VI SA/Wa 990/14

VI SA/Wa 990/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Szymanowicz-Nowak
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GZ 560/14 - Postanowienie NSA z 2014-09-30
Skarżony organ
Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2013 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. K. w miejscowości L. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez S.P. działalności gospodarczej pod firmą "T." – S.P. z głównym miejscem wykonywania działalności przy ul. K. w P. (zwanym dalej: "skarżącym" lub "stroną"). Kontrola została przeprowadzona w obecności J.K. – pracownika strony. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 14 odbiorników telewizyjnych oraz 2 odbiorników radiofonicznych. W protokole odnotowano, iż: " w/w lokalu ujawniono sprawne urządzenia rtv umożliwiające natychmiastowy odbiór fal radiowych i programów TV". Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: od I 2012 r. W protokole w rubryce oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych odnotowano, iż: "Pouczono o ustawowym obowiązku rejestracji, urządzeń rtv. Informacja zostanie dostana do działu w B.". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i J.K.
Do protokołu załączono oświadczenie J.K. - pracownika, opatrzone datą [...] lipca 2013 r., z którego wynika, że dwa odbiorniki radiofoniczne i czternaście odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: rezerwacji pokoi. Oświadczenie z dnia [...] lipca 2013 r. zostało podpisane przez J.K.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. D. S.A. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników RTV. Jednocześnie poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz złożonego oświadczenia.
W dniu [...] października 2013 r. D. SA wydał decyzję Nr [...] nakazującą stronie rejestrację dwóch używanych odbiorników radiofonicznych oraz czternastu używanych odbiorników telewizyjnych i ustalającą opłatę za używanie czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7 833,50 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz złożonego oświadczenia.
Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła naruszenie: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby, nie będącej stroną w sprawie; art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego, błędną jego analizę i błędne ustalenie stanu faktycznego; art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli oraz działania sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 154 § 1 w z w. z art. 156 § 1 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie od organu I instancji na rzecz odwołującego kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania. Skarżący podkreślił, że nie jest on właścicielem obiektu [...] przy ul. K. w miejscowości L. Na podstawie umowy użytkowania z dnia [...] lipca 2013 r. odwołujący przekazał S. Sp. z o.o. nieruchomość położoną w L. przy ul. K. Zatem z dniem [...] lipca 2013 r. skarżący nie jest właścicielem ani nie zarządza [...] przy ul. K. w L. Skarżący podniósł także, iż J.K. podczas kontroli złożyła oświadczenie wiedzy bez stosownego umocowania.
Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji dwóch używanych odbiorników radiofonicznych oraz czternastu używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W ocenie organu II instancji decyzja D. S.A. ustalająca opłatę za używanie czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7 833,50 zł odpowiada prawu. W dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez stronę znajdowały się odbiorniki będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co znajduje potwierdzenie w materiałach sprawy. Ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione. Natomiast wobec zaprzestania przez stronę prowadzenia działalności gospodarczej w kontrolowanym obiekcie, co potwierdzają dane zawarte w CEDG koniecznym stało się uchylenie decyzji I instancji w części nakazującej rejestrację dwóch odbiorników radiofonicznych i 14 odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzenie postępowania pierwszej instancji. Nakazanie rejestracji tych odbiorników stało się bezprzedmiotowym.
Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:
- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 85, poz. 728 ze zm., zwaną dalej: "ustawą o opłatach abonamentowych"), poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji I instancji;
- przepisu art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a., a także art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie i przyjęcie, że - za organem I instancji - że złożone przez J.K. oświadczenie w toku kontroli jednoznacznie wskazuje okres używania przez stronę dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, tj. od I 2012 r., które są techniczne dostosowane do odbioru programu podczas gdy oświadczenia w powyższym zakresie organ I instancji w żaden sposób nie zweryfikował albowiem było to niemożliwe z powodu rezerwacji pokoi;
- art. 81 k.p.a. poprzez jego arbitralne zastosowanie;
- art. 79 k.p.a. w zw. z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym;
2) naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe.
Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji ustalającej opłatę za używanie czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7.833,50 zł, oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tej części i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o
2. uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu i instancji ustalającej opłatę za używanie czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7.833,50 zł, i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania,
a nadto o:
3. zasądzenie od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 4 - krotności stawki przewidzianej na podstawie obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1b), inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się rozstrzygnięcia, czy zgodnie z prawem ustalono opłatę za używanie czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7 833,50 zł.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, art. 5 ust. 1 stanowi zaś, że odbiorniki te podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. 2012, poz. 1529). Do operatora tego należy też kontrola wykonywania obowiązku tej rejestracji oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej (art. 7ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych).
Kwestia opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych była już przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 9 września 2004 r. (sygn. akt K 2/03 – Lex Omega 122368), wypowiedział się na temat charakteru tej opłaty. Stosownie do tego wyroku abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji RP przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku." Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód publiczny pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.
W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny łub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wyjątek dotyczy m.in. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
Sąd pragnie podkreślić, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.
Podstawowym dowodem w sprawie jest protokół przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r. kontroli realizacji obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W kontroli uczestniczyła J.K. - pracownik strony. Złożone przez J.K. w toku kontroli oświadczenie jednoznacznie wskazuje okres używania przez stronę dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, tj. od I 2012 r. Z treści sporządzonego protokołu z kontroli oraz załączonego oświadczenia, opatrzonego tą samą datą - [...] lipca 2013 r. wynika, że strona w kontrolowanym lokalu posiadała 2 odbiorniki radiofoniczne i 14 odbiorników telewizyjnych, które są technicznie dostosowane do odbioru programów. Ponadto podała przyczynę braku możliwości bezpośredniego skontrolowania technicznej zdolności odbiorników do odbioru programu: "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: rezerwacja pokoi". Oświadczenie to zostało podpisane przez J.K.
W ocenie Sądu powyższy protokół kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez D., tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez pracownika podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że opłatę za używanie czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7 833,50 zł ustalono zgodnie z prawem. W dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez stronę znajdowały się odbiorniki będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co znajduje potwierdzenie w materiałach sprawy. Ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione.
W ocenie Sądu chybione są zarzuty zawarte w skardze naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego oraz naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe. Sąd pragnie wyjaśnić, że ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny łub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Przy czym posiadanie w rozumieniu ww. ustawy zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. Dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych wystarczające jest wskazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę. Jak wskazano wyżej organy postępowania ustaliły wszelkie niezbędne okoliczności faktyczne do zastosowania domniemania, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Strona na żadnym etapie postępowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nie obaliła.
Sąd nie przyznaje także racji zarzutowi skarżącego naruszenia przepisu art. 77 w zw. z art. 7 k.pa. a także art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie i przyjęcie, iż - za organem I instancji - złożone przez J.K. oświadczenie w toku kontroli jednoznacznie wskazuje okres używania przez stronę dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, tj. od I 2012 r., które są technicznie dostosowane do odbioru programu podczas, gdy oświadczenia w powyższym zakresie organ I instancji w żaden sposób nie zweryfikował albowiem było to niemożliwe z powodu rezerwacji pokoi.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, ze organ instancji nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu hotelowego i odbiorników TV co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. Ponadto ustawodawca wskazując P. S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych.
Skarżący zarzucił ponadto, że obecna podczas kontroli osoba będąca pracownikiem strony, tj. J.K. nie była umocowana do jakichkolwiek oświadczeń w sprawie. Sąd zwraca uwagę, że żaden przepis prawa nie uzależnia ważności protokołu od podpisania go przez osoby/osobę upoważnione do składania oświadczeń woli zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Nadto, osoby biorące udział w toku kontroli nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Wobec powyższego powyższy zarzut strony Sąd uznał za niezasadny.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 81 k.p.a. poprzez jego arbitralne zastosowanie. Sąd podkreśla, że w realiach niniejszej sprawy strona niewątpliwie miała możliwość wypowiedzenia się co do wszystkich dowodów, treść protokołu z kontroli oraz oświadczenia osoby w nim uczestniczącej była jej znana. To, że na etapie postępowania wyjaśniającego strona z tego nie skorzystała jest jej wyborem.
Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia art. 79 k.p.a. w zw. z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię. Zdaniem Sądu w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy (ilość odbiorników, fakt i okres ich posiadania przez stronę oraz okres ich używania) nie budzą wątpliwości. Należy przy tym wskazać, że organy wykonały ciążące na nich obowiązki dowodowe, i ustaliły okoliczności faktyczne niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony wypełnia dyspozycję określonej normy prawa materialnego. Przedmiotem dowodzenia i ustalania mogą być więc jedynie okoliczności istotne dla sprawy, a nie wszystkie okoliczności, które w sposób pośredni lub bezpośredni się z nią w jakikolwiek sposób wiążą.
W tej sytuacji Sąd uznał, że organ w zaskarżonej decyzji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W realiach niniejszej sprawy oznacza to również, że w zaskarżonej decyzji nie doszło również do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.