VI SA/Wa 91/06

VI SA/Wa 91/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Halina Emilia Święcicka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 1036/06 - Wyrok NSA z 2007-06-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. T. - "L." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "L." od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2.2 pkt 3 załącznika do ustawy.
Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
W dniu [...] lipca 2005 roku w B., na ulicy B., na przystanku PKS, obok budynku [...] stwierdzono, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] należący do przedsiębiorcy – E. T. "L" prowadzony przez A. W. zabrał trzech pasażerów z tego przystanku, pomimo, iż nie znajdował się on w rozkładzie jazdy. Przewóz drogowy odbywał się na trasie B. – B. Kierowca okazał podczas kontroli zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wydane przez Marszałka Województwa [...] w dniu [...] marca 2005r. uprawniające przedsiębiorcę do wykonywania regularnych przewozów osób na trasie B.– B. W rozkładzie jazdy nie figurował przystanek oznaczony ul. B. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez uwag, zamieszczając w nim odręczną notatkę o treści: "Uwag co do treści nie wnoszę".
Strona w trakcie postępowania podnosiła, iż w związku z bliskim sąsiedztwem ulic B. i P. została wybrana wspólna nazwa przeciwległych przystanków jako "ul. P.". Przystanek, na którym zatrzymał się kierowca był przystankiem właściwym, znajdował się w odległości 2,6 km i był pierwszym przystankiem na trasie. Taka odległość została wskazana w zezwoleniu, strona zarzucała organowi wydającemu zezwolenie, że nie dość wnikliwie wyjaśnił stan faktyczny w postępowaniu o udzielenie zezwolenia.
Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające: z Zarządu Dróg Miejskich w B. uzyskał informacje o dokładnym miejscu usytuowania przystanku "ul. B." i jego położenia względem ul. P. Z pisma organu z [...] sierpnia 2005r. wynikało, iż skarżący może korzystać do dnia [...] grudnia 2005r. z przystanku autobusowego PKS zlokalizowanego naprzeciw siedziby [...] w pasie drogi ul. B.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym wykonywany był z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Organ powołał się na art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o transporcie, zgodnie z którymi wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. W zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się przystanki.
W rozkładzie jazdy na trasie B. – B. brak jest przystanku przy ul. B.
Skarżący wprawdzie posiada zgodę na korzystanie z powyższego przystanku, na którym zatrzymał się skontrolowany pojazd ale przystanku tego nie przedstawił do zatwierdzenia organowi wydającemu zezwolenie, tj. marszałkowi województwa.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "L." (dalej skarżący) wnosząc o jej uchylenie i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 22 ust. 1 § ustawy o transporcie drogowym, poprzez uznanie, że przystanek "B. – Al. P." wymieniony w rozkładzie jazdy jest zlokalizowany w pobliżu skrzyżowania Al. P. z ul. S., podczas, gdy faktycznie jest to przystanek na ul. B. a także zarzucił naruszenie art.. 7, 8, 9 i 11 poprzez brak dążenia di dokładnego i faktycznego wyjaśnienia sprawy oraz 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Potwierdził, że w zatwierdzonym przez Marszałka Województwa [...] rozkładzie jazdy znajduje się przystanek oznaczony jako "B. – Al. P.". Wskazał, że w kierunku centrum B. przystanek położony jest na początku ul. P., natomiast w stronę B. pierwszy przystanek znajduje się wprawdzie na ul. B. ale ze względu na jego położenie prawie naprzeciw przystanku przy ul. P. został wskazany w rozkładzie wspólną nazwą jako "Al. P." Wspólna nazwa została wybrana z powodu bliskości przeciwległych przystanków.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących uwzględnieniem skargi.
Kontroli podlegał przewóz wykonywany na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] marca 2005r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej B. - B. Zezwolenie zostało wydane na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Godziny przyjazdu i odjazdu oraz przystanki zawarte były w rozkładzie jazdy, który jest integralną częścią zezwolenia (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2001r., sygn. akt OPK 8/01, ONSA 2001/4/1570). Skarżący miał obowiązek wykonywania transportu zgodnie z wyżej wskazanym zezwoleniem, tj. zatrzymania się na przystanku określonym jako "B. – Al. P.".
Kontrola wykazała, że przewóz wykonywano z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Potwierdzeniem tego faktu jest protokół kontroli podpisany bez uwag przez kierującego pojazdem. Skarżący nie negował, iż kontrolowany pojazd zatrzymał się na innym przystanku niż wskazany w rozkładzie jazdy, usprawiedliwiał tylko, dlaczego wybrał jedną, wspólną nazwę dla dwóch przystanków, nie zgadzał się z odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenie.
Ustawa o transporcie drogowym w art. 92 penalizuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż E. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "L." wykonywał transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków, co uzasadniało jego ukaranie.
Skarżący zarzucał zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 9 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższym przepisom. Zebrał dowody w sprawie, należycie je ocenił. Zarzucił również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Organ naruszył ten przepis, przed wydaniem decyzji nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów ale naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podstawowym dowodem w sprawie był protokół kontroli, który skarżący otrzymał wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania i informacją o uprawnieniach wynikających z tego przepisu.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji.