VI SA/Wa 900/07

VI SA/Wa 900/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant apl. prok. Małgorzata Wilkos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005r. Komendant Główny Policji – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Rejonowego w B. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. umarzającej postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej B. M. - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r.
Z akt sprawy wynika, iż decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 1998r. wydano B. M. pozwolenie na broń palną krótką do ochrony osobistej.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2001 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia B. M. posiadanego pozwolenia na w/w broń palną ze względu na prowadzone postępowanie w sprawie postrzelenia z posiadanej broni w dniu 15 listopada 2001 r. J. D., który w wyniku odniesionych obrażeń zmarł.
Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] umorzył wszczęte postępowanie uznając je za bezprzedmiotowe.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji złożonego przez Prokuratora Rejonowego w B., Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] listopada 2004r., na podstawie której uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż prowadzone postępowanie w sprawie postrzelenia z broni trzech osób, w tym jednej ze skutkiem śmiertelnym zostało zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2003r. sygn. akt [...] uniewinniającym B. M. od popełnienia zarzucanych mu czynów i stwierdzającym, iż działał w warunkach obrony koniecznej. W zakresie zarzutu posiadania 23 sztuk naboi bez pozwolenia sąd umorzył postępowanie z uwagi na znikomą szkodliwość czynu. Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał, iż należy sprawdzić jednakże, czy osoby składające zeznania ukazujące B. M. w złym świetle kierowały się pobudkami osobistymi lub sympatią wobec zabitego przez niego napastnika, a także sprawdzić, jaką opinię ma obecnie Pan M. w miejscu zamieszkania. Ponadto w uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji uznał za bezzasadny podnoszony w odwołaniu zarzut, iż organy Policji nie sprawdziły stanu fizycznego i psychicznego B. M.. Posiadane orzeczenia lekarskie i psychologiczne wyłączają zaliczenia go do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.
W wyniku podjętych działań organy Policji stwierdziły, iż ze względu na upływ czasu przechowywania dokumentacji w archiwum nie ma możliwości ustalenia, czy B. M. jako policjant prowadził przeciwko wskazanym w decyzji osobom [...] dochodzenia lub czynności. Ustalono, jedynie, iż w 1992 roku wszczęte było dochodzenie przeciwko Ś. i innym podejrzanym w związku ze znieważeniem funkcjonariuszy Policji podczas wykonywania czynności służbowych a także, iż w 1993 r. Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia [...] marca 1993r. skazał A. K. oskarżonego o czyn z art. 166 k.k., tj. grożenie zabójstwem B. M. na karę trzech miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto uzyskano opinię wystawioną przez Komendanta Komisariatu Policji w M. o B. M., w której stwierdzono, iż posiadanie broni nie będzie stanowiło zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa publicznego.
W toku prowadzonego postępowania B. M. przesłał dwie pozytywne opinie dotyczące jego osoby: z dnia 20 listopada 2001 r. podpisaną przez dyrektora A. oraz z dnia [...] listopada 2001r. wystawioną przez S. Ponadto, przesłał postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2005r. sygn. akt [...] o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2004r., sygn. akt [...] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2003r., sygn. akt [...].
Mając na względzie zebrany materiał dowodowy decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...],[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] – działając na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. - umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej B. M. uznając, iż wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż brak jest dostatecznych przesłanek do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Zdaniem organu posiadanie broni przez stronę nie będzie stanowiło zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa publicznego.
Od powyższej decyzji organu I instancji Prokurator Rejonowy w B. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Zarzucając Komendantowi Wojewódzkiemu Policji naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a., Prokurator Rejonowy w B. stwierdził w uzasadnieniu, iż organ ten wydając decyzję pominął część zgromadzonych dowodów niekorzystnych dla B. M., nie dokonując ich oceny oraz nie wskazując przyczyn, dla których odmówił waloru wiarygodności tym dowodom. Zdaniem Prokuratora Rejonowego świadkowie L. G., K. G. i R. K. oraz K. S. jednoznacznie wskazali w toku swych zeznań na okoliczności posługiwania się przez B. M. bronią palną w stanie po spożyciu alkoholu i w sposób zagrażający bezpieczeństwu innych osób. Ponadto Prokurator zarzucił pominięcie przez organ I instancji udokumentowanych przypadków zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji B. M. w stanie nietrzeźwości wraz z jednostką broni palnej, a także nierozważnie okoliczności związanych z zeznaniami A. R., byłego przełożonego B. M.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] maja 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy dokonał oceny zeznań świadków A. G., R. K., K. G. oraz K. S.. Organ II instancji stwierdził, iż fakt nie potwierdzenia w toku postępowania, by trzej z czterech w/w świadków zeznawali przeciwko B. M. z pobudek osobistych, nie przesądza jednak o prawdziwości ich zeznań. Organ podniósł, iż choć wszystkie opisywane przez świadków wydarzenia miały miejsce w miejscach publicznych, w których często znajdowali się oni wraz z innymi znajomymi, to nie potrafią oni wskazać innych świadków, mogących potwierdzić ich zeznania, zaś sam zainteresowany, P. M., konsekwentnie im zaprzecza. W tym stanie rzeczy podniesiony w odwołaniu argument o kategoryczności i braku wewnętrznej spójności zeznań świadków nie może – zdaniem organu –przesądzić o ich wiarygodności, a tym samym fałszywości zeznań p. M. Zdaniem Komendanta Głównego Policji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwała również na jednoznaczną ocenę zasadności użycia przez p. M. broni przed barem [...] w M. w 1992 r. Organ wskazał na przesłuchania świadków, w tym p. H. S. oraz p. A. R. Organ odwoławczy uznał ponadto, iż dowodu w sprawie bezzasadności użycia przez p. M. broni gazowej przed barem [...] nie stanowi również notatka sporządzona przez policjantów, którzy prowadzili postępowanie wyjaśniające w tej sprawie. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do okoliczności związanych z wydarzeniem z dnia [...] grudnia 1998 r., kiedy to po anonimowym telefonie, iż Pan M. groził bronią palną w jednym z lokali w M., wymienionemu odebrano broń (znajdował się wtedy poza lokalem, na ulicy, wracał do domu). Niemniej organ dodał, iż ponieważ nie ustalono osoby zgłaszającej ani poszkodowanej, Prokuratura umorzyła wówczas postępowanie w sprawie gróźb przy użyciu broni. W tym stanie rzeczy Komendant Wojewódzki Policji w [...], właściwy w tym czasie do załatwiania spraw dotyczących broni, uznał, iż opisywane wydarzenie nie daje podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Oceniając stanowisko tego organu Komendant Główny Policji stwierdził w uzasadnieniu, iż nie naruszało ono prawa, albowiem ówcześnie obowiązująca ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 ze zm.) nie przewidywała obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia w przypadku ujawnienia, że osoba legitymująca się pozwoleniem na broń, posiada broń będąc pod wpływem alkoholu. Zważywszy zatem, iż organy Policji nie dysponowały innymi materiałami stawiającymi osobę p. M. w złym świetle, zdaniem Komendanta Głównego Policji miały prawo uznać wydarzenie za incydentalne i nie budzące obaw co do dalszego bezpiecznego posiadania przez niego broni. Biorąc pod uwagę wszystkie stwierdzone w toku postępowania okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą one stanowić przesłanek do cofnięcia p. M. pozwolenia na broń. Z wyjątkiem wydarzenia z 1998 r., kiedy to zatrzymano broń Panu M., nie zostały one bowiem wystarczająco udokumentowane. W konkluzji Komendant Główny Policji stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż p. B. M. spełnia przesłanki cofnięcia mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zarówno bowiem w miejscu zamieszkania, jak i w organizacji społecznej, której jest członkiem [...] cieszy się dobrą opinią, a naruszeń obowiązującego porządku prawnego się nie dopuszcza.
Na powyższą decyzję Prokurator Rejonowy w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania podczas, gdy stan prawny umożliwiał wydanie decyzji merytorycznej,
- art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całości zgromadzonego materiału dowodowego i na zaniechaniu wskazania przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadków, w tym w szczególności świadka K. G.
Ponadto Prokurator Rejonowy w B. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niezastosowaniu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową wydanego B. M.
Skarżący Prokurator Rejonowy poddał również w wątpliwość wydanie decyzji o umorzeniu postępowania zamiast decyzji odmawiającej cofnięcia przedmiotowego zezwolenia.
W uzasadnieniu skargi Prokurator Rejonowy w B. ustosunkowując się do dokonanej przez organ odwoławczy oceny zeznań świadków A. R., L. G., R. K. oraz K. G. – stwierdził, iż nie można pozbawiać wiarygodności złożonych zeznań tylko z uwagi na fakt, iż świadkowie ci nie powiadomili organów ścigania o opisywanych zdarzeniach, a także z uwagi na fakt, iż nie potrafili wskazać innych świadków owych zdarzeń. Zdaniem Prokuratora Rejonowego zeznania te stanowią istotny materiał dowodowy, który nie został obalony. Ponadto strona skarżąca wskazała na konsekwentne, racjonalne i wiarygodne jej zdaniem zeznania K. G. dotyczące okoliczności zdarzenia ujawnionego w listopadzie 2001 r. Według Prokuratora Rejonowego w B. w oparciu o ten jeden bardzo wymowny dowód należało w realiach niniejszej sprawy wywieść skutki w postaci przyjęcia, że zaistniały przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem strony skarżącej dowód ten – wbrew metodzie przyjętej przez organ odwoławczy – musi być oceniany w kontekście pozostałych dowodów. Według Prokuratora Rejonowego chociaż zdarzenia opisane przez pozostałych świadków, jak i udokumentowany fakt zatrzymania przez policjantów B. M. noszącego broń w stanie nietrzeźwości miały miejsce przed wejściem w życie obowiązującej ustawy, to fakt zmiany stanu prawnego nie pozbawia tych materiałów waloru bycia dowodem w niniejszej sprawie. Zdaniem Prokuratora Rejonowego w B. w świetle zeznań K. G. nie ma wątpliwości, iż B. M. nosząc broń palną w miejscu publicznym, jakim jest ogólnie dostępny bar, znajdował się w stanie po użyciu alkoholu, co stanowi podstawę do zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Według strony skarżącej dopiero w oparciu o całokształt materiału dowodowego zasadnym jest dokonywanie oceny zeznań K. G., albowiem w powiązaniu z innymi dowodami zeznania te zasługują na danie im wiary. Zdaniem Prokuratora Rejonowego w B. w toku dotychczas przeprowadzonego postępowania organy obu instancji nie wykazały ponadto troski o ustalenie, czy wydaniu decyzji pozytywnej dla B. M. nie stoi na przeszkodzie interes społeczny. Według skarżącego człowiek o cechach osobowości takich, jakie wskazali w swych zeznaniach powołani świadkowie, wobec dotychczas ujawnionych okoliczności – nie zasługuje, z uwagi na prymat w tym zakresie interesu lokalnej społeczności, na prawo posiadania broni palnej. Zdaniem Prokuratora Rejonowego w B. nie jest dopuszczalne powierzanie B. M. prawa do posiadania broni palnej, albowiem dowiódł on swym zachowaniem nie jednostkowym i rozłożonym w znacznym okresie czasu, że z prawa tego korzysta niewłaściwie, zagrażając bezpieczeństwu innych osób, nosząc broń palną w stanie po użyciu alkoholu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podniósł, iż wbrew twierdzeniu skarżącego Prokuratora Rejonowego w B. - postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem z uwagi na uniewinnienie Pana B. M. przez sąd karny - ustała przesłanka, która zdecydowała o wszczęciu postępowania. Organ stwierdził ponadto, iż – wbrew zarzutom strony skarżącej – bardzo wnikliwie rozpatrzył zeznania świadków wskazanych przez Prokuratora Rejonowego w B., dokonując ich wszechstronnej oceny. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę na fakt, iż zmuszony był podejść do tych zeznań ze szczególną ostrożnością, co było uzasadnione m.in. tym, że sam sąd karny podszedł do tych zeznań z dużym sceptycyzmem, wskazując, iż część przesłuchanych osób miała powody, by nie lubić p. B. M. w związku z wykonywanymi przez niego uprzednio czynnościami służbowymi wobec nich lub bliskich im osób. Organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na fakt, że zeznania tych osób nie zostały w jakikolwiek sposób potwierdzone, organ Policji miał prawo w ramach swobodnej oceny dowodów uznać, iż nie stanowią one dostatecznych przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Organ odwoławczy podniósł, iż – wbrew zarzutom strony skarżącej – zeznania te zostały ocenione w kontekście całego materiału dowodowego, w tym m.in. w kontekście wyroku sądowego oraz aktualnych pozytywnych opinii o osobie B. M.. Komendant Główny Policji wskazał ponadto, iż nie można zgodzić się z Prokuratorem Rejonowym w B., że złożone przez K. G. zeznanie dotyczące wydarzenia z 2001r. stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście dowodów dotyczących innych wydarzeń. Organ wskazał, iż zeznaniom K. G. zaprzecza sam B. M., zaś brak jest innych świadków zdarzenia pomimo, że miało ono miejsce w barze pełnym ludzi. Organ podniósł ponadto, iż brak jest w tym zakresie dowodu w postaci badania na zawartość alkoholu we krwi.
W wyniku rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1229/05, oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w B.. W uzasadnieniu orzeczenia WSA wskazał, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2003 r., sygn. akt [...], B. M. został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów, stwierdzając, iż działał on w warunkach obrony koniecznej. Wyrok ten stał się prawomocny, po rozstrzygnięciu apelacji przez Sąd Apelacyjny w [...] z dnia [...] stycznia 2004r., sygn. akt [...] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w [...], również kasacja od tego wyroku postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2005r. sygn. akt [...] jako oczywiście bezzasadna została oddalona. W konsekwencji WSA w Warszawie uznał, iż skoro jedyna podstawa dla wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ustała, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i organ prawidłowo podjął decyzję o jego umorzeniu. WSA wskazał, iż prawomocny wyrok sądu karnego stwierdzający, iż postrzelenie nastąpiło w warunkach obrony koniecznej jest potwierdzeniem, że posiadacz broni użył jej zgodnie z celem, który został określony w pozwoleniu na broń. Sąd stwierdził ponadto, iż w ramach wszczętego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń a związanego z postrzeleniem osób - zostały ujawnione inne zdarzenia, które na skutek wniosków skarżącego Prokuratora Rejonowego, były także przedmiotem oceny organów Policji. Zdarzenia te – w ocenie WSA w Warszawie - nie mogły stanowić podstawy dla cofnięcia pozwolenia na broń, co szczegółowo uzasadnił organ w zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania. Sąd uznał jednocześnie, iż postępowanie, jakie prowadziły organy Policji było przeprowadzone wnikliwie i z zachowaniem praw stron tego postępowania. Sąd stwierdził, że wszystkie zgłaszane przez skarżącego wnioski były rozpatrywane i oceniane z punktu widzenia innych ewentualnych podstaw dla cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Rejonowy w B. W skardze kasacyjnej Prokurator wskazał, iż organy Policji odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadka K. G. nie wskazując przyczyn takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony skarżącej organy nie wzięły pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania, jak również dokonały błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie oceny stanu zdrowia psychicznego B. M.. Prokurator Rejonowy w B. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, iż wadliwie przyjął, że zakres rozpoznania przedmiotowej sprawy wyznacza ściśle treść decyzji o wszczęciu postępowania z urzędu, przez co niezasadnie ograniczono się do badania okoliczności prawnych dotyczących wyłącznie zdarzenia związanego z postrzeleniem J. D. przez B. M. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator Rejonowy w B. wskazał na takie zdarzenia, jak przenoszenie broni palnej po użyciu alkoholu w listopadzie 2001 r., jak również stwierdzenie przez biegłych psychiatrów zaburzeń osobowości u B. M.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 449/06 – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.) – stwierdzając, iż WSA przedstawił zarzuty zamieszczone w skardze w daleko idącym skrócie i do tego w sposób niewyczerpujący. Ponadto - zdaniem NSA – Sąd pierwszej instancji odpowiadając na zarzuty skargi ograniczył się do kilku zaledwie zdań zawierających ogólnikowe stwierdzenia. Tymczasem – jak wskazał NSA – zarzuty skargi były konkretne i dotyczyły istotnych kwestii, w tym kwestii oceny zeznań świadka K. G. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że już w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji podniesiono, że w toku postępowania karnego B. M. poddany został badaniom psychiatrycznym, w wyniku których stwierdzono u niego wówczas "cechy zaburzeń osobowości o podłożu organicznym". Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż takie zaburzenia, stosownie do pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2003 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń (Dz.U. Nr 194, poz. 1905) wykluczają możliwość wydania pozwolenia na broń. NSA wytknął, iż organ odwoławczy nie odniósł się do tej okoliczności, zaś Sąd pierwszej instancji - uchybienia tego nie dostrzegł. W uzasadnieniu NSA stwierdził ponadto, iż Prokurator Rejonowy w B. trafnie zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał zaskarżoną decyzję wyłącznie w kontekście zdarzenia, które dało podstawę do wszczęcia postępowania karnego, gdy tymczasem granice sprawy wyznacza stosunek administracyjnoprawny określony decyzją wydaną w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem NSA uniewinnienie od zarzutu niewłaściwego użycia broni w czasie ocenianego przez sąd karny zajścia, nie wyłącza cofnięcia pozwolenia na broń z innych przyczyn przewidzianych ustawą. NSA wytknął w konsekwencji, iż uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie pozwala na ocenę, czy postępowanie administracyjne było prawidłowe, a w szczególności, czy sprawę wyjaśniono w sposób pozwalający na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem NSA uniemożliwia to ocenę zasadności naruszenia prawa materialnego, która jest w tej sytuacji co najmniej przedwczesna.
W toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obecny na rozprawie w dniu 13 lipca 2007 r. Prokurator Rejonowy w B. – wnosząc o uwzględnienie skargi – stwierdził, iż brak jest aktualnego orzeczenia lekarskiego o możliwości posiadania broni. Zdaniem Prokuratora Rejonowego powinna być przedstawiona opinia lekarsko-psychiatryczna oraz przeprowadzona konfrontacja z dokumentami sprawy karnej, w ramach której stwierdzono pewne zaburzenia osobowości. Zdaniem strony skarżącej większy walor dowodowy należy przypisać opinii, a nie orzeczeniu psychologicznemu.
Obecny na rozprawie pełnomocnik Komendanta Głównego Policji – wnosząc o oddalenie skargi – podniósł, że jeśli chodzi o zeznania świadka K. G., to opisane przez niego zdarzenie z listopada 2001 r. nie znajduje uzasadnienia w stosownym zgłoszeniu organom Policji o tym zdarzeniu. Z kolei - zdaniem Prokuratora Rejonowego - o wiarygodności świadka K. G., w tym m.in. o fakcie posiadania przy sobie broni przez p. B. M. pod wpływem alkoholu świadczy udokumentowane przez organy Policji zdarzenie z 1998 r., kiedy to zatrzymano p. M. broń palną z uwagi na fakt, iż znajdował się on pod wpływem alkoholu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).
Dodać należy jedynie, iż zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Sądu analizowana skarga Prokuratora Rejonowego w B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]– nie narusza prawa.
Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 105 § 1 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Podstawą prawną wydania obu decyzji był przepis art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu.
Niewątpliwie uznać należy, iż przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
W analizowanej sprawie uznano, że skoro wszczęte przez organy Policji z urzędu postępowanie zmierzało do cofnięcia B. M. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, a organ stwierdził brak podstaw do podjęcia takiej decyzji – postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt, że postrzelenie trzech osób, w tym jednej ze skutkiem śmiertelnym, było podstawą w 2001 roku do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia B. M. pozwolenia na broń palną bojową. Bezsporne pozostaje również to, że postępowanie karne w sprawie postrzelenia trzech osób zostało zakończone uniewinniającym wyrokiem Sądu Okręgowy w S. z dnia [...] lipca 2003 r., sygn. akt [...], w którym sąd karny stwierdził, iż B. M. działał w warunkach obrony koniecznej. Wyrok ten stał się prawomocny po rozstrzygnięciu apelacji przez Sąd Apelacyjny w [...] orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2004r., sygn. akt [...] utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w [...]. Również kasacja od tego wyroku postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2005r., sygn. akt [...], jako oczywiście bezzasadna - została oddalona.
Niemniej należy zauważyć, że - jak słusznie wskazał skarżący Prokurator Rejonowy w B. oraz Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 449/06 - uniewinnienie od zarzutu niewłaściwego użycia broni w czasie ocenianego przez sąd karny zajścia, nie wyłączało w niniejszej sprawie cofnięcia B. M. pozwolenia na broń z innych przyczyn przewidzianych ustawą. W tej sytuacji uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie analizując legalność zaskarżonych decyzji organów obu instancji nie mógł ograniczać się wyłącznie do zdarzenia, które dało podstawę do wszczęcia w/w postępowania karnego.
Przede wszystkim należało w niniejszej sprawie skupić się na ocenie pozostałego materiału dowodowego mającego – zdaniem strony skarżącej – świadczyć o konieczności pozbawienia B. M. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.
Zaznaczyć należy, iż rzeczywiście w ramach wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, a związanego z postrzeleniem osób - zostały ujawnione również inne zdarzenia, które na skutek wniosków skarżącego Prokuratora Rejonowego w B., składanych w ramach prowadzonego postępowania, były także przedmiotem oceny organów Policji.
Prokurator Rejonowy w B. uznał przede wszystkim, iż z zeznań świadków L. G., K. G., R. K. oraz K. S. jednoznacznie wynika, iż w przeszłości B. M. posługiwał się bronią palną znajdując się w stanie po spożyciu alkoholu oraz w sposób zagrażający bezpieczeństwu innych osób. Ponadto Prokurator zarzucił pominięcie przez organ I instancji udokumentowanych przypadków zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji B. M. w stanie nietrzeźwości wraz z jednostką broni palnej, a także nierozważnie okoliczności związanych z zeznaniami A. R., byłego przełożonego B. M.
Strona skarżąca uznała wobec tego, iż na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego istnieją wszelkie przesłanki do zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej środka zastępczego.
W ocenie strony skarżącej zeznania K. G. dotyczące okoliczności zdarzenia ujawnionego w listopadzie 2001 r. stanowią wiarygodny i bardzo wymowny dowód dający podstawę do przyjęcia, że zaistniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Prokurator Rejonowy w B. uznał, że o wiarygodności zeznań świadka K. G. dotyczących faktu posiadania przy sobie broni przez p. B. M. pod wpływem alkoholu świadczy przede wszystkim udokumentowane przez organy Policji zdarzenie z 1998 r., kiedy to zatrzymano p. B. M. broń palną z uwagi na fakt, iż znajdował się on pod wpływem alkoholu.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących wadliwej oceny w/w materiałów dowodowych, należy na wstępie wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Przepis ten ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Niemniej należy wyraźnie wskazać, iż zasada ta nie oznacza jednak, że organ administracji uprawniony jest do oceny dowodów według dowolnych kryteriów, gdyż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem nauki swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (tak m.in.: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410 i cyt. tam poglądy doktryny; podobnie: Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 723).
Zarówno w nauce, jak i praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, co oznacza, że organ nie może w tej analizie pominąć jakiegokolwiek dowodu, dokonując oceny znaczenia i wartości danego dowodu dla toczącej się sprawy.
Zdaniem Sądu organ może – w ramach zasady określonej w art. 80 k.p.a. - odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Ma to szczególne znaczenie w przypadku występowania dowodów o przeciwstawnej treści (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1984 r., sygn. akt III SA 113/84, ONSA 1984, nr 1, poz. 42). W ramach tej oceny organ winien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia. Ważne jest także, aby rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, było zgodne z prawidłami logiki. Według Sądu zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący.
W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ zobowiązany jest jednocześnie przeprowadzić w uzasadnieniu decyzji jasny, logiczny i przekonywujący zarazem wywód odnośnie uwzględnienia jednego dowodu przy jednoczesnym odrzuceniu pozostałych dowodów.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż przeprowadzoną przez Komendanta Głównego Policji ocenę materiału dowodowego nie można uznać za dokonaną z naruszeniem reguł swobodnej oceny dowodów i noszącą cechę dowolności.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2005 r. organ odwoławczy dokonał wszechstronnej oceny zeznań świadków A. G., R. K., K. G. oraz K. Ś.. Organ zauważył, iż choć wszystkie opisywane przez świadków wydarzenia miały miejsce w miejscach publicznych, w których często znajdowali się oni wraz z innymi osobami, to nie potrafili oni wskazać innych świadków, mogących potwierdzić ich zeznania. Organ odwoławczy oceniając te zeznania, zmuszony był wziąć pod uwagę to, iż sam zainteresowany B. M. konsekwentnie im zaprzeczał. W tym stanie rzeczy organ zasadnie stwierdził, iż podniesiony przez Prokuratora Rejonowego w B. argument o kategoryczności i braku wewnętrznej spójności zeznań świadków nie mógł przesądzać o ich wiarygodności, a tym samym fałszywości zeznań B. M. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę na fakt, iż zmuszony był podejść do wskazanych przez stronę skarżącą zeznań świadków ze szczególną ostrożnością, co było uzasadnione m.in. tym, że również sam sąd karny podszedł do zeznań tych osób z dużym sceptycyzmem. Organ odwoławczy w konsekwencji stwierdził, iż z uwagi na fakt, że zeznania tych osób nie zostały w jakikolwiek sposób potwierdzone, w tym m.in. poprzez zgłoszenie organom Policji - miał prawo, w ramach swobodnej oceny dowodów - uznać, że nie stanowią one dostatecznych przesłanek do cofnięcia B. M. pozwolenia na broń palną.
Zdaniem Sądu uznać należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał Komendantowi Głównemu Policji również na jednoznaczną ocenę zasadności użycia przez p. B. M. broni przed barem w M. w 1992 r. Organ wskazał przy tym szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego – w jego opinii – brak jest podstaw do przyjęcia okoliczności tego zdarzenia za podstawę odebrania pozwolenia na broń.
Ustosunkowując się do zarzutów związanych z pominięciem najważniejszego – zdaniem skarżącego Prokuratora Rejonowego – dowodu w postaci zeznań K. G., stwierdzić należy, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, że okoliczności rzekomego zdarzenia ujawnionego w listopadzie 2001 r. nie znajdują potwierdzenia nie tylko w zeznaniach innych osób, ale również nie znajdują odzwierciedlenia przykładowo w fakcie zgłoszenia tego zdarzenia organom Policji. Brak jest w tym zakresie także innych dowodów, m.in. w postaci badania na zawartość alkoholu we krwi.
Strona skarżąca przyjęła tezę, iż o wiarygodności świadka K. G., w tym m.in. o fakcie posiadania przy sobie broni przez p. B. M. pod wpływem alkoholu świadczy inne, udokumentowane kilka lat wcześniej przez organy Policji zdarzenie z 1998 r., kiedy to zatrzymano p. M. broń palną z uwagi na fakt, iż znajdował się on pod wpływem alkoholu.
Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek faktycznych, a przede wszystkim logicznych przesłanek dających podstawę do przyjęcia tak daleko idącej tezy, iż o zdarzeniu z listopada 2001 r. przesądzać może jednoznacznie dużo wcześniejsze zdarzenie z grudnia 1998 r. Oczywiście można teoretycznie podjąć próbę przeprowadzenia daleko posuniętych domniemań, iż skoro ktoś trzy lata wcześniej nosił przy sobie broń palną będąc w stanie po użyciu alkoholu, to być może tak nagannie będzie postępować i w późniejszym okresie, niemniej przyjmowanie tak ryzykownej tezy musiałoby być potwierdzone dodatkowymi, bardzo mocnymi dowodami zebranymi w postępowaniu, a – w ocenie Sądu – w przypadku niniejszej sprawy brak jest takowych.
Należy zauważyć, iż organ odwoławczy odniósł się ponadto do okoliczności związanych ze wspomnianym wydarzeniem z dnia [...] grudnia 1998 r., kiedy to po anonimowym telefonie, iż p. B. M. groził bronią palną w jednym z lokali w M., wymienionemu odebrano broń. Niemniej organ dodał, iż ponieważ nie ustalono osoby zgłaszającej ani poszkodowanej, Prokuratura umorzyła wówczas postępowanie w sprawie gróźb przy użyciu broni. W tym stanie rzeczy Komendant Wojewódzki Policji w [...], właściwy w tym czasie do załatwiania spraw dotyczących broni, uznał, iż opisywane wydarzenie nie daje podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Oceniając stanowisko tego organu Komendant Główny Policji stwierdził w uzasadnieniu, iż nie naruszało ono prawa, albowiem ówcześnie obowiązująca ustawa z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych nie przewidywała obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ujawnienia, że osoba legitymująca się takowym pozwoleniem, posiada broń będąc pod wpływem alkoholu.
W opinii Sądu uznać należy, iż poczynione przez Komendanta Głównego Policji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdarzenia wskazane przez skarżącego Prokuratora - w ocenie Sądu - nie mogły więc stanowić podstawy dla cofnięcia pozwolenia na broń, co szczegółowo organ odwoławczy uzasadnił w zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania.
Ustosunkowując się z kolei do kwestii badań psychiatrycznych B. M. przeprowadzonych w 2003 r. w toku postępowania karnego, w wyniku których stwierdzono u niego wówczas "cechy zaburzeń osobowości o podłożu organicznym" - stwierdzić należy, iż w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, organy Policji rozstrzygające w niniejszej sprawie nie były zobowiązane uwzględniać tej okoliczności.
Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wydane przez specjalnie upoważnionych do tego: lekarza i psychologa.
W niniejszej sprawie organy Policji obu instancji dysponowały ważnymi opiniami - psychologiczną z dnia [...] października 2004 r. oraz lekarską z dnia [...]października 2004 r. W orzeczeniach tych uprawnieni specjaliści stwierdzili jednoznacznie, iż p. B. M. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.
W tej sytuacji uznać należy, iż organy Policji, o ile nie skorzystały z możliwości odwołania się od wspomnianych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego - były nimi ściśle związane i nie miały obowiązku ustosunkowania się do wydanej znacznie wcześniej opinii biegłych sądowych powołanych w innym zupełnie postępowaniu. Bez istotnego znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje więc fakt, iż zgodnie z punktem 7 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2003 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, stwierdzone przez biegłych "cechy zaburzeń osobowości o podłożu organicznym" stanowiły okoliczność wykluczającą możliwość wydania pozwolenia na broń.
Należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 stwierdził, iż związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz.U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.) – wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń.
Biorąc to pod uwagę stwierdzić trzeba, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego Prokuratora Rejonowego w B. – nie było jakiejkolwiek podstawy prawnej, by przeprowadzać konfrontację w/w orzeczeń z 2004 r. z dokumentami sprawy karnej, w ramach której stwierdzono pewne zaburzenia osobowości. Zdaniem Sądu w świetle ustawy o broni i amunicji trudno również podzielić pogląd strony skarżącej, iż większy walor dowodowy należało przypisać opinii biegłych psychiatrów powołanych w sprawie karnej, a nie wydanemu znacznie później specjalistycznemu orzeczeniu psychologicznemu i lekarskiemu.
W konsekwencji uznać trzeba, iż brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wskazanej przez skarżącego Prokuratora okoliczności - nie mogło stanowić uchybienia mającego jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
W tej sytuacji Sąd stwierdził, iż skoro jedyna podstawa dla wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ustała, nie dając podstaw do zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zaś pozostały materiał dowodowy zebrany i oceniony w toku postępowania administracyjnego nie dawał dodatkowych podstaw do zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, to zasadne było przyjęcie przez organy obu instancji, iż postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji oznacza to, że organy Policji prawidłowo podjęły decyzję o jego umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu – wbrew zarzutom skargi – postępowanie przeprowadzone przez organy Policji było wnikliwie. Wszystkie zgłaszane przez skarżącego Prokuratora Rejonowego w B. wnioski były rozpatrywane i oceniane z punktu widzenia wszelkich ewentualnych innych, niż pierwotne - podstaw dla cofnięcia posiadanego przez B. M. pozwolenia na broń palną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.
Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż organy rozważyły oba te interesy i prawidłowo wydały decyzje pozostające w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy wspomnianej już wcześniej zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W konkluzji uznać trzeba, iż Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie umarzające postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną - prawidłowo zastosował przepis art. 105 § 1 k.p.a., co dało pełną podstawę do oddalenia skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.