VI SA/Wa 936/05

VI SA/Wa 936/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Olga Żurawska-Matusiak
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Sygn. powiązane
II GSK 67/06 - Wyrok NSA z 2006-05-24
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. R. F. R. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego MONTANA oddala skargę
Uzasadnienie
A. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F. "R." z siedzibą w W. wniósł skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego MONTANA [...].
Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż znak towarowy MONTANA został zgłoszony do rejestracji przez firmę szwajcarską B. AG, L. w dniu [...] września 1990 r. w kl. 2 (farby, pokosty, lakiery, środki przeciwkorozyjne, środki do konserwowania drewna, barwniki, bejce, żywice naturalne) i został zarejestrowany przez Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 1992 r.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1994 r. Urząd Patentowy RP dokonał zmian w rejestrze znaków towarowych – w miejsce uprawnionego z rejestracji znaku towarowego MONTANA firmy B. AG, L. wpisano F. S.A. z siedzibą L., Szwajcaria.
W styczniu 2002 r. na wniosek F. S.A. Urząd Patentowy RP przedłużył prawo z rejestracji znaku towarowego MONTANA na następny okres 10-letni, tj. do dnia [...] września 2010 r.
W dniu [...] maja 2002 r. wpłynął do Urzędu Patentowego wniosek pełnomocnika skarżącego A. R. o unieważnienie prawa ochronnego na ten znak towarowy w oparciu o art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawca ubiega się o rejestrację znaku towarowego MONTANA, który został zgłoszony do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] września 2000 r. dla oznaczania towarów w kl. 2 oraz , że pełnomocnik uprawnionego z rejestracji F. S.A. wystosował do wnioskodawcy list ostrzegawczy żądając wycofania wniosku o rejestrację tego znaku towarowego, zaprzestania jego używania oraz zmiany etykiet, pod groźbą skierowania sprawy do sądu.
We wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji zarzucono, że znak towarowy MONTANA został zgłoszony do rejestracji w złej wierze, gdyż uprawniony z rejestracji nigdy nie korzystał z tego znaku. Znak został zgłoszony do rejestracji wyłącznie w celu zablokowania możliwości jego używania przez inne podmioty gospodarcze. Rejestracja ta stanowi więc naruszenie zasad uczciwej konkurencji.
Pełnomocnik uprawnionego z rejestracji F. S.A. ustosunkowując się w piśmie z dnia [...] lipca 2002 r. do wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wniósł o jego oddalenie.
W piśmie tym powołał się na zawartą umowę licencyjną z firmą niemiecką M. GmbH (poprzednia nazwa K. GmbH) na wytwarzanie farb i lakierów oraz wprowadzanie ich do obrotu w Polsce pod oznaczeniem MONTANA podkreślając, że licencjobiorca jest europejskim liderem rynku w dziedzinie farb i lakierów w pojemnikach aerozolowych.
Do pisma załączone zostały rachunki na potwierdzenie dostawy przez licencjobiorcę produktów oznaczonych znakiem MONTANA dla odbiorców w Polsce oraz kopie etykiet ze znakiem towarowym MONTANA nakładane na towary produkowane przez licencjobiorcę oraz wprowadzane do obrotu także w Polsce.
W dniu [...] grudnia 2003 r. odbyła się pierwsza rozprawa przed Urzędem Patentowym w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MONTANA.
Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o odroczenie tej rozprawy w celu rozszerzenia podstawy prawnej wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji o art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych oraz w celu ustosunkowania się do stanowiska firmy F. S.A. złożonego pisemnie na rozprawie.
Pełnomocnik wnioskodawcy zgłosił ponadto wniosek o zobowiązanie pełnomocnika F. S.A. do złożenia odpisów dokumentów załączonych do tej sprawy, na okoliczność używania znaku MONTANA, wraz z tłumaczeniami na język polski przez tłumacza przysięgłego. Urząd Patentowy oddalił ten wniosek.
W piśmie złożonym na tej rozprawie pełnomocnik firmy F. S.A. podniósł, że fakt zgłoszenia znaku do rejestracji i uzyskania tej rejestracji nie oznacza złej wiary. Firma F. S.A. posiada wcześniejszą międzynarodową rejestrację tego znaku w ponad 30 krajach. Ponadto nie używanie znaku nie może być podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji, lecz co najwyżej do uznania prawa z rejestracji za wygasłe. Podkreślił też, że przed Urzędem Patentowym toczy się od 2001 r. postępowanie z wniosku A. R. o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego MONTANA.
Pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia [...] grudnia 2003 r. rozszerzył swoje stanowisko odnośnie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MONTANA zarzucając, że rejestracji dokonano z naruszeniem przepisów Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych, gdyż w dokumentacji zgłoszeniowej znaku znajdowały się dokumenty, które nie zostały przetłumaczone na język polski, a przede wszystkim dokument określany jako wyciąg z rejestru handlowego oraz pełnomocnictwo (które tylko częściowo było sporządzone w języku polskim).
Ponadto zarzucił, że rejestracji dokonano z naruszeniem art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, gdyż zgodnie z tym przepisem rejestracja mogła być dokonana tylko na rzecz przedsiębiorcy i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej. Urząd Patentowy nie zbadał w postępowaniu rejestracyjnym istnienia przesłanek z art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych. Z wyciągu z rejestru załączonego do wniosku o rejestrację znaku towarowego wynikało natomiast, że zgłaszający prowadził działalność w zakresie produkcji i handlu farbami i lakierami, a więc przynajmniej część towarów dla których dokonano rejestracji wykraczała poza zakres działalności przedsiębiorstwa zgłaszającego.
Pełnomocnik wnioskodawcy ponowił też zarzut naruszenia przy rejestracji art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych tj., że znak został zgłoszony do rejestracji w złej wierze, gdyż zarówno zgłaszający, jak i obecnie uprawniony z rejestracji nie używają tego znaku blokując innym podmiotom jego używanie.
Pełnomocnik uprawnionego z rejestracji firmy F. S.A. ustosunkowując się w piśmie z dnia [...] października 2004 r. do tego stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy podniósł, że wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji został zgłoszony po upływie 5 lat od daty rejestracji, a więc podstawą unieważnienia może być tylko uzyskanie rejestracji w złej wierze. Wnioskodawca nie wykazał natomiast złej wiary zgłaszającego.
Powołał się w swoim piśmie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2002 r. i stwierdził, że zarzut zarejestrowania znaku towarowego z zamiarem zamknięcia konkurentom dostępu do rynku nie jest zarzutem zarejestrowania znaku w złej wierze. Okoliczność nieużywania znaku towarowego nie może być natomiast podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji, lecz może stanowić podstawę do uznania prawa z rejestracji za wygasłe.
W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. stwierdził, że powołany przez pełnomocnika F. S.A. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2002 r. nie ma w tej sprawie zastosowania, gdyż dotyczył innego stanu faktycznego.
Powołując się na poglądy doktryny stwierdził, że zgłoszenie znaku do rejestracji w innym celu niż używanie go, jest zgłoszeniem w złej wierze. Według niego zgłaszający i obecnie uprawniony z rejestracji nie mieli zamiaru używania spornego znaku towarowego. Zgłaszający po uzyskaniu rejestracji niezwłocznie przeniósł swoje prawo na rzecz obecnie uprawnionego z rejestracji, natomiast obecnie uprawniony z rejestracji też nie używał tego znaku, a ponadto wystąpił przeciwko wnioskodawcy na drogę postępowania sądowego z tytułu naruszenia prawa do znaku.
Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] grudnia 2004 r. Kolegium Orzekające nie uwzględniło wniosku pełnomocnika wnioskodawcy o dołączenie do tej sprawy akt sprawy [...] o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego MONTANA.
Pełnomocnik wnioskodawcy odnośnie zarzutu naruszenia prawa przy rejestracji powołał się na dekret Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych, na wskazane wcześniej Zarządzenie Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych oraz art. 3 i 15 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Ponadto rozszerzył podstawę prawną wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji na art. 4 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, odnośnie funkcji znaku towarowego.
Powołując się na art. 253 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził, że zarówno decyzja rejestracyjna, jak i późniejsze decyzje podejmowane w tej sprawie dotknięte są wadą nieważności, gdyż oparte zostały na dokumentach w języku obcym.
Pełnomocnik uprawnionego z rejestracji ustosunkowując się do tych zarzutów stwierdził, że zarzuty odnośnie braków formalnych wniosku o rejestrację mogły być zgłaszane tylko w toku postępowania rejestracyjnego.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MONTANA.
W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy stwierdził, że skarżący miał interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji. Z uwagi jednak na to, że wniosek o unieważnienie został zgłoszony po upływie 5 lat od daty rejestracji, zgodnie z art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej podstawą unieważnienia prawa z rejestracji mogło być tylko uzyskanie rejestracji w złej wierze. Skarżący nie wykazał jednak tej złej wiary. Ogólne stwierdzenie, że zgłoszenie znaku do rejestracji miało charakter blokujący nie jest wystarczające do udowodnienia złej wiary. Samego faktu zgłoszenia znaku do rejestracji i uzyskania tej rejestracji , nawet jeśli znak nie był używany, nie można uznać za dowód złej wiary. Nie używanie znaku może natomiast stanowić podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego.
Odnośnie naruszenia art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, w ocenie Urzędu Patentowego, w dyspozycji tego przepisu nie mieści się naruszenie przepisów o języku polskim, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz przepisów o ochronie znaków towarowych.
Zakaz rejestracji znaku sprzecznego z prawem odnosi się do treści samego znaku, a nie do wadliwości postępowania rejestracyjnego. W postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Urząd Patentowy bada bowiem, czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa, a nie prawidłowość postępowania rejestracyjnego.
Nie doszło też przy rejestracji do naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, gdyż zgłaszający znak do rejestracji był uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji farb i lakierów, nie oznacza to, że zakres ten nie obejmował pozostałych towarów będących przedmiotem ochrony, które są towarami tego samego rodzaju.
Przy rejestracji nie doszło też do naruszenia art. 4 ustawy o znakach towarowych, gdyż znak towarowy MONTANA ma abstrakcyjną zdolność odróżniającą.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. – art. 1 Dekretu z 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych, art. 27 Konstytucji RP, art. 4 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim, art. 4, 6 i 8 ustawy o znakach towarowych oraz § 15 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 164, 165 i 253 § 2 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 7, 77, 80 i 107 kpa.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego zarzucił, że Urząd Patentowy nie rozpatrzył istoty wniosku ograniczając się do błędnego zastosowania art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej i zakwestionowania prawa wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji. Zarzuty merytoryczne podniesione przez wnioskodawcę zostały natomiast potraktowane przez Urząd Patentowy tylko powierzchownie.
Z treści art. 164 i 165 ustawy Prawo własności przemysłowej wynika natomiast, że złożenie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji nie jest co do zasady ograniczone w czasie, zaś wyjątki są enumeratywnie wyliczone w art. 165 ust. 2 tej ustawy. Żaden z tych wyjątków nie miał jednak zastosowania w niniejszej sprawie.
Urząd Patentowy w swojej interpretacji bezpodstawnie rozszerzył treść art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej o treść art. 31 ustawy o znakach towarowych. Skarżący natomiast nie przekroczył terminu do złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji, a więc nie musiał wykazywać złej wiary jako przesłanki prawa do złożenia wniosku.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych pełnomocnik skarżącego stwierdził, że naruszenie prawa dotyczyło naruszenia art. 4 i art. 6 ustawy o znakach towarowych, § 15 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 20 czerwca 1985 r. oraz przepisów o języku polskim jako języku urzędowania.
Ponadto zgłoszenie znaku do rejestracji nastąpiło w złej wierze, gdyż zgłoszenia dokonano w innym celu niż używanie znaku, a dowodem na to jest fakt nie używania znaku zarówno przez zgłaszającego, jak i jego następcę. Naruszenie art. 4 ustawy o znakach towarowych polegało natomiast na tym, że znak ten nie spełnił podstawowej funkcji znaku towarowego, czyli odróżniania towarów na rynku. Uprawniony dokonał zgłoszenia znaku nie w celu odróżniania towarów, lecz w celu blokowania konkurentów.
Urząd Patentowy nie zbadał też w postępowaniu rejestracyjnym istnienia przesłanek z art. 6 ustawy o znakach towarowych, a więc czy zgłaszający prowadził przedsiębiorstwo i czy towary dla których został zgłoszony znak były przedmiotem działalności gospodarczej zgłaszającego.
Z nie przetłumaczonego wyciągu z rejestru wynika, że zgłaszający prowadził działalność w zakresie produkcji farb i lakierów, a więc przynajmniej część towarów, dla których dokonano rejestracji wykraczała poza zakres działalności zgłaszającego. Urząd Patentowy nie ustosunkował się do tych zarzutów, a ponadto dopuścił się manipulacji materiałem dowodowym, gdyż oparł się na odpisie z rejestru handlowego złożonym do akt sprawy spornej, do którego dołączone jest tłumaczenie na język polski, a pominął fakt, że w aktach zgłoszeniowych brak tłumaczenia na język polski.
W postępowaniu rejestracyjnym naruszono przepisy Dekretu z 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych oraz Zarządzenie Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych, gdyż w dokumentacji zgłoszeniowej znajdowały się dokumenty w języku obcym, które nie zostały przetłumaczone na język polski.
Urząd Patentowy, pomimo podniesionego w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji zarzutu nieważności decyzji rejestracyjnej, nie zastosował art. 253 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej i nie odniósł się do tego zarzutu. Ponadto Urząd Patentowy nie zebrał wyczerpująco i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 kpa.
Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji.
Ponadto podniósł, że art. 4 i art. 7 ustawy o znakach towarowych odpowiadają obecnemu art. 129 ustawy Prawo własności przemysłowej, a więc składając wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji po upływie 5 lat od daty rejestracji konieczne było, zgodnie z art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, wykazanie złej wiary zgłaszającego. Strona skarżąca nie wykazała natomiast w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji złej wiary zgłaszającego.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 4, 6 i 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych Urząd Patentowy podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 253 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy stwierdził, że działając w trybie postępowania spornego nie jest właściwy do kontrolowania prawidłowości postępowania rejestracyjnego, gdyż w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji bada bowiem jedynie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki do uzyskania ochrony na znak towarowy.
W postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji nie doszło też do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja odpowiada wymogom z art. 107 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.
Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Skarga wniesiona przez A. R. F. R. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2004 r. została wydana z naruszeniem prawa mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia.
Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że wnioskodawca miał interes prawny aby wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego słowno-graficznego z uwagi na to, że sporny znak stanowi przeszkodę do zarejestrowania w Polsce znaku towarowego MONTANA zgłoszonego przez skarżącego do rejestracji w Urzędzie Patentowym w dniu [...] września 2000 r . również dla towarów w klasie 2.
Ponadto uczestnik postępowania F. S.A. skierowała do Sądu Okręgowego w W. pozew przeciwko skarżącemu z tytułu naruszenia prawa do spornego znaku towarowego.
Urząd Patentowy był związany podstawami wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji, gdyż w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał art. 255 ust. 4 ustawy Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Granice wniosku, a w szczególności wskazana w nim podstawa prawna, wyznaczały więc zakres postępowania administracyjnego przed Urzędem Patentowym w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego.
Wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji oparty został na zarzucie naruszenia art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, a ponadto art. 1 Dekretu z 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych, art. 4 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim i § 15 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych.
Z uwagi na to, że sporny znak towarowy został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] września 1990 r., wobec tego na podstawie art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117) w sprawie tej, do oceny zdolności ochronnej znaku towarowego, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r. Nr 5 poz. 17 z późn. zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2004 r. GSK 890/04 stwierdził, że według art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych przed wejściem w życie tego prawa ocenia się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego został zgłoszony po upływie 5-ciu lat od daty rejestracji, a więc w ocenie Sądu w sprawie tej powinien mieć zastosowanie art. 31 ustawy o znakach towarowych, a nie art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej.
Art. 31 ustawy o znakach towarowych stanowi, że z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego można wystąpić w okresie pięciu lat od daty rejestracji, a po upływie tego okresu z wnioskiem takim można wystąpić jedynie w stosunku do uprawnionego, który uzyskał rejestrację działając w złej wierze.
Urząd Patentowy mimo, że błędnie w ocenie Sądu, powołał art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz dokonał jego niewłaściwej interpretacji, prawidłowo jednak ustalił, że z uwagi na upływ okresu 5-letniego od daty rejestracji przesłanką wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji mogło być tylko uzyskanie prawa z rejestracji w złej wierze.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził działania w złej wierze przez zgłaszającego w momencie rejestracji.
Strona skarżąca oparła zarzut działania w złej wierze przez zgłaszającego na stwierdzeniu, że zgłoszenia znaku do rejestracji dokonano nie w celu jego używania, lecz wyłącznie w celu blokowania innym podmiotom gospodarczym używania tego oznaczenia, gdyż zarówno zgłaszający jak i obecnie uprawniony z rejestracji nie używa tego znaku w obrocie gospodarczym.
Faktu zgłoszenia znaku do rejestracji oraz faktu uzyskania ochrony prawnej na ten znak nie można jednak uznać za dowód złej wiary.
Osoba zgłaszająca znak do rejestracji pozostaje w złej wierze, gdy wie lub powinna wiedzieć, że swoim działaniem narusza cudze prawa podmiotowe.
W złej wierze jest też ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwiony.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2002 r. II SA 3856/01 ogólne wskazanie, że uzyskaniu prawa z rejestracji znaku towarowego towarzyszył zamiar zamknięcia konkurentom dostępu do rynku, nie wystarcza w celu udowodnienia złej wiary. Prawo z rejestracji znaku towarowego jako prawo wyłączne z natury rzeczy wprowadza pewne ograniczenia. Udzielenie prawa z rejestracji na dany znak towarowy na rzecz jednej osoby oznacza, że inne osoby nie mogą tego znaku używać.
Skarżący nie wykazał w toku postępowania przed Urzędem Patentowym, że zgłoszenie spornego znaku do rejestracji nastąpiło w innym celu, niż chęć posiadania prawa jego wyłącznego używania dla oznaczania własnych towarów oraz, że w skutek tej rejestracji naruszone zostały cudze prawa podmiotowe.
Zgłaszająca znak do rejestracji firma B. AG, L., w momencie zgłoszenia znaku do rejestracji, była uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji i handlu towarami w klasie 2, dla których zarejestrowany został ten znak towarowy.
Jeżeli natomiast aktualnie uprawniony z rejestracji faktycznie nie używa spornego znaku towarowego, to może być to podstawą do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego, a nie przesłanką do unieważnienia prawa z rejestracji.
Gdyby natomiast założyć (odmiennie niż przyjął Sąd), że w sprawie tej nie ma zastosowania art. 31 ustawy o znakach towarowych, lecz art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej i że w związku z tym przesłanką wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji nie musiało być uzyskanie rejestracji w złej wierze, to strona skarżąca i tak nie wykazała w toku postępowania spornego przed Urzędem Patentowym, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji określone w art. 4, 6 ust. 1 i 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.
W ocenie Sądu w sprawie tej nie doszło do naruszenia art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.
Art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych stanowi, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie należy z punktu widzenia tego przepisu oceniać zgodność z prawem i zasadami współżycia społecznego samego znaku, jego treści i formy przedstawieniowej, a tylko wyjątkowo brać pod uwagę element zachowania się zgłaszającego.
Jak zostało wskazane wcześniej, w ocenie Sądu, uzyskanie rejestracji spornego znaku towarowego nie nastąpiło w złej wierze.
Podstawą unieważnienia prawa z rejestracji w oparciu o ten przepis nie mogą być natomiast zaniedbania ze strony organu w toku postępowania rejestracyjnego.
Podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia przez Urząd Patentowy w toku postępowania rejestracyjnego przepisów art. 1 Dekretu z 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych, art. 4 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim i § 15 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych nie może być podstawą unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego.
Okoliczność, że Urząd Patentowy nie wezwał zgłaszającego do uzupełnienia wniosku rejestracyjnego, uznając załączone do wniosku dokumenty za wystarczające, nie może skutkować unieważnieniem prawa z rejestracji.
W postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji Urząd Patentowy bada bowiem, czy spełnione zostały ustawowe warunki wymagane do rejestracji, a nie prawidłowość postępowania rejestracyjnego.
Zgłaszając w 1990 r. do rejestracji znak towarowy MONTANA firma B. AG, L. była uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji i handlu towarami w klasie 2, dla których dokonano rejestracji spornego znaku towarowego.
Nie ma więc podstaw do stwierdzenia, że rejestracji tej dokonano z naruszeniem art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych.
Z kolei art. 4 ustawy o znakach towarowych dotyczy tzw. abstrakcyjnej zdolności odróżniającej znaku towarowego i stanowi, ze znakiem towarowym może być znak nadający się do odróżniania towarów lub usług określonego przedsiębiorstwa od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw.
Sporny znak towarowy MONTANA posiada niewątpliwie abstrakcyjną zdolność odróżniającą w rozumieniu art. 4 ustawy o znakach towarowych.
Fakt używania lub nie używania znaku towarowego nie ma natomiast znaczenia dla oceny, czy doszło przy rejestracji do naruszenia art. 4 ustawy o znakach towarowych.
Urząd Patentowy nie miał też podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej w nawiązaniu do art. 253 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej.
Skarżący jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej wskazywał nieprawidłowości w działaniach Urzędu Patentowego w toku postępowania rejestracyjnego.
Urząd Patentowy w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa z rejestracji bada jednak tylko, czy spełnione zostały ustawowe warunki wymagane do rejestracji znaku towarowego, a nie prawidłowość postępowania rejestracyjnego.
W ocenie Sądu w sprawie tej nie doszło też do naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów postępowania w takim stopniu, aby miało to wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia.
Urząd Patentowy, wbrew zarzutowi skargi, ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich wskazanych przez stronę skarżącą podstaw unieważnienia mimo, iż uznał, że z uwagi na upływ okresu 5-letniego od daty rejestracji przesłanką wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji mogło być tylko uzyskanie rejestracji w złej wierze.
Błędne zastosowanie oraz niewłaściwa interpretacja art. 165 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej nie miały natomiast wpływu na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.