nie stanowił działania jednorazowego czy incydentalnego. Pozytywna opinia Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. jest jednym z wymogów uzyskania zezwolenia, nie jest jednak wystarczająca w sytuacji, gdy podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia nie spełnia wymogów ustawy. Zdaniem SKO w [...], w sprawie nie miało miejsce przekroczenie granic uznania administracyjnego przez organ I instancji, który mimo pozytywnej opinii odmówił wydania wnioskowanych zezwoleń.
Na powyższe decyzje skarżący – C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o ich uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzucił naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) oraz art. 7 i 6 k.p.a. Podnosił, iż celem w/w ustawy jest realizacja przez organy administracji publicznej celów i zadań w obszarze spożywania napojów alkoholowych, obyczaje w zakresie spożywania napojów alkoholowych, działania na rzecz trzeźwości, przeciwdziałanie powstawaniu i usuwanie następstw nadużywania alkoholu. W tym celu ustawodawca wyposażył te organy w kompetencje m. in. do reglamentacji sprzedaży. Uprawnienia te, w szczególności prawo do cofania zezwoleń na sprzedaż alkoholu, określone w art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy mają służyć zapobieganiu problemom wynikających z działalności podmiotów łamiących prawo a nie prowadzeniu działalności represyjnej. Skarżący wnosił o ocenę, czy rozstrzygnięcie nie stanowi przekroczenia granic uznania administracyjnego poprzez uznanie odosobnionego wypadku za nieprzestrzeganie zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Podkreślał, że zdarzenie, które miało miejsce w dniach [...] i [...] października 2004 r. i będące wynikiem błędu jednej osoby nie może stanowić wystarczającej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Przywołał uchwałę składu pięciu sędziów z dnia 18 września 1995 r. (VI SA 10/95, ONSA 1995, z. 4, poz. 152) w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzja w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest decyzją o ograniczonym zakresie uznania administracyjnego, przy której wydawaniu organ działa w granicach nie tylko przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, lecz także ogólną zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., tj. uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wskazał, iż zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, gdyż brak pełnego asortymentu jest uciążliwy dla tysięcy klientów korzystających z centrum handlowego [...] i dokonujących tam zakupów spożywczych. Zarzucił zignorowanie pozytywnej opinii Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. Uznał, iż odmowa wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w hipermarkecie stanowi przekroczenie granic dopuszczalnego uznania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie podnosząc, iż skarga zawiera powtórzenie argumentów podnoszonych już wcześniej w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżone decyzje należą do kategorii decyzji uznaniowych. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 18 ust. 1 i ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1-3 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenie, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. Zezwolenia, wydaje się oddzielnie dla napojów alkoholowych o wskazanych w ust. 3 przedziałach zawartości alkoholu. Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wydaje się po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
Z treści przedstawionych unormowań wynika, że kwestia wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych mieści się w sferze uznania organu administracyjnego, wyznaczonego m.in. treścią uchwał Rad Gmin ustalających liczbę punktów sprzedaży, zasady usytuowania miejsc sprzedaży.
Ustawodawca nie określa natomiast wprost przesłanek, których zaistnienie może stanowić podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy wskazuje natomiast okoliczności, których zaistnienie zobowiązuje organ administracji do cofnięcia rozważanego zezwolenia. Jedną z takich okoliczności jest nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie.
Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego. Faktów strona zresztą nie negowała, prowadziła w dniach [...] i [...] października 2004 r. w hipermarkecie w [...] w W. sprzedaż wyrobów alkoholowych. Niesporne jest również nieposiadanie w tych dniach sprzedaży - wymaganego art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Należy zgodzić się z oceną organu, powtórzoną za Naczelnym Sądem Administracyjnym w wyroku z dnia 3 marca 1998 r. (sygn. akt II SA/Wr 461/97, OSS 1998/3/76), że skoro ustawa nakazuje cofnąć już wydane zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi, nie pozostawiając tu organowi miejsca na uznanie, to sprzedaż napojów alkoholowych w trakcie postępowania zmierzającego do uzyskania zezwolenia na obrót alkoholem, ale jeszcze przed jego wydaniem, jest okolicznością, która nie może być obojętna przy ocenie stanu faktycznego wpływającego na treść rozstrzygnięcia organu, i jako taka podlega ocenie tego organu, w ramach uznania administracyjnego.
Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) organ administracji miał uzasadnione podstawy do stwierdzeń, że sprzedaż bez zezwolenia napojów alkoholowych w dwóch dniach, w hipermarkecie, jest naruszeniem przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i skoro ustawa pozwala na cofnięcie już wydanego zezwolenia w przypadku nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi, to tym samym należy przyjąć, że okoliczność taka może stanowić podstawę odmowy wydania zezwolenia.
Należy również zgodzić się z oceną organu, iż sprzedaż napojów alkoholowych bez zezwolenia oznacza, iż skarżący będący przedsiębiorcą, nie zachował minimalnej staranności wymaganej od osób prowadzących działalność gospodarczą w sposób profesjonalny.
Decyzja uznaniowa może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanych sprawach nie miały miejsca.
Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.