VI SA/Wa 990/06

VI SA/Wa 990/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Grzelak
Olga Żurawska-Matusiak /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Sygn. powiązane
II OSK 68/07 - Wyrok NSA z 2008-02-22
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] stycznia 2001 r. skarżący A. W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji, na podstawie której posiadał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem czynności związanych z konwojowaniem wartości pieniężnych w koncesjonowanej firmie ochrony osób i mienia. We wniosku skarżący wskazał, aby przyjąć w uzasadnieniu decyzji, iż broń ta jest przeznaczona do ochrony osobistej, związanej z koniecznością przewożenia środkami komunikacji publicznej posiadanych przez stronę jednostek broni palnej sportowej.
Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. organ I instancji odmówił stronie wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej.
Decyzja ta została następnie uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] maja 2001 r.
Ponownie decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] – działając na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony skarżącej, zaś organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy.
Skarżący zaskarżył ww. decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2003 r., sygn. akt III SA3124/01, uchylił ww. decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż strona uzyskała pozwolenie na broń pod rządami starej ustawy z 31 stycznia 1961 r., a więc zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji pozwolenie udzielone skarżącemu zachowało ważność. Jednocześnie NSA stwierdził, iż brak jest podstaw do przekształcenia tego zezwolenia, gdyż nie wprowadzono żadnych uregulowań, które pozwalałyby na zmianę "starych" pozwoleń. Zdaniem NSA niedopuszczalne było więc ingerowanie przez organy Policji w treść decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. NSA wskazał, iż w tym stanie rzeczy Komendant Wojewódzki Policji będzie zobligowany rozpatrzyć i załatwić wniosek strony skarżącej w świetle przesłanek zawartych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Pomimo ww. orzeczenia NSA organ I instancji ponownie – wbrew wyrokowi – w dniu [...] stycznia 2004 r. wydał decyzję na podstawie art. 155 k.p.a., co spowodowało, iż organ odwoławczy w dniu [...] kwietnia 2004 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. poinformował skarżącego, iż jego wniosek musi zostać rozpatrzony w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji. W związku z tym organ wezwał skarżącego do przedstawienia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w terminie 14 dni, uprzedzając stronę, iż nieprzedłożenie w/w orzeczeń spowoduje wydanie decyzji odmownej.
Wezwanie powyższe zostało ponowione przez organ I instancji w piśmie z dnia [...] czerwca 2004 r.
Z uwagi na nieprzekazanie ww. orzeczeń Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. odmówił wydania pozwolenia na broń palną bojową, niemniej z uwagi na niewłaściwą – zdaniem organu odwoławczego – podstawę prawną powołaną przez organ I instancji, decyzja ta została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r.
Ostatecznie w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzję Nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 cyt. ustawy. Organ powołując się na ww. przepisy ustawy o broni i amunicji podniósł w uzasadnieniu decyzji, iż strona pomimo prawidłowego doręczenia jej pism wzywających do przedłożenia ww. orzeczeń, nie dostarczyła ich organowi wydającemu pozwolenie na broń, co w świetle dyspozycji art. 17 ust. 4 ww. ustawy dało podstawę do wydania decyzji odmownej.
Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania skarżący – zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie prawa – podniósł, iż nie podjął on żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia jego wniosku. Tym samym organ dopuścił się – zdaniem strony – naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 i art. 12 k.p.a. Skarżący nie negując faktu nieprzedłożenia stosownych orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, wskazał jednocześnie, iż ta przesłanka formalna winna być badana dopiero po ustaleniu przesłanek materialnoprawnych, a więc dopiero po ustaleniu, iż zachodzą podstawy do udzielenia stronie pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej. Strona zarzuciła ponadto organowi wadliwy sposób prowadzenia całego postępowania, naruszający normę art. 8 k.p.a. Zdaniem skarżącego istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w ogóle nie jest w stanie prawidłowo procedować w tej sprawie, zaś stosunek do strony budzi wątpliwość, której skutkiem powinno być przekazanie sprawy do innego organu Policji na podstawie art. 24 § 3 k.p.a.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] marca 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 3 i art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji – uznał, iż skarżący A. W. nie przedłożył orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3, co skutkuje tym, iż organ rozstrzygający nie musi badać okoliczności faktycznych powoływanych przez wnioskodawcę. Zdaniem organu odwoławczego brak orzeczeń stanowi samoistną przesłankę negatywną wydania pozwolenia, która obliguje organ do wydania decyzji odmownej. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6 i art. 7 k.p.a. – organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Zdaniem organu II instancji Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozpatrując sprawę skarżącego działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, podejmując przy tym wszelkie niezbędne kroki do prawidłowego załatwienia sprawy. Organ stwierdził jedynie, iż Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się naruszenia norm art. 35 i art. 36 k.p.a., niemniej uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wyłączenie z postępowania na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. organu I instancji – Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż brak jest podstaw prawnych do takiego działania, albowiem powołany przez stronę skarżącą przepis k.p.a. dotyczy nie organu administracji, lecz pracownika tego organu. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie miał też zastosowania przepis art. 25 k.p.a.
W dniu [...] kwietnia 2006 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r., zarzucając organowi naruszenie przepisu k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nieprzedstawienie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wynikało wyłącznie z faktu, iż w momencie ich żadania przez organ Policji nie została rozstrzygnięta przez sąd administracyjny kwestia cofnięcia mu pozwolenia na broń palną krótką. Skarżący dodał, iż po orzeczeniu sądowym, wobec upływu zakreślonego przez organ I instancji terminu, nie podjął on starań, aby uzyskać wymagane orzeczenia wobec braku pewności, czy ich pozyskanie wywrze pozytywny skutek w postaci uzyskania pozwolenia. Zdaniem strony wydatkowanie znacznych kwot pieniędzy na uzyskanie stosownych orzeczeń jest bezsensowne w sytuacji, w której strona nie ma pewności, czy organ wyda pozytywną decyzję. Zdaniem strony skarżącej przebieg dotychczasowego postępowania uzasadnia podejrzenie, iż nawet po przedstawieniu wymaganych orzeczeń lekarsko-psychologicznych organ I instancji powróci do wypróbowanej już argumentacji, którą akceptuje organ odwoławczy. Skarżący podniósł, iż posiadanie zezwolenia na broń palną bojową jest w jego sytuacji niezbędne z uwagi na niebezpieczeństwo, jakie związane jest z przewożeniem przez niego broni sportowej środkami komunikacji publicznej. Skarżący stwierdził, iż wprawdzie brak orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji uniemożliwia wydanie decyzji, to jednak w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie zasadnym jest oczekiwanie, że Policja zajmie wstępne stanowisko odnośnie zasadności podstaw udzielenia zezwolenia w oparciu o przesłanki wskazane przez stronę we wniosku. Zdaniem skarżącego postępowanie Policji w niniejszej sprawie sprawia wrażenie, iż wynik sprawy jest przesądzony bez względu na argumenty podnoszone we wniosku, zaś żądanie orzeczeń lekarskich, jakkolwiek zgodne z prawem – stanowi wyłącznie pretekst o charakterze szykany, zmierzającej do finansowego ukarania wnioskodawcy. W tej sytuacji strona uznała, iż takie postępowanie organu narusza zasady określone w k.p.a. Zdaniem skarżącego uzasadnia to nakazanie organom administracji wydania wstępnego orzeczenia co do zasadności wniosku strony.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów stawianych w skardze - organ odwoławczy podniósł, iż nawet jeśli argumenty merytoryczne skarżącego, uzasadniające potrzebę uzyskania pozwolenia na broń palną bojową byłyby zasadne, to i tak z uwagi na nieprzedstawienie przez stronę stosownych orzeczeń uniemożliwiało wydanie decyzji pozytywnej dla skarżącego z uwagi na warunek określony w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu odwoławczego ponieważ skarżący nie udokumentował, że posiada zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania bronią, organy Policji nie wypowiedziały się co do zasadności jego wniosku. Na marginesie organ dodał, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby uznano za niezbędne wyposażenie osób przewożących np. broń sportową w broń do ochrony osobistej. Komendant Główny Policji dodał ponadto, iż ze statystyk policyjnych nie wynika, żeby akurat do utraty broni dochodziło głownie w środkach transportu publicznego.
W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2005 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty zawarte w skardze oraz stwierdził, iż stanowisko organu II instancji jest zasadne tylko w odniesieniu do podstawy prawnej decyzji, natomiast skarga dotyczy wadliwego postępowania organu jeszcze przed wydaniem decyzji. W konsekwencji skarżący uznał, iż organ odwoławczy nie przedstawił jakichkolwiek argumentów zwalczających zarzuty postawione w skardze. Strona podtrzymała wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji wstępnej. Ponadto stwierdziła, iż niezasadne są argumenty organu dotyczące zagrożenia związanego z przewożeniem broni palnej sportowej środkami komunikacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana A. W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nie narusza prawa.
Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zdaniem Sądu organy obu instancji nie naruszyły również prawa strony skarżącej do obrony jej uprawnień, wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.
Jak stanowi przepis art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3.
Z brzmienia dyspozycji powołanych przez organ przepisów ww. aktu normatywnego wynika jednoznacznie, iż organy Policji mają obowiązek odmówić (vide: "organ Policji odmawia") wydania pozwolenia na broń, jeżeli osoba wnioskująca o jego wydanie nie przedłoży stosownych orzeczeń wystawionych przez uprawnione do tego osoby. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń.
W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż organy Policji nie mogły wypowiedzieć się co do merytorycznej zasadności wniosku strony skarżącej, albowiem strona nie przedkładając stosownych orzeczeń nie udokumentowała, że posiada zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania bronią.
Należy zauważyć również, iż brak jest podstaw prawnych do zobowiązania organu Policji do wydania orzeczenia wstępnego, w którym organ ten wypowiedziałby się merytorycznie co do argumentów wniosku, przed wydaniem ostatecznej decyzji rozstrzygającej w przedmiocie pozowlenia na posiadanie broni pralnej.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego skarżący A. W. nie znajduje się w sytuacji dającej podstawę do wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej dla ochrony osobistej.
Zdaniem Sądu można wprawdzie zasadnie zarzucić Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], a nawet w jakimś stopniu również Komendantowi Głównemu Policji, iż postępowanie toczące się w tej sprawie trwało zbyt długo, a więc z naruszeniem zasady szybkości postępowania, niemniej należy wyraźnie podnieść, iż uchybienia te nie mogły mieć jakiegokolwiek istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy.
Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową.
Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej celowości, czy też słuszności. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] marca 2006 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydane przez niego rozstrzygnięcie znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki również pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję odmawiającą skarżącemu udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, w sposób całkowicie prawidłowy - zdaniem Sądu – umożliwił stronie wzięcie czynnego udziału w postępowaniu oraz przedstawienie swoich argumentów. Również organ I instancji umożliwił stronie realizację wszelkich uprawnień wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.