VI SA/Wa 913/05

VI SA/Wa 913/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Piotr Borowiecki WSA Agnieszka Łapieś-Rosińska Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2002 r. skarżący A. Z. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną sportową, uzasadniając swój wniosek tym, że jest członkiem [...] Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]", w ramach którego uprawia strzelectwo sportowe.
Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową, podnosząc,
iż strona nie wskazała okoliczności uzasadniających wydanie przedmiotowego pozwolenia.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt 6 III SA 117/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpatrzeniu skargi A. Z. – uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2002 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd - zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 7
i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - podniósł, iż twierdzenie organu I instancji
o możliwości zaspokojenia potrzeb i aspiracji wnioskodawcy w ramach klubu "[...]" jest dowolne i nie znajduje oparcia w zebranym materialne dowodowym. Zdaniem Sądu w aktach sprawy brak było jakiegokolwiek dowodu na okoliczność funkcjonowania klubu sportowego "[...]". Ponadto Sąd zarzucił organowi, iż ocena osiągnięć skarżącego nie była przedmiotem analizy organu, a mimo tego organ sformułował wniosek o braku ponadprzeciętnych potrzeb posiadania broni przez wnioskodawcę.
Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Główny Policji decyzją z dnia
[...] listopada 2004 r. uchylił w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji
w [...] z dnia [...] września 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż istnieje konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych pozwalających na wydanie decyzji zgodnie z prawem oraz z uwzględnieniem wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 lipca 2004 r.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji przesłuchał w dniu [...] listopada 2004 r. skarżącego, a także zebrał pozostałe brakujące dokumenty
i informacje, w tym dotyczące udziału strony w zawodach strzeleckich.
Komendant Wojewódzki Policji w [...], po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego i dokonaniu stosownych czynności sprawdzających, wydał w dniu [...] stycznia 2005 r. decyzję Nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 k.p.a. - odmówił wydania skarżącemu A. Z. pozwolenia na broń palną sportową z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania przedmiotowego indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania skarżący wyjaśnił, że strzelectwo sportowe taktuje jako formę rekreacji i hobby, oraz, że do uprawiania konkurencji w strzelaniu z pistoletu bocznego i centralnego zapłonu wykorzystuje broń klubową. Organ wskazał również, iż - według skarżącego – osiągane przez niego wyniki sportowe ocenić należy jako średnie, natomiast wydanie pozwolenia na broń sportową pozwoli mu osiągnąć dużo lepsze wyniki. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji argumenty przedstawione przez stronę nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które miałyby skutkować obligatoryjnym wydaniem pozwolenia na broń palną sportową. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ I instancji podkreślił, iż to organy Policji upoważnione są do oceny okoliczności wskazanych we wniosku, oraz, że wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można prawidłowo wyróżnić instruktora strzeleckiego oraz wybitnego zawodnika sportów strzeleckich. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił ponadto, iż to nie organ, ale wnioskodawca ma obowiązek wykazać, że ze względu na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, indywidualny cykl treningowy itp., należy do osób, które powinny posiadać indywidualną broń sportową. Organ analizując udział skarżącego w zawodach strzeleckich podniósł, iż w dotychczasowych startach strona zajmowała miejsca od 7 do 16, co w ocenie organu nie wyróżnia skarżącego w sposób szczególny spośród innych zawodników. Wobec powyższego organ I instancji uznał, iż skarżący – tak, jak dotychczas – może uprawiać strzelectwo przy wykorzystaniu broni klubowej. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że obowiązujące przepisy umożliwiają wszystkim klubom
i organizacjom strzeleckim prawną możliwość dostępu do broni obiektowej
i zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków oraz organizacji zawodów. Według organu nic nie stoi na przeszkodzie, aby klub posiadał broń, z której korzysta tylko jeden zawodnik, dostosowaną do jego potrzeb. Organ I instancji powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z którego wynika, iż klub strzelecki tworzy się po to, aby umożliwić jego członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to,
aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenia na broń. Organ wskazał, iż [...] Klub Strzelectwa Sportowego "[...]", do którego należy skarżący, posiada obecnie 21 jednostek broni palnej do celów sportowych, zaś
w ramach posiadanych uprawnień może posiadać dodatkowo jeszcze 3 jednostki broni, a w razie potrzeby – ubiegać się o pozwolenie na kolejne jednostki broni palnej sportowej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] sama chęć uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni indywidualnej, w celu osiągnięcia lepszych wyników sportowych, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. W ocenie organu okolicznością taką nie może być też sama przynależność do klubu strzeleckiego, jak również posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego oraz patentu strzeleckiego, albowiem przyjęcie, że spełnienie tych kryteriów stanowi wystarczający warunek uzyskania pozwolenia, oznaczałoby obligatoryjne wyposażenie w broń członków wszystkich klubów sportowych, co z kolei pozostawałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji.
Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – poprzez błędną jego wykładnię. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż z treści
art. 10 ust. 1 cyt. ustawy nie wynika, iż organy Policji mogą dowolnie dokonywać oceny okoliczności faktycznych sprawy i według własnego dowolnego zdania wydawać pozwolenia na broń lub odmawiać wydania takiego pozwolenia. Zdaniem strony skarżącej organ I instancji dokonał dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznał, iż wydanie pozwolenia jest zbyteczne. Skarżący stwierdził, iż sama przynależność do Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]", który jest wyposażony w broń sportową, nie może być powodem wydania odmownej decyzji. Strona wskazała, iż bierze udział w zawodach strzeleckich na terenie całego kraju, a nadto uprawia strzelectwo rekreacyjnie. A. Z podniósł, iż osiągane przez niego wyniki nie zadowalają go i chciałby doskonalić na co dzień swoje umiejętności strzeleckie, a do tego potrzebna jest broń, którą będzie mógł dysponować w każdym wolnym czasie. Korzystanie z broni klubowej nie daje takiej możliwości, a wręcz przeciwnie ogranicza jego swobodę i prawa. Skarżący dodał ponadto, iż strzelectwo to jego hobby, a ponadto, że od wielu lat jest myśliwym i posiadanie przez niego broni nie stanowi żadnego zagrożenia dla otoczenia.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] marca 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał
w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – podniósł, iż organ Policji – w granicach prawa do swobodnej oceny – ustala,
czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia. Ustawa nie określa kryteriów, jakimi organy Policji winny kierować się przy wydawaniu pozwoleń, a zatem – zdaniem Komendanta Głównego Policji – to uznaniu tychże organów została pozostawiona ocena każdego indywidualnego przypadku. Organ odwoławczy stwierdził, iż co prawda obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na kluby strzeleckie obowiązku wyposażania swych członków w broń, ale umożliwiają klubom zaopatrzenie w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków. W ocenie organu II instancji skarżący A. Z., jako członek klubu sportowego, ma statutowo-organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej jego członkom do uprawiania strzelectwa. Według organu odwoławczego fakt, iż klub strzelecki nie korzysta w pełnym zakresie z posiadanego pozwolenia na broń nie obliguje organów Policji do przyznania stronie skarżącej prawa do indywidualnej broni sportowej. Komendant Główny Policji podkreślił, iż organy Policji – mając na względzie reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji – przyjęły, iż pozwolenie na broń palną sportową mogą otrzymać osoby, które wykażą, iż broń ta jest im faktycznie niezbędna do uprawiania sportu oraz podnoszenia umiejętności strzeleckich. Zdaniem organu w toku postępowania skarżący nie przekonał organów obu instancji, iż należy do wyróżniających się członków klubu strzeleckiego ze względu na znaczące wyniki w uprawianej dyscyplinie sportu, tym bardziej, iż – jak sam skarżący podnosi – jego dotychczasowe wyniki są średniozadowalające. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, iż w ponownym postępowaniu organ I instancji wykonał wszystkie zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, określone w wyroku z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt 6 III SA 117/03.
W dniu [...] kwietnia 2005 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji
z dnia [...] marca 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1
i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – poprzez błędną jego wykładnię, a także przedstawienie subiektywnych przesłanek dla odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż spełnia on wszelkie warunki do posiadania broni palnej sportowej,
o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy, a ponadto nie należy do grupy osób ujętych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Strona skarżąca uznała, iż decyzje organów obu instancji nie przytaczają podstaw prawnych odmowy, a więc polemika z tymi rozstrzygnięciami na gruncie prawnym jest niemożliwa. W ocenie skarżącego Policja nie jest uprawniona do narzucania indywidualnym wnioskodawcom lub związkom sportowym obowiązku posiadania i użytkowania broni klubowej. Przepisy regulujące te kwestie dotyczą samych klubów i są poza kompetencjami organów Policji. Zdaniem skarżącego posiadanie lub brak broni klubowej nie może mieć wpływu na indywidualną sytuację poszczególnych członków chcących strzelać sportowo z własnej broni. Skarżący podniósł, iż § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz.U. z 2001 r. Nr 141, poz. 1586) stanowi, iż posiadanie patentu strzeleckiego potwierdza zakres kwalifikacji sportowych, jakie spełnia osoba posiadająca lub ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych. Jednakże organy Policji – zdaniem strony - nie chcą brać pod uwagę tego przepisu przy rozpatrywaniu indywidualnych wniosków. Skarżący stwierdził ponadto,
iż w przypadku członków Polskiego Związku Łowieckiego nikt nie żąda, aby koła łowieckie zakupiły broń na okaziciela. Skarżący podniósł, iż posiada patent strzelecki i licencję, które świadczą nie tylko o profesjonalizmie, ale również o tym,
iż skarżący daje rękojmię na używanie broni zgodnie z prawem. Stąd bezprawne są – zdaniem strony – obawy organów Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ powołując się na postanowienia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji podniósł, iż organ Policji mając na uwadze ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz z uwagi na prawo swobodnej oceny dowodów, winien kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców. Organ odwoławczy podniósł, że osiągane wyniki w strzelectwie sportowym, częstotliwość odbytych strzelań (wewnątrzklubowych,
jak i odbytych na zawodach sportowych) pozwalają organom Policji stwierdzić,
czy w konkretnym przypadku istnieje ponadprzeciętna potrzeba posiadania przez wnioskodawcę indywidualnej broni sportowej. Z zebranych materiałów nie wynika –zdaniem Komendanta Głównego Policji, iż w przypadku skarżącego zachodzi konieczność przyznania mu prawa do posiadania broni palnej sportowej, a organy obu instancji – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie dokonały dowolnej oceny.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. skarżący podniósł, iż strzelectwo stanowi jego hobby i chciałby sam decydować o jego uprawianiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności
z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie ocenia natomiast słuszności, czy też celowości wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana A. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również norm prawa formalnego, wskazanych w k.p.a., a w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 10 ust. 1
i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cyt. ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności
w celach sportowych.
Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 w/w aktu normatywnego wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje") wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce
w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu,
czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie.
Niewątpliwie z treści obowiązujących przepisów prawa nie można – zdaniem Sądu – wywodzić prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając powyższe na względzie oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego,
w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną.
Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się
w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową.
Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez stronę skarżącą własnej broni, z uwagi na możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej.
W ocenie Sądu należy stanowczo podnieść, iż przynależność do klubu strzelectwa sportowego nie może być jedynym argumentem przekonywującym konieczności wyposażenia strony skarżącej w indywidualne pozwolenie na broń palną sportową. Wydanie pozwolenia na broń musi być – zdaniem Sądu – w każdym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko odczuwanymi subiektywnie przez osobę ubiegającą się takie pozwolenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ponadto, iż organy Policji prawidłowo przyjęły, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to,
aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 25 kwietnia 2003r., sygn. akt III SA 1998/01, nie publik.).
W ocenie Sądu organy Policji miały prawo przyjąć - kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń - że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze.
Należy zauważyć, iż argumenty o posiadaniu przez skarżącego patentu
i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do stowarzyszenia strzeleckiego, a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 81/01 oraz wyrok z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1965/01, nie publik.). Zauważyć należy, iż ze względu na to, że dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany, samo spełnienie warunków formalnych określonych w tej ustawie nie zobowiązuje organów Policji do wydania zezwolenia (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, nie publik.).
Specyficzna reglamentacja prawna problematyki dotyczącej broni wynika ze specyfiki tego dobra, a elementy limitowania uzasadnione są szczególną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie dopatrzył się, aby skarżący wykazał się ponadprzeciętnymi wynikami sportowymi w strzelectwie, co mogłoby uzasadniać celowość częstego, a nie tylko rekreacyjnego korzystania z broni palnej sportowej. Strona skarżąca nie wykazała również, aby przedmiotowa broń była jej potrzebna dla innych uzasadnionych celów, przykładowo z racji bycia instruktorem strzelectwa sportowego. Niewątpliwie ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z tym to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazywania, iż z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, itp. należy do osób, które powinny posiadać indywidualne pozwolenie na broń sportową (podobnie: /w:/ wyroku NSA w Warszawie z dnia 23 października 2002 r.,
sygn. akt III SA 448/01, nie publik.).
Należy zgodzić się również z oceną Komendanta Głównego Policji i uznać,
że w toku ponownego postępowania organy Policji obu instancji wykonały wszystkie zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, określone w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt 6 III SA 117/03.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń. Tym samym organy obu instancji nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.