VI SA/Wa 901/16

VI SA/Wa 901/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2006 nr 93 poz 12 art. art. 13 ust. 1 lit. b), 19
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia  produktów rolnych i środków spożywczych
Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
art. 132 ust. 1 pkt 1 (1)
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w B., Kolumbia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz F. z siedzibą w B., Kolumbia kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 135/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Cafe GOLD Colombiano 100% Arabica. Jednocześnie Sąd stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] kwietnia 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw
F. z siedzibą w [...], Kolumbia wobec decyzji o udzieleniu na rzecz G. sp. z o.o.
z siedzibą w [...] prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Cafe GOLD Colombiano 100% Arabica o numerze [...], przeznaczony do oznaczania następujących towarów z klasy 30 klasyfikacji nicejskiej: kawa, kawa mielona, kawa rozpuszczalna. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 132 ust. 1 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. (dalej: p.w.p.).
Skarżąca podniosła, że nazwa Cafe de Colombia została zarejestrowana w odniesieniu do kawy w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych nazw geograficznych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006 r., str. 12; dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006). Opisała cechy kawy o nazwie Cafe de Colombia oraz podała gdzie jest uprawiana. Wskazała, iż w przypadku chronionych oznaczeń geograficznych dla odmowy rejestracji znaku wystarczy, że jest on podobny do danego oznaczenia geograficznego.
Strona wskazała ponadto, że jest uprawniona z rejestracji znaków towarowych: słowno-graficznego CAFE DE COLOMBIA [...], wspólnotowego znaku towarowego słowno-graficznego CAFE DE COLOMBIA [...], wspólnotowego słowno-graficznego CAFE DE COLOMBIA [...] oraz wspólnotowego słowno-graficznego Juan Valdez CAFE DE COLOMBIA [...]. Podkreśliła, że znaki te przeznaczone są do oznaczania identycznych towarów co znak sporny. Zdaniem strony, istnieje podobieństwo spornego znaku i znaków przeciwstawionych na wszystkich trzech płaszczyznach postrzegania, powoduje ono ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.
Uprawniona do spornego znaku pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wniosła o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. Podniosła, że sporny znak towarowy nie zawiera w warstwie słownej oznaczenia geograficznego Cafe de Colombia oraz istotnie różni się zarówno od przeciwstawionego mu oznaczenia geograficznego, jak i od znaków towarowych.
W związku z uznaniem sprzeciwu za bezzasadny w dniu [...] stycznia 2013 r. sprawa przekazana została do rozpatrzenia w postępowaniu spornym.
W dniu [...] czerwca 2013 r. wnosząca sprzeciw nadesłała do Urzędu Patentowego pismo, w którym podtrzymała zarzuty powołane w sprzeciwie, ponadto podniosła zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Zaznaczyła, że sporny znak towarowy wskazuje na wyroby produkcji kolumbijskiej, podczas gdy uprawnionym jest przedsiębiorstwo z Polski.
Na rozprawie przeprowadzonej przez Urząd Patentowy w dniu [...] czerwca 2013 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska, dodatkowo strona wnosząca sprzeciw podniosła, że nie każda kawa pochodząca z Kolumbii może korzystać z oznaczenia geograficznego Cafe de Colombia, a jedynie kawa z konkretnego rejonu. Oznaczenia geograficzne ze swej natury są oznaczeniami słownymi, nie można zatem z istnienia elementów graficznych w spornym znaku towarowym wywodzić, iż wpływają one na brak podobieństwa między oznaczeniami. Skarżąca podkreśliła, że sporny znak towarowy posiada w centralnej części napis Café Colombiano. Wyrażenie to jest podobne do oznaczenia geograficznego Cafe de Colombia, o czym decyduje wygląd, brzmienie i znaczenie tych oznaczeń. Zdaniem strony, wobec jednorodzajowości towarów, dla których oznaczenia znak oraz oznaczenie geograficzne są przeznaczone, podobieństwa oznaczeń i faktu zarejestrowania oznaczenia geograficznego w trybie rozporządzenia Rady nr 510/2006, spełnione zostały przesłanki negatywne udzielenia prawa ochronnego określone w art. 132
ust. 1 pkt 1 p.w.p.
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw F. z siedzibą w [...]. Jako podstawę skarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 246 i art. 247 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 132 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 11, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz art. 14 w związku z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zarówno znak sporny jak i przeciwstawione mu znaki towarowe wnoszącego sprzeciw są oznaczeniami złożonymi, które składają się z elementów słownych jak i graficznych. Znaki te posiadają identyczny element słowny CAFÉ oraz podobny element słowny COLOMBIA i COLOMBIANO, jednakże jako całość różnią się istotnie, przede wszystkim w warstwie wizualnej i fonetycznej, wywierają też całkowicie odmienne ogólne wrażenie. Nie istnieje w związku z tym ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd co do pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami.
Organ zauważył, że odbiorcami towarów, do których oznaczenia sporny znak jest przeznaczony, są polscy konsumenci wśród których są zarówno osoby pijące często kawę jak i jedynie okazjonalnie. Odbiorcy ci z reguły mają swoje ulubione rodzaje kawy i niechętnie je zmieniają.
Z omówionych względów Urząd Patentowy RP uznał za niezasadny podniesiony w sprzeciwie zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.
Organ stwierdził ponadto, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p., art. 14 w związku z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006. Między znakiem spornym, a przeciwstawionym nie zachodzi bowiem podobieństwo, które stanowiłoby nadużycie, imitację czy też aluzję do wskazanego oznaczenia geograficznego. Występujące w tych oznaczeniach słowo Café stanowi określenie rodzajowe dla produktu, a tym samym nawet, jeżeli jest ono elementem oznaczenia geograficznego, jego umieszczenie w spornym znaku towarowym zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 nie może zostać uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia.
W wyniku porównania spornego znaku towarowego oraz oznaczenia geograficznego Urząd Patentowy RP stwierdził, że różnią się one istotnie w warstwie wizualnej i fonetycznej tak, że wywierają odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach. Organ przyjął, iż odbiorcy poszukujący kawy oznaczanej zarówno znakiem spornym jak i oznaczeniem geograficznym należącym do wnoszącego sprzeciw odróżnią te towary.
Następnie organ zauważył, iż zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. został podniesiony po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy, stanowi więc niedopuszczalne rozszerzenie sprzeciwu. Zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p. został natomiast podniesiony w sprzeciwie, lecz nie zawierał motywacji. W związku z powyższym organ uznał, że nie miał obowiązku badania zasadności ww. zarzutów.
W skardze na powyższą decyzję F. z siedzibą w [...] zarzuciła organowi naruszenie art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p., art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 i art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p., a także art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Według stanowiska strony, podobieństwo kwestionowanego oznaczenia do zarejestrowanej nazwy geograficznej Cafe de Colombia, na płaszczyźnie językowej, fonetycznej i znaczeniowej jest tak znaczące, że nawet uważny konsument nie jest w stanie dostrzec różnicy pomiędzy tymi oznaczeniami.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ nie rozpatrzył sprawy w pełnym zakresie. Bezpodstawnie pominął on bowiem zarzuty wniesione przez stronę w toku postępowania spornego.
Według przedstawionej przez WSA argumentacji, Urząd Patentowy na etapie składania sprzeciwu nie dokonuje jego merytorycznej oceny lecz jedynie formalnej akceptacji pod względem terminowości oraz pozostawania w związku ze sprawą której dotyczy, co wynika wprost z treści art. 246 ust. 1-2 p.w.p. Kontrola Urzędu ma więc wyłącznie charakter wstępny (procesowy), gdyż organ nie bada słuszności sprzeciwu lecz przekazuje go w tym celu uprawnionemu, zgodnie z dyspozycją art. 247 ust. 1 p.w.p. Stricte procesowy charakter działania organu potwierdza także treść ust. 2 powołanego przepisu, zgodnie z którym brak podniesienia zarzutu bezzasadności sprzeciwu stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania. Merytoryczna ocena sprzeciwu następuje dopiero na etapie postępowania spornego, stanowiącego odrębny tryb rozpatrywania wniosku o unieważnienie danego prawa ochronnego.
Zdaniem WSA, nie można wymagać, aby sprzeciw w dacie jego wniesienia odpowiadał w istocie treści wniosku o unieważnienie prawa ochronnego i nie mógł podlegać jakiejkolwiek modyfikacji na etapie postępowania spornego, zarówno co do podstawy faktycznej żądania, jak i jego uzasadnienia (motywacji).
Sąd pierwszej instancji zauważył, iż ograniczenie wynikające z art. 255 ust. 4 p.w.p. dotyczy wyłącznie organu, a nie wnioskodawcy. Związanie granicami wniosku oznacza jedynie, że organ nie może wykroczyć poza zakres żądania określonego we wniosku. Nie może być natomiast rozumiane w taki sposób, że nie pozwala organowi na uwzględnienie żądania jedynie w części. Ponadto zarówno z ustawy p.w.p., jak i przepisów k.p.a. nie wynika, aby wnioskodawca nie mógł modyfikować wniosku wszczynającego postępowanie sporne po wszczęciu tego postępowania. Z istoty postępowania spornego wynika większa aktywność stron w porównaniu ze zwykłym postępowaniem administracyjnym, a zatem takie właśnie działanie wnioskodawcy należałoby uznać za dopuszczalne. Stanowisko to potwierdza regulacja z art. 2556 ust. 2 pkt 3 p.w.p., w którym ustawodawca określa podstawowe elementy treści protokołu z przebiegu rozprawy przed Urzędem Patentowym, wymieniając: czynności stron, w szczególności ugodę, uznanie żądania, wycofanie, zmianę, rozszerzenie lub ograniczenie wniosku.
Następnie Sąd wywiódł, iż skoro art. 247 ust. 2 p.w.p. mówi o przekazaniu do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym sprawy, a nie sprzeciwu uznanego za bezzasadny, to sprzeciw należy uznać za odpowiednik wniosku wszczynającego postępowanie.
Reasumując WSA stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiło naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu za przedwczesne Sąd uznał ustosunkowywanie się do pozostałych argumentów skargi.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) zarzucając Sądowi pierwszej instancji:
1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak jednoznacznego wskazania jakie przepisy postępowania i w jaki sposób naruszył Urząd wydając zaskarżoną decyzję oraz niezawarcie w uzasadnieniu wskazówek co do dalszego postępowania, przy czym wadliwość ta wskazuje, że Sąd nie w pełni dostrzega istotę instytucji sprzeciwu, wprowadza niepewność zarówno co do przyczyn uchylenia zaskarżonego wyroku, jak i kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a.;
2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm. - dalej: k.p.a.). w zw. z art. 246 i 255 ust. 4 p.w.p. poprzez uznanie, że nierozpatrzenie przez Urząd Patentowy podstaw prawnych sprzeciwu z art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. oraz art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p., stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, chociaż wskazane zarzuty były spóźnione, gdyż podniesiono je po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 p.w.p. i stanowiły niedopuszczalne rozszerzenie sprzeciwu, a tym samym nie mogły być przedmiotem badania w toku postępowania przed Urzędem Patentowym;
3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 246 p.w.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowej interpretacji instytucji sprzeciwu, która skutkowała przyjęciem, że modyfikacja sprzeciwu - zarówno w zakresie jego podstawy faktycznej, jak i prawnej - jest dopuszczalna w każdym stadium postępowania, również po upływie 6 miesięcznego terminu na wniesienie sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego o którym mowa w art. 246 ust. 1 p.w.p., a co za tym idzie, Urząd Patentowy rozpoznając przedmiotową sprawę bezpodstawnie pominął podniesione przez wnioskodawcę zarzuty z art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. i art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p., chociaż termin wynikający z art. 246 p.w.p. jest terminem prawa materialnego, w którym może zostać wniesiony umotywowany sprzeciw, a więc we wskazanym terminie powinny zostać przedstawione okoliczności uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, w tym w szczególności podstawy prawne, na które powołuje się wnoszący sprzeciw wraz z ich motywacją.
Wskazując na powyższe naruszenia organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 2381/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku nie podzielił argumentacji WSA, że w niniejszej sprawie poprzez nierozpoznanie zarzutów wniesionych przez skarżącą po sprzeciwie organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ.
NSA powołując się na stosowne orzecznictwo wyjaśnił, że wskazanie nowych podstaw sprzeciwu w toku postępowania spornego jest niedopuszczalne i te nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpatrzeniu przez Urząd Patentowy.
W dniu 23 czerwca 2016 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący F. złożył w sprawie swoje stanowisko, w którym podtrzymał swoje stanowisko co do zarzutów wskazanych w sprzeciwie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że zarzut oparty na naruszeniu art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. został podniesiony dopiero przy piśmie złożonym w dniu 20 czerwca 2013 r., a więc po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy, co stanowi niedopuszczalne rozszerzenie sprzeciwu i wobec tego nie podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Natomiast na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej ograniczył zarzuty skargi do naruszenia przez organ art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. w związku z art. 13 i 14 rozporządzenia Rady nr 510/2006 r.
Skarga jest uzasadniona.
Rozpatrywana sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy CAFE GOLD COLOMBIANO 100% ARABICA udzielonego na rzecz spółki G. była prowadzona w trybie postępowania spornego na skutek uznania przez uprawnionego wniesionego sprzeciwu za bezzasadny.
W niniejszym postępowaniu miał zastosowanie przepis art. 255 ust. 4 p.w.p., a więc organ był zobowiązany rozstrzygnąć sprawę w granicach wniesionego sprzeciwu a także był związany podstawą wskazaną przez wnoszącego sprzeciw, o której stanowi art. 246 ust. 2 p.w.p.
Należy przy tym dodać, że w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy zasada działania Urzędu Patentowego z urzędu w kwestiach dotyczących ustalania i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podlega odpowiedniej modyfikacji z uwagi na treść art. 164 p.w.p., który stanowi, że ciężar dowodu, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania prawa ochronnego spoczywa na wnioskodawcy, jak również odpowiednio na wnoszącym sprzeciw. Z tej przyczyny, w art. 256 ust. 1 p.w.p. przyjęta została w odniesieniu do postępowania spornego zasada odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zaś zasada stosowania tychże przepisów wprost. Organ w tym postępowaniu powinien przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez strony, a zwłaszcza przez wnioskodawcę i odpowiednio przez wnoszącego sprzeciw, który zobowiązany jest do wskazania podstaw unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, jak również wykazania ich zasadności.
Jako podstawę prawną wskazano w sprzeciwie art. 132 ust. 1 pkt 1 (1) p.w.p. Świadczy o tym treść przytoczonego w sprzeciwie powyższego przepisu oraz argumenty świadczące, zdaniem skarżącego, o naruszeniu tego przepisu przy rejestracji spornego oznaczenia CAFE GOLD COLOMBIANO 100% ARABICA. Nie ulega wątpliwości, że przywołanie w sprzeciwie ww. przepisu bez indeksu (1) stanowiło oczywistą omyłkę strony wnoszącej sprzeciw, dostrzegalną natychmiast, bez większej refleksji, a to ze względu na przytoczenie pełnej treści przepisu art. 132 ust. 1 pkt 1 (1) p.w.p. jako drugą podstawę sprzeciwu wskazano art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Ponadto należy wskazać na treść protokołu rozprawy z dnia 28 czerwca 2013 r. podczas której wnoszący sprzeciw powyższą pomyłkę sprostował oraz sprecyzował, że jako podstawy prawne sprzeciwu wskazuje art. 132 ust. 1 pkt 1 (1) p.w.p., art. 14 w zw. z art. 13 b rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006 r., str. 12) oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (v. k. 85 Tom I akt adm.).
Z kolei z protokołu rozprawy, która odbyła się przed Urzędem Patentowym w dniu [...] czerwca 2013 r. wynika również, że skarżący ostatecznie wskazał, jako podstawę prawną wniesionego sprzeciwu: art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p., art. 132 ust. 1 pkt 1 (1) p.w.p., art. 14 w zw. z art. 13b) rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006 r., str. 12), art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p., art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (v. k. 215 Tom II akt adm.).
W tym stanie rzeczy należy uznać, że zarzut skarżącego oparty o przepis art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p. został zgłoszony po raz pierwszy na rozprawie przez Urzędem Patentowym w dniu [...] czerwca 2013 r. a nie już w sprzeciwie.
Ponieważ skarżąca jak wyżej wskazano ograniczyła zarzuty skargi jedynie do art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. w zw. z art. 13b i 14 rozporządzenia Rady nr 510/2006.
W tym zakresie powołał się na zarejestrowane na swoją rzecz oznaczenie geograficzne CAFE de COLOMBIA.
Zgodnie z przepisem art. 132 ust. 1 pkt 1 (1) p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do zarejestrowanego oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia produktu rolnego lub środka spożywczego, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006 r., str. 12).
W myśl art. 13 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia nr 510/2006 Zarejestrowane nazwy są chronione przed wszelkim nadużywaniem, imitacją lub przywołaniem ich, nawet jeśli wskazane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub jeśli chroniona nazwa została przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie jak: "rodzaj", "typ", "metoda", "na sposób", "imitacja" lub inne podobne określenie.
W tej sprawie skarżący wywodził, że przepis art. 13 Rozporządzenia nr 510/2006 gwarantuje ochronę oznaczeń geograficznych nie tylko przed wykorzystaniem ich w formie w jakiej zostały zarejestrowane ale również przed ich "przywołaniem" czyli skojarzeniem. Według strony skarżącej, bez wątpienia sporny znak towarowy CAFE GOLD COLOMBIANO 100% ARABICA użyty w odniesieniu do kawy jest w stanie przywołać skojarzenie z chronionym oznaczeniem geograficznym Cafe de Colombia zarejestrowanym dla kawy dlatego powinien zostać unieważniony.
Według organu, z uwagi na opisowy charakter oznaczenia Cafe w odniesieniu do kawy nie sposób uznać go za element wyróżniający zarówno spornego znaku towarowego jak i przeciwstawionego oznaczenia geograficznego. Natomiast elementy słowne Colombiano w znaku spornym i Colombia w znaku przeciwstawionym wskazują na kraj położony w Ameryce Południowej - Kolumbię. Słowo Colombia oznacza w języku hiszpańskim Kolumbia, natomiast słowo Colombiano oznacza w języku hiszpańskim kolumbijski. Słowa te będą postrzegane przez ogół polskich odbiorców, jako określenia odnoszące się do miejsca pochodzenia towarów, tj. kawy. Zdaniem organu, powyższe samo w sobie nie może jednak prowadzić do konkluzji, jak zdaje się sugerować wnoszący sprzeciw, że oznaczenie każdej kawy określeniem odnoszącym się do Kolumbii będzie stanowiło nadużycie, imitację czy aluzję do oznaczenia geograficznego wnoszącego sprzeciw. Porównując bowiem sporny znak towarowy oraz oznaczenie geograficzne Kolegium Orzekające stwierdziło, że różnią się one istotnie zwłaszcza w warstwie wizualnej, ale także fonetycznej tak, że wywierają one odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach. Wobec powyższego, oraz z uwagi na opisowy charakter określeń Café oraz Colombiano i Colombia, Kolegium stwierdziło, że używanie spornego znaku towarowego nie stanowi nadużycia, imitacji ani aluzji do chronionego oznaczenia geograficznego. W ocenie Kolegium Orzekającego, odbiorcy poszukujący kawy oznaczanej zarówno znakiem spornym jak i oznaczeniem geograficznym należącym do wnoszącego sprzeciw odróżnią te towary od siebie, pomimo tego, że odnoszą się one do Kolumbii.
Odnosząc się do powyższych stanowisk na wstępie należy wskazać, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w rozpatrywanej sprawie uzyskanie prawa ochronnego na sporny towarowy Cafe GOLD Colombiano 100 % Arabica nastąpiło później niż data złożenia wniosku o rejestrację nazwy geograficznej Cafe de Colombia (sporny znak towarowy zarejestrowano z pierwszeństwem od [...] października 2009 r., natomiast wniosek do rejestru chronionych nazw geograficznych złożono w dniu [...] czerwca 2005 r.).
Z powyższego wynikają dwie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie:
1) na gruncie niniejszej sprawy w pełni znajduje zastosowanie art. 14 ust. 1 Rozporządzenia nr 510/2006 zgodnie z którym w przypadkach gdy nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne zostało zarejestrowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, wniosek o rejestrację znaku towarowego, odpowiadający jednemu z przypadków wymienionych w art. 13 i odnoszący się do tej samej kategorii produktów, jest odrzucany, o ile wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony po złożeniu w Komisji wniosku o rejestrację. Znaki towarowe zarejestrowane z naruszeniem akapitu pierwszego są unieważniane,
2) nie ma natomiast zastosowania w tej sprawie art. 14 ust. 2 Rozporządzenia nr 510/2006, który to przepis, pod pewnymi warunkami, zezwala na dalsze używanie znaku towarowego w przypadku korzystania ze znaku w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b tegoż rozporządzenia.
(art. 14 ust. 2 Przy poszanowaniu prawa wspólnotowego używanie znaku towarowego odpowiadającego jednemu z przypadków określonych w art. 13, zgłoszonego, zarejestrowanego lub - o ile jest to przewidziane w odpowiednich przepisach - nabytego poprzez używanie go w dobrej wierze na terytorium Wspólnoty, przed dniem objęcia ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego w kraju pochodzenia albo przed dniem 1 stycznia 1996 r., może być dalej dozwolone, niezależnie od rejestracji danej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, o ile brak jest podstaw unieważnienia lub wygaśnięcia znaku towarowego określonych w pierwszej dyrektywie Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego).
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie, przy uwzględnieniu związania organu podstawami prawnymi wniesionego sprzeciwu organ miał obowiązek zbadać czy zachodzi jeden z przypadków objętych dyspozycją art. 13 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia nr 510/2006.
W tym miejscu wypada wskazać, że w zaskarżonej decyzji organ posługuje się terminologią zaczerpniętą z nieobowiązującego od dnia 31 marca 2006 r. przepisu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U. UEL z dnia 24 lipca 1992 r.).
/v. art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 Zarejestrowane nazwy są chronione przed każdym niezgodnym z prawem zawłaszczeniem, imitacją lub aluzją, jeśli nawet prawdziwe pochodzenie produktu jest zaznaczone lub chroniona nazwa została przetłumaczona, lub towarzyszy jej wyrażenie "w stylu", "rodzaju", "przy użyciu metody", "tak jak produkowane w", "imitacja" lub "podobne";
v. art. 19 ww. rozporządzeniu Rady (WE) nr 510/2006 "Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 2081/92".
Jednakże nie ma to wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji ponieważ, zdaniem Sądu, choć brzmienie art. 13 ust. 1 lit. b) uległo zmianie, realny zakres przedmiotu regulacji pozostał bez zmian. Powyższe prowadzi do wniosku, że opinie wyrażone przez doktrynę i orzecznictwo na tle poprzedniego uregulowania są nadal aktualne.
Jak już wspomniano, w przepisie art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 wskazuje się, że zarejestrowane nazwy są chronione przed wszelkim nadużywaniem, imitacją lub przywołaniem ich, nawet jeśli wskazane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub jeśli chroniona nazwa została przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie jak: "rodzaj", "typ", "metoda", "na sposób", "imitacja" lub inne podobne określenie.
W ocenie Sądu, z analizy powyższego przepisu wynika, że prawodawca wspólnotowy wyróżnił trzy ewidentnie różne zabronione zachowania.
Zdaniem Sądu, wymienione określenie "przywołanie" stanowi autonomiczne bezprawne zachowanie odmienne od nadużywania i imitacji.
"Imitacja" oznacza takie wykorzystywanie oznaczenia, które może wprowadzać w błąd (v. R. Skubisz, Ochrona geograficznych oznaczeń pochodzenia w prawie wspólnotowym polskim, EPS luty, 2006). Innymi słowy, z imitacją mielibyśmy do czynienia w razie powtórzenia jednego z terminów nazwy oznaczenia geograficznego, posiadającego największą zdolność wyróżniającą.
"Nadużywanie" oznacza użycie w istocie identycznego chronionego oznaczenia do tego samego rodzaju produktów.
Natomiast pojęcie "przywołanie" (poprzednio "aluzja") według Trybunału Sprawiedliwości odnosi się do sytuacji, w której termin użyty do oznaczenia produktu zawiera w sobie część chronionego oznaczenia, w celu wywołania u klienta wyobrażenia, iż jest to produkt, którego oznaczenie jest chronione. Ponadto Trybunał podkreślił, iż z treści ww. przepisu wynika, że na jego zastosowanie nie ma wpływu wskazanie prawdziwego pochodzenia produktu na opakowaniu lub w inny sposób. Wobec tego nie ma znaczenia w takim wypadku, czy rzeczywiście dochodzi do wprowadzenia odbiorców w błąd (v. wyrok w sprawie C-87/97 Gorgonzola).
W ocenie Sądu, należy podzielić zarzuty skarżącego naruszenia w art. 132 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej w zw. z art. 13 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, o ile zachowania określone jako nadużywanie czy imitacja wymagałyby konkretnej czynności po stronie naruszyciela, a mianowicie całkowite naśladownictwo nazwy lub jej części o największej sile wyróżniającej, to zachowanie związane z "przywołaniem" koncentrowałoby się na rezultacie, który miałby zostać osiągnięty na rynku (wytworzenie u konsumentów zabronionego powiązania z chronioną nazwą geograficzną).
Chronione nazwy geograficzne posiadają konkretne znaczenie w języku potocznym określającym oznaczony obszar terytorialny.
Według Sądu, jeżeli znak naruszający wskazuje na to samo pojęcie za pomocą wykorzystania konkretnego toponimu, czy też pośredniego oznaczenia pochodzenia, mamy do czynienia z omawianym "przywołaniem" (v. wyrok ETS z dnia 25 lutego 2008 r. C-132/05 w sprawie Parmesan).
Wskazać należy, że jeden znak "przywołuje" inny, jeżeli zdoła przywieść go na myśl. Na podstawie "przywołania" naruszyciel może korzystać z reputacji, którą może cieszyć się chronione oznaczenie geograficzne.
W niniejszej sprawie skarżący konsekwentnie wskazywał, powołując się na przedłożone do akt wyniki badań rynkowych, że 78% polskich konsumentów uważa, że Columbian Coffe/Cafe do Colombia jest najwyższej jakości kawą dla koneserów.
Organ nie odniósł się do powyższych dowodów i argumentów strony w aspekcie art. 13 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (WE) 510/2006, co stanowi naruszenie tego przepisu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji dotyczący braku spełnienia przesłanek powyższego przepisu nie może zostać uznany za prawidłowy już tylko z tego powodu, że ww. przepis nie zawiera kryterium wprowadzenia odbiorcy w błąd, jak zasadnie akcentuje skarżący.
Mając na uwadze powyższe, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a., natomiast o niewykonaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.).